Η δήλωση του Τάιλερ Ντόρσεϊ αναφορικά με το πόσο μακριά βρίσκεται η συμφωνία για επέκταση συμβολαίου με τον Ολυμπιακού, δεν σόκαρε κανέναν. Αυτό είναι το πλέον σοκαριστικό απ’ όλα. Η ευκολία αποδοχής μιας κατάστασης που έχει μονιμοποιηθεί πλέον στην ΚΑΕ του Πειραιά.
Είναι ουσιαστικά η αντίδραση στη δράση. Όταν η ίδια η διοίκηση δηλώνει ανοιχτά πως πρέπει οι πάντες να τιμούν τα συμβόλαιά τους, χωρίς να απαιτούν αυξήσεις όταν τις δικαιούνται – ευρωπαϊκό κατέκτησαν – τότε και οι αθλητές κάπως έτσι θα αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Ψυχρά και επαγγελματικά. Χωρίς καμία ένδειξη «δεσίματος» με την ομάδα.
Ο επαγγελματισμός ισχύει σε όλους τους αθλητές και σε όλα τα κλαμπ. Απλά πάντα μπαίνει στη μέση κι ένα στοιχείο εκτίμησης, σεβασμού και προτίμησης της ομάδας στην οποία ήδη βρίσκονται. Ειδικά όταν είναι για κάποια χρόνια και δεν μιλάμε για παιδιά που κάθε λίγους μήνες αλλάζουν περιβάλλον.
Ο Ολυμπιακός διαφήμιζε τον εαυτό του σαν μια… οικογένεια. «Δεμένη», συσπειρωμένη, όπου οι πάντες είναι ίσοι, οι πάντες για το καλό της ομάδας, ο προπονητής το απόλυτο αφεντικό και οι υπόλοιποι απλά το βουλώνουν και εκτελούν. Σε εποχές μικρότερων οικονομικών δυνατοτήτων και χαμηλότερης ποιότητας, αυτές οι λογικές ήταν αποδοτικές. Όχι, όμως, στο σήμερα του Ολυμπιακού.
Πλέον, ο αθλητής θέλει να αισθάνεται την αξία του. Να επιβραβεύεται για αυτή. Έτσι αντιλαμβάνεται τον σεβασμό και την αγάπη από το ίδιο το κλαμπ. Στον Ολυμπιακό, εκτός του ότι έχουν συγκεκριμένες πρακτικές για «ταβάνια» συμβολαίων, για περιόδους που αρχίζουν συζητήσεις ανανεώσεων συμβολαίων, έχουν αρχίσει να εξελίσσονται σε οργανισμό που δεν δίνει τον απαραίτητο σεβασμό και αγάπη σε επαγγελματίες αθλητές.
Ενώ το μπάτζετ αυξάνεται, μεταγραφές επιπέδου πραγματοποιούνται, παίκτες που προσέφεραν πολλά δεν λαμβάνουν την εκτίμηση που θέλουν και τους αξίζει πιθανότατα. Σε μια μπασκετική αγορά η οποία έχει πλέον υπερβολικά πολλούς πειρασμούς.
Ο Τόμας Γουόκαπ το είπε ευθέως και δεν έδωσε κανείς σημασία. Ο σεβασμός στο μπάσκετ του επαγγελματισμού, φαίνεται στην οικονομική επιβράβευση του καθενός. Τώρα τρέχουν να βγάλουν άκρη με τον Τεξανό, σε μια υπόθεση που εκθέτει τον Ολυμπιακό κυρίως ηθικά. Ο βασικός του γκαρντ μετά από σεζόν κατάκτησης EuroLeague, να φεύγει με αυτό τον τρόπο, μετά από τόσα χρόνια και θεωρητικά τόσο «δέσιμο» με την ομάδα; Ξενίζει το γεγονός χωρίς καμία αμφιβολία.
Με την ίδια ευκολία υπέγραψε στο Μιλάνο και ο Πίτερς. Επίσης ένα παιδί με πολυετή παρουσία στον Ολυμπιακό, μέχρι και με επιχειρηματική δραστηριότητα στον Πειραιά. Δεν άκουσε καν τις προτάσεις των «ερυθρόλευκων», έφυγε με χαρακτηριστική ευκολία στην απόφασή του.
Ένα χρόνο πριν τα ίδια είχαν γίνει με Γκος και Ράιτ. Ο Φαλ μετά από πέντε χρόνια στον Ολυμπιακό, δεν το σκέφτηκε καν για να πάει στον αιώνιο αντίπαλο. Και τώρα η υπόθεση Ντόρσεϊ.
Δεν είναι καθόλου απλό. Τα ίδια τα ρεπορτάζ όσων εκφράζουν τον Ολυμπιακό, ανέφεραν πως η συμφωνία μαζί του είναι κοντά πριν λίγο καιρό. Ειδικά στο ταξίδι στο Λας Βέγκας ανθρώπων της διοίκησης μαζί με τον Μπαρτζώκα, γινόταν λόγος για… γεφύρωμα της όποιας διαφοράς. Τελικά ο Ντόρσεϊ μένει απλά επειδή δεν το τράβηξε στα άκρα όπως ο Γουόκαπ. Και τονίζει πως η συμφωνία είναι μακριά.
Τον Ολυμπιακό τον αντιμετωπίζουν οι ίδιοι οι παίκτες του, σαν εταιρεία. Χωρίς να «δένονται» μαζί του. Δίχως να έχουν την εικόνα της «οικογένειας» που διαφημιζόταν από το ίδιο το σωματείο. Συγκρίσεις με άλλες ομάδες δεν χρειάζεται να γίνουν. Ειδικά μετά από σεζόν κατάκτησης EuroLeague.
Απλά είναι χαοτική η απόσταση του να ανανεώνονται όλα τα συμβόλαια, να υπάρχουν μέχρι και δώρα αυτοκίνητα, απ’ το «αν οι παίκτες σέρνονται θα πληρωθούν το συμβόλαιό τους». Αυτά τα βλέπουν οι παίκτες και τα καταλαβαίνουν πολύ καλά. Για αυτό και όλοι ή σχεδόν όλοι, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο έφτασαν σε ανύποπτο χρόνο να ρωτάνε «για μένα πρόταση έχετε;»…
