Με την Ντινάμο Κιέβου το άλυτο πρόβλημα λεγόταν Μάτβι Πονομαρένκο.
Με την Άντερλεχτ, τον μανδύα του ήρωα φόρεσε ένας άλλος φορ με εκτόπισμα, ο Ντανίλο Σίκαν.
Με την Μπραν στο Μπέργκεν, ο Νόα Χόλμ θύμιζε για ένα βράδυ Έρλινγκ Χάαλαντ.
Αυτή τη βραδιά αυτός που πήγε… βόλτα όλη την άμυνα του ΠΑΟΚ ήταν ο Ανδρέας Τετέη.
Συμπτωματικά (;), ένας ακόμα ογκώδης φορ.
Μέσα σε ένα μόνο μήνα, ο ΠΑΟΚ δέχθηκε τρία γκολ στις Βρυξέλλες. Τρία στο Μπέργκεν. Τρία και στο ΟΑΚΑ.
Το ακόμα χειρότερο; Και στα τρία παιχνίδια θα μπορούσε να δεχθεί περισσότερα!
Επέτρεψε και επιτρέπει συνεχώς καθαρές φάσεις.
Κάθε φορά που η μπάλα σηκώνεται στον αέρα, είναι και μία μικρή περιπέτεια για την άμυνα.
Το 1-0 στις Βρυξέλλες. Το 1-0 στο Μπέργκεν. Το 1-0 στο ΟΑΚΑ.
Όλα εξ’ αέρος. Όλα με πάνω - κάτω ίδιο μοτίβο.
Έχουν παίξει κι άλλες ομάδες με παίκτη λιγότερο, για πολύ ώρα. Και ο ίδιος ο ΠΑΟΚ, παλιότερα.
Το μεγάλο πρόβλημα για την ομάδα του Αλέσιο Λίσι δεν είναι τόσο τα τρία γκολ που δέχθηκε (ο Παβλένκα κράτησε τον δείκτη του σκορ σε τιμητικά επίπεδα), αλλά οι 25 τελικές των πράσινων!
Η ευκολία με την οποία έφτιαχναν φάσεις ακόμα και από σέντρες που η μπάλα ταξίδευε ώρα στον αέρα -βούτυρο στο ψωμί μιας φυσιολογικής άμυνας τέτοιου επιπέδου.
Υπάρχει και ακόμα χειρότερο. Ο ΠΑΟΚ -αυτή τη στιγμή- δεν μπορεί να αμυνθεί με ασφάλεια ούτε σε χαμηλά μέτρα, μα ούτε και ψηλά.
Υστερεί στο αμυντικό τρανζίσιον, υστερεί σε σκληράδα, σε ύψη, σε δύναμη, σε χαρακτηριστικά, ακόμα και σε κάλυψη από τον αμυντικό χαφ.
Ακόμα και στα φιλικά, αν ανατρέξει κανείς, θα δει μόνο… ροντέο.
Μία νίκη με 3-2 επί της ΑΕΚ Λάρνακας. Μία ήττα με 3-2 από την Τβέντε.
Όσα πάνε κι όσα έρθουν.
Μία διαφορετική ποδοσφαιρική προσέγγιση, με λιγότερη κατοχή, λιγότερο έλεγχο, περισσότερη αμεσότητα, αλλά χωρίς οι πίσω να μπορούν να υποστηρίξουν τους μπροστά.
Χωρίς ισορροπία και σιγουριά.
Το καλοκαίρι ο ΠΑΟΚ έχασε δυο πρωτοπαλίκαρα πίσω, δύο σκυλιά του πολέμου. Μπορείς να πεις ό,τι θες για τον Τόμας Κεντζιόρα και τον Ντέγιαν Λόβρεν, αλλά σε κάθε μάχη, ο αντίπαλος επιθετικός τους ένιωθε. Είχαν όγκο. Σκληράδα.
Μέχρι στιγμής, ούτε ο Παντελής Χατζηδιάκος, ούτε ο Αρίτς Ελουστόντο μοιάζουν καλά fit για να κουμπώσουν δίπλα στον Γιάννη Μιχαηλίδη, αλλά ούτε και να παίξουν μαζί.
Τα χαρακτηριστικά δεν βγαίνουν. Η πράξη στο χορτάρι δεν βγαίνει, ό,τι δίδυμο κι αν δοκιμάστηκε.
Τα βαριά φορ μέχρι στιγμής στήνουν ένα μικρό πάρτι σε κάθε παιχνίδι.
Εξ’ ου και η εσπευσμένη απόκτηση του Ντιέγκο Κόστα, ενός στόπερ, που πρώτιστα είναι στόπερ και έπειτα όλα τα άλλα.
Δίχως το πίσω, ό,τι κι αν κάνει ο ΠΑΟΚ μπροστά είναι σχεδόν μάταιο.
Έχει δίκιο να φωνάζει για την φάση του πέναλτι; Σαφώς και έχει.
Θα άλλαζε αυτό το πέναλτι τα δομικά του προβλήματα; Δύσκολα.
Θα έπαιρνε αποτέλεσμα με αυτό το πέναλτι; Αμφίβολο.
Το μόνο σίγουρο είναι πως πρόκειται για έναν ακόμα κρίκο σε μία αλυσίδα πολύ προβληματικών, σχεδόν εχθρικών διαιτησίων εντός κι εκτός συνόρων, κάτι βαθιά προβληματικό, αν όχι ακραία ανησυχητικό.
Το πρώτο πολύ εξόφθαλμο πράγμα σε ντέρμπι τέτοιου επιπέδου που δεν βλέπει ούτε διαιτητής μα ούτε το VAR, κάτι που απαιτεί μία εξήγηση από τον Λανουά ή όποιο αρμόδιο όργανο πάνω από αυτόν.
Όλα δείχνουν ότι θα είναι μία δύσκολη χρονιά για τον ΠΑΟΚ, με πολλά νέα πρόσωπα, νέο στιλ, νέα ήθη κι έθιμα, νέες συνήθειες και νέες παθογένειες. Και πίεση. Πολλή πίεση, όχι πια μόνο εξωτερική, αλλά και εσωτερική. Και με κακή αύρα μέχρι στιγμής.
Με αναλαμπές, νοσταλγία, συγκρίσεις και μαζεμένες δύσκολες βραδιές από νωρίς.
Ένας κύκλος που έκλεισε με σκληρό τρόπο και ένας άλλος που ανοίγει.
Με την ομάδα να γράφει μέχρι στιγμής κάτω από τη βάση σε όλα τα δύσκολα τεστ, την ώρα που ο εγχώριος ανταγωνισμός θεριεύει.
ΥΓ: Σκληρό, πολύ σκληρό, πάρα πολύ σκληρό βράδυ για τον Δημήτρη Μπαταούλα. Ρίχτηκε απότομα στα βαθιά, έφτασε στον πυθμένα, αλλά δεν πνίγηκε. Σήκωσε κεφάλι, κολύμπησε, επιβίωσε, πιστώνεται μια key pass που οδήγησε σε ασίστ. Ένα σκληρό μάθημα, που μόνο καλύτερο μπορεί να τον κάνει, αν το δει ως μάθημα.
