«Αυτό που εξιτάρει σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα δεν είναι το σκορ. Τι είναι εξάλλου το σκορ; Δύο αριθμοί. Ένα αριθμητικό δεδομένο. Άμα ήταν έτσι, τότε ο κόσμος θα πήγαινε στο γήπεδο ένα λεπτό πριν το τέλος, θα έβλεπε τι έγραφε ο ηλεκτρονικός πίνακας και θα έφευγε. Αυτό που σε εξιτάρει σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα είναι ο τρόπος που έρχεται αυτό το σκορ. Η μέθοδος. Η συνταγή. Η φιλοσοφία. Οι ενέργειες μέσα στο γήπεδο. Αυτό που εξιτάρει είναι το ίδιο το ποδόσφαιρο».
Ο Χουάνμα Λίγιο, ένας από τους αδερφικούς φίλους του Πεπ Γκουαρντιόλα και λάτρης του ποδοσφαιρικού του δόγματος, είναι γέννημα-θρέμμα της επαρχίας της Γιπούθκοα και με αυτά τα λόγια προσπαθεί να περιγράψει τον τρόπο που βλέπουν το ποδόσφαιρο στο Σαν Σεμπαστιάν, που δεν έχει καμία σχέση με τον μακιαβελισμό.
Τι είναι το σκορ; Δύο αριθμοί. Σημασία έχει το ποδόσφαιρο. Το ένιωσαν καλά στο πετσί τους και οι 754 κάτοικοι του μικρού χωριού Μπεθερίλ στα Βόρεια της Ισπανίας, που ένιωσαν στο πετσί τους την φιλοσοφία της Ρεάλ Σοσιεδάδ. Το κοντέρ, έγραφε, έγραφε, έγραφε. Η μεταξύ τους αναμέτρηση για τον τρίτο γύρο του Κυπέλλου Ισπανίας λίγο πριν τα Χριστούγεννα σταμάτησε στο 0-8: «Η δουλειά μας ήταν να αποζημιώσουμε τους οπαδούς που πλήρωσαν εισιτήριο με καλό ποδόσφαιρο ως το τέλος, όχι να τους λυπηθούμε ή να κοροϊδέψουμε», ήταν τα σταράτα λόγια του Ιμανόλ Αλγουαθίλ, που συνοδεύτηκαν από μία ακόμα κίνηση κλάσης από την πλευρά του προέδρου της ομάδα Χοκίν Απεριμπάι, ο οποίος προσκάλεσε όλους τους ανθρώπους της Μπεθερίλ (παίκτες, προπονητικό επιτελείο και εργαζομένους στο κλαμπ) να παρακολουθήσουν δωρεάν ένα εντός έδρας παιχνίδι της Ρεάλ Σοσιεδάδ στην φετινή Primera Division, με δωρεάν μεταφορικά, διαμονή, διατροφή και φυσικά εισιτήριο!
Ήταν ο δικός τους τρόπος για να ανταποδώσουν την φιλοξενία, το δικό τους χρέος προς το σωστό ποδόσφαιρο που υπηρετούν: «Η μεταξύ μας αναμέτρηση ήταν ένα φεστιβάλ ποδοσφαίρου. Είμαστε ευγνώμονες για τον τρόπο που η Ρεάλ Σοσιεδάδ αγωνίστηκε απέναντι μας, αλλάκαυρίως από το πως μας συμπεριφέρθηκαν μετά το τέλος της αναμέτρησης», σχολίασε ο πρόεδρος της μικρούλας Μπεθερίλ Χουάν Αντόνιο Ρεδόνδο. Μία ήττα, μία συντριβή δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι να μην παίξεις. Ντροπή είναι να κλέψεις.
Φέτος είναι αυτό που λένε στο εξωτερικό η team to watch. Αυτή που χορταίνει το ουδέτερο μάτι. Αυτή που κάθεσαι να την χαζέψεις για να περάσεις ευχάριστα. Το ποδόσφαιρο των «τσούρι ουρδίν» σε ψυχαγωγεί. Είναι αδύνατον να βαρεθείς, δεν τολμάς να πάρεις τα μάτια σου από το παιχνίδι ούτε για ένα λεπτό.
«Η φιλοσοφία μας είναι ξεκάθαρη. Δεν περιμένουμε πίσω από την μπάλα. Δεν παίζουμε παθητικά. Στόχος μας είναι πάντα να έχουμε τον έλεγχο. Να σκοράρουμε όσο περισσότερα γκολ μπορούμε. Όσο κάθομαι σε αυτή την καρέκλα, αυτός θα είναι ο τρόπος παιχνιδιού μας». Αυτά δεν τα λέει ένας προπονητής της Μπαρτσελόνα, της Ρεάλ Μαδρίτης ή της Ατλέτικο Μαδρίτης που έχουν όλο το μπάτζετ του κόσμου για να επιλέξουν όποιους παίκτες επιθυμούν.
Το λέει ένας άνθρωπος που έχει στα χέρια του το πιο νεανικό ρόστερ της κατηγορίας. Με μέσο όρο ηλικίας τα 25,1 χρόνια, η ομάδα του Σαν Σεμπαστιάν αποτελείται κυριολεκτικά από… μωρά. Τα περισσότερα αναθρεμμένα στην περίφημη ακαδημία της Zubieta, που θρέφει οικονομικά και αγωνιστικά τον σύλλογο. Τα λεφτά που ήρθαν από τις πωλήσεις των Γκριεζμάν, Ιγιαραμέντι, του Ινίγο Μαρτίνεθ και του Οντριοθόλα ήταν αυτά που πέρασαν τον σύλλογο στο επόμενο επίπεδο.
Το ποδόσφαιρο της Ρεάλ Σοσιεδάδ είναι γρήγορο, τεχνικό, συναρπαστικό. Αφήνει τεράστια ελευθερία κινήσεων, έχει φαντασία, ποιότητα, ρυθμό. Θυμίζει Άγιαξ. Μία παρέα γεμάτη αλεγρία, από πιτσιρικάδες πάνω στα ντουζένια τους, που ευχαριστιούνται αυτό που παίζουν.
Η τριάδα Μερίνο, Λε Νορμάν, Γοροσάμπελ είναι γεννηθέντε το 98. Ο Θουμπελδία, με τον Γκεβάρα και τον Ογιαρθάμπαλ το 97. Ο υπέροχος Όντενγκααρντ το 98. Το καϊνάρι που λέγεται Αλεξάντερ Ίσακ το 99. Ο Μπαρενετσέα που μπήκε ως αλλαγή στο Μπερναμπέου το 2001. Το άλλοτε παιδί θαύμα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Άντναν Γιανουζάι στα 25 του δείχνει σαν… παππούς!
Με αυτούς πήγε και απέκλεισε την Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στο σπίτι της. Όχι με ταμπούρι και τύχη. Όχι επειδή κοιμήθηκε ο Θεός σε κάποια φάση. Με μπαλάρα. Με τεσσάρα. Με ποδόσφαιρο που έκοβε την ανάσα. Με το δικό της στιλ, με το δικό της ύφος.
Σημειολογικά, η τελευταία ομάδα που πέταξε ντόρτια μες το «Μπερναμπέου» ήταν ο Άγιαξ, αν αυτό λέει κάτι.
«Μερικοί μας λένε ότι αν παίζαμε πιο συντηρητικά, θα μπορούσαμε να είχαμε κι άλλους βαθμούς στο πρωτάθλημα. Τότε, όμως δεν θα ήμασταν εμείς. Πάντα παίζουμε για να σκοράρουμε όσο περισσότερες φορές γίνεται», δήλωσε ο δαιμόνιος Πόρτου. Όντως, οι Βάσκοι είναι… αφελείς ποδοσφαιρικά. Το 1-4 στην Μαδρίτη έγινε εν ριπή οφθαλμού στο τέλος 3-4, η Ρεάλ θα ισοφάριζε αν υπήρχαν δύο - τρία λεπτάκια ακόμα. Ωστόσο, αυτό είναι που καθιστά την ομάδα του Σαν Σεμπαστιάν ακόμα πιο γοητευτική.
Τρίτη καλύτερη επίθεση στην La Liga (μετά από Ρεάλ και Μπάρσα) με 37 γκολ, τέταρτη σε κατοχή με 55%, τέταρτη σε εύστοχες μεταβιβάσεις, μα αυτά είναι data, ξεροί αριθμοί, όπως θα έλεγε και ο Χουάνμα Λίγιο.
Αν τύχει και την πετύχετε σε κάποιο τηλεοπτικό δέκτη, κάντε μία στάση. Αξίζει τον κόπο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ψυχαγωγηθείτε, με αγνό, ατόφιο ποδόσφαιρο, όπως θα έπρεπε να είναι παντού…
