Είναι πάντα μια περίεργη συνθήκη. Συμβαίνει, ειδικά στους άντρες. Αν μάθουν κάπως, δυσκολεύονται να βγουν από την βολή τους, ακόμα κι αν είναι για καλό. Και ειδικά τώρα το καλοκαίρι, που δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες που να προσφέρει το γήπεδο – ειδικά για την ΑΕΚ και τα νέα άνετα ευρωπαϊκά δεδομένα – είναι δύσκολο να μάθεις αλλιώς. Σε περιβάλλον που ο κόσμος διψά για μεταγραφές, ειδικά εάν συνδυάζονται με «νίκες» επί αντιπάλων, ακόμα περισσότερο εάν επί χρόνια είχες μάθει να κινείσαι σε συνθήκες… μελαγχολίας όταν έφτανε η μεταγραφική περίοδος.
Βρισκόμαστε σε ένα καλοκαίρι που εκ νέου ο Παναθηναϊκός εμφανίζεται (έστω και αν επισταμένως διοχετεύθηκε πως είχε πρωτασχοληθεί επί εποχής Μπενίτεθ) να συνεχίζει την αναζήτηση σε «νίκες γοήτρου» στο μεταγραφικό παζάρι, αποδεικνύοντας πως δεν ήταν απλά κάτι που άρεσε στην παρελθοντική στελέχωση, αλλά έναν τομέα που αισθάνεται προνομιακό. Σε ένα καλοκαίρι που το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού λέει ανερυθρίαστα πως επιμένει στον Γιαννούλη αν και ο παίκτης θέλει να πάει στον ΠΑΟΚ, ώστε να αναγκάσει την ομάδα της Θεσσαλονίκης να δαπανήσει περισσότερα χρήματα (που είναι οι χρυσές εποχές που όλα κυλούσαν αρμονικά και συμμαχικά).
Η ΑΕΚ άλλαξε
Σε αυτό το περιβάλλον, ο ΑΕΚτζής βάλλεται από κάθε πλευρά. Και παράλληλα, έχει να αντιμετωπίσει κάτι νέο, που δεν ήταν συνήθεια κατά το παρελθόν. Να μην λειτουργεί συγκυριακά, να μην αναζητά τις ευκαιρίες στα χασομέρια, να μην ψάχνει περίεργους και συνήθως προβληματικούς τύπους που μόνο εδώ μπορούσε να τους κάνει καλά ανεχόμενοι τα καπρίτσια τους, να έχει χρήματα για να βγει και να διεκδικήσει όποιον παίκτη πραγματικά θέλει. Η ΑΕΚ δουλεύει έξω από τα «κουτάκια», εμφανίζοντας στρατηγική, μέθοδο, χρήμα και ικανότητα.
Είναι φανερό σε κάθε καλόπιστο παρατηρητή των εξελίξεων, πως η ΑΕΚ έχει ανέβει με δρασκελιές τα τελευταία χρόνια σε επίπεδο ανταγωνισμού. Η διοικητική σταθερότητα της ομάδας, η δημιουργία του νέου γηπέδου, η νέα ιδιοκτησία και βέβαια η σταθερά αυξανόμενη παρουσία του κόσμου, έχουν πάει τον πήχη πολύ ψηλά. Εκεί που πριν από λίγα χρόνια κοβόταν η ανάσα όταν ο Ολιβέιρα γινόταν ο πρώτος παίκτης που έσπαγε το φράγμα του εκατομμυρίου σε ετήσιες απολαβές και οι μεταγραφές ήταν μετρημένες, τώρα τα δεδομένα έχουν αλλάξει.
Τώρα η ΑΕΚ δίνει συμβόλαια, μερικά εκ των οποίων είναι τα υψηλότερα σε όλη την κατηγορία. Εχει παγιώσει από πέρυσι πως η συντριπτική πλειοψηφία των μεταγραφών της δεν αφορούν πλέον ελεύθερους ή δανεικούς, αλλά παίκτες με αγορά από άλλες ομάδες. Και μάλιστα, αυξάνοντας σταθερά τα ποσά που δαπανά και με ξεκάθαρη ιδέα, πως αφ’ ενός δεν έχει ανάγκη να κάνει καμία νίκη σε επικοινωνιακό επίπεδο και να εμφανίσει συμπτώματα νεοπλουτισμού αλλά αφ’ ετέρου, δεν φείδεται προ καμίας κίνησης και καμίας κόντρας.
Οι δυο παράμετροι
Τώρα, η κουβέντα φουντώνει συγκριτικά με τον ανταγωνισμό. Η ΑΕΚ επιθυμεί να λειτουργεί κάτω από τα ραντάρ, την ώρα που στον Ολυμπιακό γίνεται παρέλαση ονομάτων, ενώ σε ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκό, υπάρχει παρέλαση πιθανών και απίθανων μεταγραφικών στόχων στην καθημερινότητα. Ο καθένας μπορεί να κάνει τις εκτιμήσεις του για τους παίκτες που έχουν αποκτηθεί ως τώρα, όσους έχουν πωληθεί ή αποχωρήσει, ποια είναι η δυναμική των ομάδων. Επί του παρόντος, πεδίο δόξης λαμπρό για αναλύσεις επί χάρτου, γιατί επί… χόρτου, αργεί ακόμα.
Υπάρχουν βέβαια, δύο παράμετροι που θα πρέπει να γίνουν κατανοητοί ακόμα και τώρα, που καταλαβαίνω πως κάποιοι πέφτουν στην λούμπα άτοπων συγκρίσεων. Η μια, αρκετά απλοϊκή και ξεκάθαρη, αφορά τα χρονικά περιθώρια κάθε ομάδας. Η ΑΕΚ τα προηγούμενα χρόνια (δυστυχώς για εκείνην), έμαθε να τρέχει, να βιάζεται, να προσπαθεί να είναι έτοιμη για προκριματικά από νωρίς. Εφέτος, έχει μεγάλα περιθώρια και πρέπει να τα αξιοποιήσει στο μέγιστο βαθμό, την ώρα που ο ανταγωνισμός θα δίνει μεγάλα ματς ισορροπίας για το μέλλον του, δίχως περιθώρια λάθους.
Δεύτερη και σημαντικότερη παράμετρος, η αφετηρία απ’ όπου ξεκινούν αυτές οι ομάδες. Ο Ολυμπιακός για παράδειγμα, που ολοκλήρωσε στην 2η θέση την περασμένη σεζόν, αποφάσισε πως πρέπει να προχωρήσει σε ολική ανανέωση του υλικού και να προσθέσει άλλα στοιχεία στο παιχνίδι του. Ηδη, έχει αποκτήσει μισή ντουζίνα παίκτες και αναζητά άλλους τόσους για να βγει από μια αποτυχημένη σεζόν. Ο ΠΑΟΚ αλλάζει δομή και ψάχνει ακόμα μισή ντουζίνα παίκτες για να μην την πάθει όπως πέρυσι που κάποια στιγμή κλάταρε.
Ξεκάθαρο σχέδιο
Για τον Παναθηναϊκό που βρίσκεται ξανά και στο επίκεντρο ελέω Κάνγκουα, είναι ακόμα μια νέα αρχή. Με επένδυση σημαντικών ποσών, σε μια προσπάθεια ξεκάθαρη να στηριχθεί ο νέος προπονητής και το πρότζεκτ, αλλά παράλληλα και να φύγει κάθε έννοια ευθύνης πάνω από την διοίκηση. Κάποιοι λένε πως είναι η χρονιά του, αλλά στηρίζονται προφανώς περισσότερο στο ό,τι κάποια στιγμή θα του… κάτσει και θα βρει την άκρη. Δεν είμαι μελλοντολόγος, θα δούμε που θα πάει η δουλειά στους πρώτους κλυδωνισμούς.
Απέναντι σε όλους αυτούς, η πρωταθλήτρια ΑΕΚ, είχε την καλύτερη ομάδα και ξεκάθαρο σχέδιο για το πως θα επιτευχθεί ποιοτική αναβάθμιση. Πήρε δύο παίκτες υψηλού επιπέδου, που δεν βλέπω αντίστοιχους για παράδειγμα στα ρόστερ του ανταγωνισμού. Εχασε τον Πινέδα όπου τα περιθώρια ελιγμών ήταν περιορισμένα και ψάχνει για έναν ακόμα σημαντικό παίκτη στα χαφ, ενόσω αναζητά ακόμα ενίσχυση μεσοεπιθετικά και στην άμυνα. Πάντως, ακόμα και σήμερα, μπροστά είναι από τους άλλους, καθώς είναι η ομάδα με την μεγαλύτερη ομοιογένεια και την δουλειά ενός πολύ ζόρικου χρόνου.
