Βάλτε τώρα εσείς με το μυαλό σας. Πέρασε μια εβδομάδα, όπου η ΑΕΚ εμφανιζόταν σχεδόν στα… σχοινιά. Επειδή έφαγε ένα γκολ από το πουθενά στο τελευταίο λεπτό του ματς με την Κηφισιά και κυρίως, επειδή ο εγχώριος ανταγωνισμός έτρεξε στο τέλος να κάνει κάποιες σημαντικές κινήσεις ενίσχυσης μπας και εξισορροπήσει την κατάσταση. Επαιξε με μια ομάδα που μας συστηνόταν ως τρομερά φορμαρισμένη, με τρομερό ξεκίνημα στο πρωτάθλημα, καλούς… φίλους και μια ΑΕΚ που σύμφωνα με τους ειδικούς, θα είχε το μυαλό της στο Champions League και δεν θα ήταν διόλου εύκολο.
Τελικά, πέντε. Που μάλλον και λίγα ήταν για τον Αρη, που έφτασε στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων για να κάνει μια τελική προς την εστία της Ενωσης. Και ενώ ακυρώθηκε γκολ για οφσάιντ, πέναλτι για οφσάιντ και έπιασε και 2-3 που πήγαιναν καρφί μέσα ο Βέλιο. Είμαι πεπεισμένος, πως αρκετοί θα σπεύσουν να κάνουν μια ακόμα κατάθεση ιδεών. Βλέπετε, μετά την Λέφσκι Σόφιας που δεν είναι ομάδα επιπέδου Champions League κι ας είχε κάνει τρεις προκρίσεις, τον Ηρακλή που είναι αδύναμος και θα πέσει σούμπιτος και ας έχασε τη νίκη στον Βόλο με διαιτητικές ομορφιές, τώρα θα πρέπει να βρεθεί ένα αφήγημα και για την αδυναμία του Αρη.
Ισως πως έλειπε ο Φαμπιάνο, πως έκανε υπερβολική ζέστη στα Φιλαδέλφεια, πως φώναζαν πολύ οι φίλοι της ΑΕΚ. Πάντως, αν το δεις και από μια άλλη πλευρά, το μόνο που άλλαξε σε αυτά τα παιχνίδια είναι η… ταρίφα. Εκεί που η ΑΕΚ είχε όλες τις ομάδες στο τετράμπαλο όταν έμπαιναν στο γήπεδο της, τώρα έριξε πέντε στον Αρη. Και με μπαλάρα, με το τόπι να χάνεται κατά διαστήματα, από μια ομάδα που ακόμα δεν είναι έτοιμη και είναι δεδομένο πως όσο περνά ο χρόνος θα γίνεται καλύτερη.
Δεν οδηγούν πουθενά
Πάντα, υπάρχει ένας τρόπος να βλέπεις τα πράγματα. Μπορεί να μένεις για ώρες, μέρες, εβδομάδες, μήνες και να συζητάς για τα περίφημα θέματα του δεξιού μπακ, αν οι λύσεις στα στόπερ είναι επαρκείς, πως ο Νίκολιτς θα φτιάξει μια ομάδα καταργώντας τα εξτρέμ και πως θα είναι μια ομάδα που μπλοκάρεται και δεν βρίσκει λύσεις. Από την άλλη, μπορείς να δεις – και βλέπεις αν δεν έχεις ζητήματα όρασης – ομάδα με έναν μαέστρο που λέγεται Μάγερ, με μπακ που… γαζώνουν στα άκρα και φορ που βάζουν τα γκολ ως ψωμοτύρι. Και εν τέλει, όσο κάποιος μπορεί να πονοκεφαλιάζει και να χάνεται σε όσα θεωρεί πως θα έπρεπε να γίνουν, εκείνη να παίρνει νίκες και να γίνεται καλύτερη.
Δεν έχει νόημα να χαθούμε σε ιστορίες που δεν οδηγούν πουθενά. Ο καθένας μπορεί να έχει προβληματισμούς, να μην ικανοποιείται με τον τελικό σχηματισμό. Ωστόσο, οφείλει να αντιμετωπίζει με σεβασμό την γνώμη, την άποψη και το σχέδιο εκείνων που δουλεύουν με επιτυχία και γίνονται πρότυπο σχεδόν για όλες τις ομάδες. Να απολαμβάνει όσα έχει και όχι όλα όσα θα ήθελε ενδεχομένως να έχει. Και το συμπέρασμα δείχνει, αν και έχουμε ακόμα πολύ δρόμο και το ποδόσφαιρο εμφανίζει πάντα απρόβλεπτες ιστορίες όπως είδαμε και στον Βόλο (κρίμα γι’ αυτήν την παικτάρα που λέγεται Ελ Κααμπί), η ΑΕΚ ξέρει τι πρέπει να κάνει.
Εκείνοι που εμπιστεύεται
Το ματς με τον Αρη δεν ήταν βέβαια όσο εύκολο αποτυπώνει το τελικό τάλιρο. Υπήρχαν διαστήματα, που η ΑΕΚ έδειξε να έχει κάποια θέματα, όπως είναι και φυσιολογικό άλλωστε, εάν συνυπολογίσεις την εποχή και την προσπάθεια να εμφανιστεί κάτι νέο. Σίγουρα, συνειδητοποιήθηκε από το σύνολο του κοινού, πως η ΑΕΚ δεν έχει κανένα λόγο να αυτομαστιγώνεται. Δεν έχει νόημα να φορτώνει με πίεση μεγαλύτερη παιδιά που της ανήκουν, που προσπαθούν με τη φανέλα της και για κάποιον λόγο, κερδίζουν την εμπιστοσύνη του προπονητή.
Βρισκόμαστε σε μια κοινωνία που μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα μαθαίνουν όλοι, όλα. Η αμφιβολία, δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εμμονή. Απέναντι στον Αρη, υπήρξε αρκετή γκρίνια για την συμμετοχή του Γκατσίνοβιτς στην 11άδα. Με τον Ζοάο Μάριο ανέτοιμο, τον Μάνταλο κλασικά σε ρόλο στην διάρκεια του ματς και την ανάγκη να ηρεμήσει και να βρει τα πατήματα του σωστά ο Κοϊτά, ο Σέρβος ήταν η προφανής επιλογή. Κάποιοι μπορεί να σταθούν σε 2-3 τσαπατσούλικα τελειώματα. Αλλά δεν ξέρω πόσοι μπορούν να βγάλουν τη σέντρα πάρε βάλε στον Βάργκα για το γκολ με το κεφάλι.
Ο μαέστρος Μάγερ, τα μπακ και η βελτίωση
Την ίδια κουβέντα μπορούμε να κάνουμε για τον Ρότα και τον Πήλιο. Ειδικά ο δεύτερος, στα δικά μου μάτια έμοιαζε ο δεύτερος πολυτιμότερος στο ματς, με απίστευτες δυνάμεις, να παίζει όλη την πλευρά πάνω κάτω. Ξέρετε, κακώς έδωσα τόσο χώρο σε προσπάθεια να επιβεβαιωθούν τα αυτονόητα. Η ΑΕΚ μπορεί να απολαμβάνει δύο εξαιρετικά μπακ και πολλά ακόμα: τον παίκτη που σκοράρει με το κεφάλι πιο εύκολα από κάθε άλλον ποδοσφαιριστή που έχω δει στην ζωή μου, τον Κοϊτά που έδειξε να επιστρέφει, τον Βιτάλις και τον Μάριν που αλληλοσυμπληρώνονται, το απροσπέλαστο δίδυμο των στόπερ.
Αφησα εκτός τον Μάγερ, γιατί αυτός είναι άλλη ιστορία. Τέτοιο μαέστρο, κανονικό και όχι επικοινωνιακές στρακαστρούκες, είχαν χρόνια να δουν τα ελληνικά γήπεδα. Ο κόσμος της ΑΕΚ δεν είναι τυχαίο πως σηκώθηκε όλος στο πόδι για να αποθεώσει τον Κροάτη μάγο στην στιγμή της αντικατάστασης του. Να μην αφήσουμε το μυαλό να ταξιδέψει, αλλά τέτοια πράγματα είχαν να εμφανιστούν με τα «κιτρινόμαυρα» από τον καιρό του Τσιάρτα. Θα πεις, ότι πληρώνεις και βέβαια ό,τι ξέρεις να χρησιμοποιείς, παίρνεις. Το πρώτο γκολ, το κρύψιμο της μπάλας και η εμφάνιση της στα δίχτυα, είναι βγαλμένη από εκείνες τις απίθανες στιγμές που ο κόσμος παραληρούσε στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Εχει δρόμο ακόμα. Η ΑΕΚ πρέπει να βρει λύσεις για τα κενά που εμφάνισε από το 25’ μέχρι και το δεύτερο γκολ. Ηταν διάστημα που έδωσε μπάλα στον Αρη, που ίσως και να πίστεψε πως είχε τύχη. Δεν κινδύνεψε, αλλά δεν απειλούσε κιόλας έχοντας ένα ζήτημα εκεί στη μεσαία γραμμή. Βέβαια, όλο αυτό είναι και ένα μικρό τίμημα για τα δύο φορ και την δυνατότητα να βρίσκεις το εύκολο γκολ. Δεν είναι λίγο. Αφήστε που και το δίδυμο Κοϊτά με Ζίνι, γέννησε κι άλλες ελπίδες και προσδοκίες πως θα γίνουν ωραία πραγματάκια.
