Η πρόθεση της τότε κυβέρνησης ήταν να κατευθύνει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο σε μία ενιαία πολιτική που θα ρύθμιζε αυτόματα τις οικονομικές ανισότητες που υπάρχουν ανάμεσα στις ομάδες. Οι εποχές αλλάζουν, το τηλεοπτικό πεδίο απέκτησε διαφορετικό χαρακτήρα με την ύπαρξη δύο συνδρομητικών καναλιών και εδώ και μια εικοσαετία η Λίγκα αναζητεί τον τρόπο με τον οποίο θα επιστρέψει στην κεντρική διαχείριση.
Η πρόσφατη πρόταση Αλαφούζου είναι ρεαλιστική γιατί αγγίζει στην καρδιά του προβλήματος. Η αναδιανομή των κερδών θα γίνει με τέτοιο τρόπο που οι μικροί να μεγαλώσουν και οι μεγάλοι να εισπράξουν από τις μελλοντικές υπεραξίες.
Παρότι δεν εκφράστηκε ουσιαστική διαφωνία από τις ΠΑΕ, υπήρξαν φωνές (κυρίως από τον Ολυμπιακό και ψιθυριστά από τον Βόλο) ότι ένα τρίτιο συνδρομητικό κανάλι, το οποίο είναι ιδιοκτησίας του προέδρου του Παναθηναϊκού, θα αλλοιώσει τη φυσιογνωμία του πρωταθλήματος. Βέβαια θα μπορούσε να πει κανείς και για την εταιρία τηλεοπτικών δικαιωμάτων στην οποία μετέχει ο ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού ή ακόμη και για την πρόθεση δημιουργίας ενός τέταρτου συνδρομητικού καναλιού.
Όμως είναι έτσι;
Ο ισχυρισμός του Ολυμπιακού θα μπορούσε να γίνει δεκτός αν η αναδιανομή εσόδων είχε συγκεκριμένη στόχευση. Για παράδειγμα τα περισσότερα χρήματα να πήγαιναν στις ομάδες που ψήφισαν τον Γιάννη Αλαφούζο και τα λιγότερα σε όσες προτίμησαν τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Εδώ μιλάμε για μία ίση και δίκαιη κατανομή του τηλεοπτικού προϊόντος, την οποία – μάλιστα – είχε επαγγελθεί ο ίδιος ο ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού όταν αναλάμβανε την προεδρία της Λίγκας το 2022.
Τότε προς τι, η τοξικότητα;
Προς εσωτερική κατανάλωση. Είναι προφανές πως όταν οι ομάδες αντιμετωπίζουν δικά τους προβλήματα (προπονητής, μεταγραφές, στήριξη κόσμου) επιλέγουν μια διαδικασία ώστε να υπάρχει αντίπαλος. Κι αν δεν υπάρχει, τον κατασκευάζουν. Όμως με αυτόν τον τρόπο το επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν πηγαίνει μπροστά. Ο εξορθολογισμός της οικονομικής πολιτικής είναι η μόνη πρόσφορη λύση.
