Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΣ - SPORTDAY
Το έχω γράψει και παλιότερα αλλά μου μοιάζει η καλύτερη στιγμή για να το επαναλάβω. Ο Θοδωρής Βλάχος διαλύει με τις επιτυχίες του όλα τα στερεότυπα που έχουμε στην Ελλάδα για προπονητές. Δεν έχει κανένα στρατό υμνητών της αυθεντίας του. Οι βοηθοί του ασχολούνται με την ομάδα κι όχι με τα Media. Δεν φυλάει κομποσκοίνια για να έχει την Παναγιά μαζί του και δεν βρίζει για να δείχνει ότι είναι σκληρός. Χαμογελάει αντί να παριστάνει τον μονίμως προβληματισμένο... Ο Βλάχος δεν πιστεύει πως ανακάλυψε το πόλο. Δεν θα καβαλήσει ποτέ το καλάμι της αυταρέσκειας. Όταν η Ομοσπονδία μετά τις επιτυχίες τους Ολυμπιακούς Αγώνες του έβαλε το σκληρό δίλημμα να διαλέξει ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στην Εθνική, διάλεξε την Εθνική γιατί κανένας σύλλογος δεν είναι ιεραρχικά πάνω από την Εθνική ομάδα. Τον πόνεσε η επιλογή, αλλά δεν έχασε ποτέ το κέφι για δουλειά -στη δουλειά βλέπει αποστολή.
Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας προπονητής που είχαμε ποτέ στα ομαδικά σπορ, αλλά ούτε το δέχεται όταν του το πεις, ούτε και ζει για τέτοιου είδους ετικέτες. Είναι ένας κανονικός άνθρωπος κι αυτό είναι το μυστικό του... Η Εθνική πόλο δεν είναι απλά η καλύτερη Εθνική Ανδρών του καιρού μας: είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση. Είναι σκληρή -πρώτα από όλα στο μυαλό και στο φρόνημα. Συνεχώς ανανεώνεται. Στηρίζεται σε παίκτες πρωταγωνιστές που τη νιώθουν ομάδα τους. Βάζει συνεχώς στόχους και δεν φοβάται να βάλει τον πήχη ψηλά. Είναι αδύνατον να της συμβεί κάτι που να την "σκοτώσει": κάθε ήττα της γίνεται ευκαιρία να βρει καινούργια κίνητρα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΗΦΑΚΗΣ - LIVE SPORT
Είναι το εθνικό μας άθλημα. Αυτό που μας ταιριάζει περισσότερο κι ας μην έχει την προβολή και την αγάπη που του αξίζει! Βλέπετε, όπως σε όλα σε αυτή τη ζωή, μας αρέσει αυτό που "πουλάει", αυτό που... φέρνει εκατομμύρια και όχι αυτό που αξίζει πραγματικά! Η Εθνική ομάδα πόλο Ανδρών, τα παιδιά του Θοδωρή Βλάχου, ανέβηκαν στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου στο Σίδνεϊ. Φόρεσαν τα χρυσά μετάλλια στο στήθος με δάκρυα υπερηφάνειας στα μάτια και για πρώτη φορά τα μέλη της Γαλανόλευκης άκουσαν τον Εθνικό Ύμνο σε απονομή μεγάλης διεθνούς διοργάνωσης, μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου απέναντι στη μεγάλη Ουγγαρία. Και άξιζαν την κάθε στιγμή...
Μόνο αυτά τα παιδιά ξέρουν πόσο την άξιζαν. Η επιτυχία αυτή αποτελεί τον πρώτο μεγάλο διεθνή τίτλο της ομάδας,, έπειτα από μία δεκαετία συνεχών διακρίσεων και πέντε χαμένων τελικών. Άλλοι στη θέση τους θα είχαν λυγίσει, αυτοί όχι! Ήταν η δικαίωση μίας γενιάς αθλητών που είχε βρεθεί επανειλημμένα κοντά στην κορυφή, με ασημένια μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και Παγκόσμιο Κύπελλο, χωρίς όμως να καταφέρει να φτάσει στην απόλυτη διάκριση... Η Ελλάδα είναι υπερήφανη για τα παιδιά της και πρέπει όλοι οι Έλληνες να σταθούμε δίπλα τους όπως πρέπει. Κι ας μην αγαπάμε όλοι μας αυτό το άθλημα στον βαθμό που του αξίζει.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΛΗΣ – ΩΡΑ
Θυμάμαι πέρυσι το καλοκαίρι, όταν ο Νίκολιτς μόλις είχε αναλάβει την ΑΕΚ, με κάθε τρόπο μας εξηγούσε την ανάγκη να ξαναβρεί αυτή η ομάδα τη νοοτροπία του νικητή. Ήξερε πολύ καλά ο κόουτς πως με τον τρόπο που είχε κυλήσει το δεύτερο μισό της χρονιάς που μόλις είχε τελειώσει, αλλά κυρίως εκείνα τα καταστροφικά πλέιοφς μόνο με ήττες, το πρώτο που έπρεπε να ξαναφτιάξει, ήταν μια ομάδα που θα κέρδιζε. Έναν χρόνο μετά βέβαια, ο Νίκολιτς έκανε την ΑΕΚ πρωταθλήτρια και ίσως αυτό από μόνο του, τα λέει όλα. Όμως ακόμα και στα φιλικά παιχνίδια της φετινής προετοιμασίας, ακόμα και όταν η ομάδα δεν είναι στο 100% της ετοιμότητάς της, δείχνει πως έχει μάθει πλέον να κερδίζει.
Το περασμένο Σάββατο βρέθηκε να παίζει με δέκα παίκτες και να χάνει με 1-0. ήταν ένα συνολικά κακό παιχνίδι. Αλλά στο φινάλε η ΑΕΚ βρήκε τον τρόπο με τον Ζίνι και τον Καλοσκάμη, να φέρει ανάποδα το ματς και να πάρει τη νίκη. Χθες στο Τσβόλε, η ΑΕΚ είχε μια πολύ κακή νοοτροπία στο πρώτο τέταρτο του πρώτου ημιχρόνου. Και από το 1-0 που κέρδισε, βρέθηκε να χάνει με 2-1. Ο Νίκολιτς ήταν έτοιμος να μπει μέσα στο γήπεδο, μπας και ξυπνήσει τους παίκτες του. Έκανε όμως κάτι ακόμα πιο αποτελεσματικό. Έκανε δύο αλλαγές. Μόλις δύο. Στοχευμένες απολύτως. Η ΑΕΚ ξάφνου άφησε την κακή νοοτροπία και επέστρεψε στην κανονική της. Αυτή της πρωταθλήτριας. Αυτή που έχει εθιστεί πλέον να κερδίζει. Που έχει μάθει να παίρνει νίκες. Που την ψάχνει, που έχει τρόπους να την κατακτά, ακόμα κι αν βρίσκεται πίσω στο σκορ. Και είναι αυτό που πρωτίστως θέλει να βλέπει ο Νίκολιτς από τους παίκτες του.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΓΛΙΔΗΣ - ΦΩΣ
Η προετοιμασία του Ολυμπιακού στην Ολλανδία ολοκληρώθηκε, θα επιστρέψει πια εκεί (για τρίτη φορά αυτό το καλοκαίρι!), αλλά πλέον σε επίσημο και κρίσιμο παιχνίδι, στη ρεβάνς με τη Ναϊμέγκεν, με τον απολογισμό να δημιουργεί προβληματισμό. Όχι τόσο για τα αποτελέσματα, αλλά για το επίπεδο ετοιμότητας μία εβδομάδα πια πριν από την έναρξη της περιόδου και τις δύσκολες δοκιμασίες για τον μεγάλο στόχο της νέας συμμετοχής στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ο βαθμός αυτής της ετοιμότητας είναι πάνω από το μισό, αλλά μακριά από το απόλυτο. Και είναι κάτι που προκαλεί ανησυχία, καθώς και να προλάβουν τώρα να γίνουν οι μεταγραφικές κινήσεις στα σημεία που δεδομένα χρειάζονται (γκολκίπερ, χαφ ή εάν προκύψει και κάτι άλλο), όσοι έχουν κάνει αυτό το στάδιο της προετοιμασίας θα είναι οι υποψήφιοι για να φέρουν την ομάδα τους για μία ακόμη σεζόν στην κορυφαία διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ.
Και αυτοί οι ποδοσφαιριστές με τον προπονητή τους δεν είναι ούτε άπειροι ούτε ασυνήθιστοι από μεγάλους αγώνες και σπουδαίες προκρίσεις. Τουλάχιστον οι περισσότεροι. Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν θα έχει ένα ολοκληρωμένο ρόστερ σε περίπτωση που θα ξεκινούσε τώρα η γιορτή της Λιγκ Φέιζ, αλλά για να μπει σε αυτήν έχει το υλικό για να το πετύχει. Δεν εξαρτάται μόνο από εκείνον ή από τους συνεργάτες του. Εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τους ποδοσφαιριστές. Ο τρόπος με τον οποίο θα μπουν στο γήπεδό τους την άλλη Τρίτη και στη ρεβάνς με τη Ναϊμέγκεν μία εβδομάδα μετά θα παίξει τον σπουδαιότερο ρόλο. Ξέρουν καλά ότι μπορούν να το κάνουν. Και να προσπαθήσουν έτσι, με τις ενισχύσεις εκεί όπου πρέπει να έχουν πια γίνει, όταν με το καλό θα έρθει η ώρα των πλέι οφ για την επίτευξη του τελικού στόχου.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ - ΤΑ ΝΕΑ
Η συνέπεια είναι αυτό που χαρακτηρίζει την προσπάθεια του Θοδωρή Βλάχου και της εθνικής ομάδας πόλο. Και ταυτόχρονα η συνέχεια, το γεγονός πως φτάνει στην πηγή σε όλες τις διοργανώσεις. Αυτό δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Ναι μεν οι ισχυρές ομάδες ομάδες σε παγκόσμιο επίπεδο δεν είναι πολλές και αν κάποιος θέλει να είναι απόλυτα ειλικρινής, μιλά για περίπου έξι – επτά στο σύνολο. Από αυτές δε, η τετράδα κάποτε ήταν δεδομένη πριν καν αρχίσουν τα ραντεβού. Με τον Βλάχο στον πάγκο, η εθνική ομάδα του πόλο άρχισε σιγά – σιγά να χτυπά την πόρτα του δωματίου με τα μετάλλια. Αργότερα να ενοχλεί, να μπαίνει στη μύτη κάθε δυνατού. Και να κατακτά επιτυχίες σημαντικές η να χάνει στο νήμα, ακόμη και με τρόπο που το δάκρυ πέφτει στο ιώδιο της πισίνας και χάνεται. Ή και το «γιατί» το βλέπεις να βυθίζεται στα πλακάκια και τελικά να σκέφτεσαι «πάμε για την επόμενη φορά».
Το μυστικό, λοιπόν, αυτών των παικταράδων δεν είναι πως το ταβάνι τους δεν το έχουν τρυπήσει ακόμη, αλλά ότι ατσαλώθηκαν από τις αναποδιές που τους βρήκαν. Και όταν δεν χαμογελάς πλατιά επειδή έχεις κατακτήσει ένα ασημένιο ή ένα χάλκινο μετάλλιο, εφόσον ο στόχος ήταν ακόμη μεγαλύτερος, τότε είναι βέβαιο πως αυτό θα συμβεί. Το είδαμε χθες στο Σίδνεϊ και την κατάκτηση του χρυσού στο World Cup. Πολλοί μίλησαν για μια κατάρα που διαλύθηκε. Ίσως. Ορισμένοι βλέπουν μια σελίδα που ανοίγει. Και όσοι γνωρίζουν καλά την υδατοσφαίριση, αντιλαμβάνονται πως ο Βλάχος παλεύει με τα κύματα και εν τέλει φέρνει στο φως τη νέα γενιά που και αυτή αρέσει, κι αυτή διεκδικεί και βέβαια κατακτά όσα της αξίζει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
