Αναλυτικά οι δηλώσεις του:
Για το πρόσημο που μπαίνει στην πορεία της Εθνικής Νέων Ανδρών: «Για αρχή, να πούμε ένα “μπράβο” στα παιδιά που ανταπεξήλθαν στη δύσκολη διοργάνωση. Σε όλους αφήνει μια θετική εντύπωση. Το δουλεύαμε πολύ μέσα στην ομάδα. Για να είμαστε ειλικρινής, θέλαμε το κάτι παραπάνω, αλλά το αποτέλεσμα, εν τέλει, ήταν δίκαιο έτσι όπως βγήκε».
Για το κομμάτι του scouting και το πόσες ώρες προλάβαιναν να κοιμηθούν: «Τόσο εγώ όσο και συνάδελφός μου, ο Άρης Καλούδης, δουλεύαμε πάνω στο scouting. Εγώ σε άμυνα κι επίθεση, εκείνος πάνω στους παίκτες. Και οι δύο προσπαθούσαμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε. Αν κοιμόμασταν ένα τρίωρο ή τετράωρο ήμασταν ευχαριστημένοι. Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε τέτοια αδρεναλίνη, τέτοια χαρά, τέτοια προσμονή, που παραμερίζεις την έλλειψη ύπνου και γεμίζεις ενέργεια απ’ την ίδια τη διαδικασία. Ένας παραπάνω λόγος γι’ αυτό ήταν το “ροζ φύλλο”, το οποίο μάς έδινε τη διάθεση να συνεχίσουμε να… είμαστε άυπνοι και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε. Ούτε ο κόουτς κοιμόταν, ήταν μαζί μας στη διαδικασία. Ήταν συλλογική η προσπάθεια».
Για τα παιχνίδια από την αρχή έως και τον προημιτελικό: «Κάθε παιχνίδι ήταν ξεχωριστό, είχε άλλη σημασία για εμάς. Στο ματς της πρεμιέρας με την Κροατία δεν παρουσιαστήκαμε όπως είχαμε προετοιμαστεί, όλοι είχαμε μια νευρικότητα. Υπήρχε η προσμονή της αυλαίας. Εκεί δεν παίξαμε στις δυνατότητές μας και δίκαια ήρθε η ήττα. Μας έμεινε η “πίκρα” πως δεν παίξαμε όπως πρέπει. Κόντρα στο Βέλγιο υπήρχε το “πρέπει” και τα παιδιά παρατάχθηκαν όπως τα έχουμε συνηθίσει: μαχητές, πολύ προσηλωμένοι και συγκεντρωμένοι στο πλάνο. Με την Ισπανία για ένα ημίχρονο ήμασταν κοντά, αλλά στο 2ο μάς παρέσυρε ο ρυθμός της. Ο αγώνας με το Ισραήλ για εμάς ήταν… όλο το τουρνουά και παραταχθήκαμε πραγματικά εξαιρετικά. Εκεί πρέπει να δώσουμε τα εύσημα στους παίκτες και τον κόουτς, γιατί και το game plan και το πώς εκτελέστηκε ήταν πολύ πιο σημαντικά από λεπτομέρειες που έχει το scouting αυτό καθ’ αυτό. Αυτό που μας έμεινε από το ματς με τη Σερβία αυτό ήταν ότι πάλι δε δείξαμε τις δυνατότητές μας και ό,τι “χτίσαμε” τόσον καιρό. Είναι κρίμα, γιατί ήμασταν σε έναν προημιτελικό και μας έπιασε το άγχος του αποτελέσματος, μια νευρικότητα που δε δικαιολογούταν, δεν το χαρήκαμε».
Για το εξαιρετικό πρόσωπο της ομάδας στους δύο αγώνες κατάταξης με Γερμανία και Τουρκία: «Όταν τελείωσε η οκτάδα, όλα τα παιδιά ήταν πολύ πεισμωμένα, ήταν ομάδα. Πρέπει να δώσουμε τα εύσημα στα παιδιά και τον κόουτς που μπήκαμε να παίξουμε τα δύο τελευταία παιχνίδια λες και ήταν αγώνες μεταλλίου. Συγχαρητήρια στα παιδιά που τα αντιμετώπισαν λες και ήταν τελικοί και όχι με μια… χαλαρότητα πως είναι αγώνες κατάταξης. Ό,τι τούς δώσαμε σαν πληροφορία μάς το γύρισαν πίσω επί δέκα. Το εκτέλεσαν κατά γράμμα για 40 λεπτά. Ήταν πεισμωμένοι για τη νίκη, δεν άφησαν καμία μπάλα να πέσει κάτω. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που είχαμε ένα τέτοιο σύνολο, όπου και τη δική μας δουλειά σαν προπονητές τη μετουσίωνε σε κάτι αποτελεσματικό και μας έφερνε τις νίκες».
Για το αν σε θέμα μπάσκετ και νοοτροπίας είδαν αυτό ακριβώς που ήθελαν απ’ τα παιδιά: «Ο κόουτς είναι ένας άνθρωπος που θέλει να “χτίσει” ένα σύνολο από μαχητές, από παιδιά με αυταπάρνηση, που θέλουν να παλέψουν για κάθε κατοχή ή “50-50” μπάλα. Εμείς είμαστε πάρα πολύ ικανοποιημένοι απ’ αυτό που μας άφησαν σαν εντύπωση. Ήταν ομάδα εξ αρχής, απ’ τις 5 Ιουνίου μαζεύτηκαν συγκεντρωμένοι για έναν στόχο, υπήρχε στοχοπροσήλωση παρά τα “πάνω” και τα “κάτω” που έχει η όλη διαδικασία. Ως μπάσκετ και νοοτροπία τα παιδιά μάς έβγαλαν ασπροπρόσωπους στο 100%».
Για το σε τι ποσοστό τα παιδιά κατάφεραν να γίνουν ομάδα: «Πάντα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης, ποτέ δε φτάνεις στο τέλειο. Υπάρχουν διαφορετικά backgrounds και μέσα σε μια χρονιά συνηθίζεις σε έναν συγκεκριμένο ρόλο και μετά πρέπει να κάνεις κάτι διαφορετικό. Όλοι ήρθαν από τελείως διαφορετικές εικόνες. Οπότε, για να το ομογενοποιήσεις όλο αυτό είναι μια δύσκολη διαδικασία, ειδικά στην αρχή. Πρέπει να είσαι πολύ αυστηρός σε κάποια πράγματα. Ο κόουτς Παπαδόπουλος είναι πολύ έμπειρος και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η ομάδα είχε “ταυτότητα” και όλοι ήξεραν τι πρέπει να κάνουν στο γήπεδο και για να μείνουν αλλά και για να μπουν σε αυτό. Εμείς το καταφέραμε σ’ ένα σύντομο χρονικό διάστημα, συνήθως παίρνει περισσότερο. Τα παιδιά ήρθαν με στοχοπροσήλωση, δεν ήρθαν για να περάσουν ένα καλοκαίρι απλό κι αυτό έκανε πιο εύκολο το έργο μας».
Για το πώς διαχειρίστηκε η ομάδα τον τραυματισμό του Ανδρέα Πατρίκη: «Ο τραυματισμός τού Ανδρέα για όλους μας ήταν ένα μικρό σοκ. Ήταν ο αρχηγός μας, ένας παίκτης που έπαιζε αρκετά λεπτά και προσέφερε πάρα πολλά στα παιχνίδια. Μετά, όμως, έρχεται το κομμάτι της ομοιογένειας της ομάδας. Παρ’ ότι χάσαμε έναν πολύ σημαντικό παίκτη, δεν πιστέψαμε δευτερόλεπτο πως δε θα βγει κάποιος άλλος να καλύψει το κενό όσο καλύτερα μπορούσε. Ξέραμε πως θα υπάρχει προσπάθεια τουλάχιστον. Ήμασταν σίγουροι πως όποιος κληθεί να καλύψει τα λεπτά αυτά, θα δώσει το 100% του εαυτού του και θα προσπαθήσει να έχει μια παρουσία που δε θα φανεί η έλλειψη του Ανδρέα. Δικαιωθήκαμε γι’ αυτό, γιατί όποιος μπήκε στο παρκέ έπαιξε και για εκείνον. Και ο Ξανθόπουλος μάς βοήθησε πάρα πολύ, όπως και ο Ασημακόπουλος. Το να βλέπουμε παιδιά με λιγότερα λεπτά να παίρνουν την ευκαιρία και να μας δικαιώνουν, είναι χαρά για εμάς. Ξέρουμε πως, ακόμα κι αν κάποιος λείπει, όποιος κι αν είναι μέσα το αποτέλεσμα θα είναι καλό.
Είναι των παιδιών νίκη, αυτοί το κατάφεραν αυτό. Τους ευχαριστούμε ξανά. Έπαιξαν με αυταπάρνηση. Ακόμα και ο Ανδρέας χαιρόταν να βλέπει τους συμπαίκτες του, με τους οποίους παίζει στην ίδια θέση, να κάνουν αυτές τις τρομερές εμφανίσεις. Αυτό δείχνει κάτι για το ποιόν του σαν άνθρωπος και για το τι ομάδα “χτίσαμε”, με τι χαρακτήρες».
Για τον Παναγιώτη Παγώνη: «Ο Παγώνης έκανε ένα τρομερό τουρνουά. Δεν έχει να κάνει μόνο με τους πόντους, αλλά και με το πόσο ήταν συνεπής στα ριμπάουντ, στις ασίστ, πόσο έβαζε το κορμί του στην άμυνα. Είχε μια εικόνα ενός ολοκληρωμένου παίκτη. Το ήθελε πάρα πολύ, αδημονούσε να μπει στο τουρνουά. Έδειξε σε ακόμα ψηλότερο επίπεδο πράγματα και αρετές που είχε και τις είδαμε κι εμείς στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Όπως και όλα τα παιδιά, έτσι κι εκείνος θα μας απασχολήσει στο μέλλον στα ελληνικά δρώμενα. Κρατάμε την ολοκληρωμένη του εικόνα και ας ελπίσουμε να τον ξαναδούμε στα ελληνικά παρκέ να παίζει».
Για το αν τα παιδιά που ήρθαν απ’ τις ΗΠΑ είχαν αλλάξει σε επίπεδο αγωνιστικής φιλοσοφίας: «Θα είναι άδικο να πω κάτι πάνω σε αυτό. Είναι λίγα χρόνια εκεί, δεν έχουν πάρει την ολοκληρωμένη εμπειρία των ΗΠΑ για να παρουσιάζονται σε εμάς μ’ αυτό. Έχουν έρθει με 1-2 χρόνια ή και σαν rookies. Αν μπορώ να διαπιστώσω κάτι απ’ αυτό, είναι ότι ίσως σε επίπεδα φυσικής κατάστασης να υπάρχει μια διαφορά. Για παράδειγμα, ο Ροζακέας ήρθε μέσα σε έναν χρόνο πολύ αλλαγμένος σωματικά, με περισσότερα μυϊκά κιλά πάνω του, πολύ πιο εκρηκτικός και αθλητικός. Ο Παγώνης ήρθε με μεγαλύτερη έφεση στο ριμπάουντ, μεγαλύτερη θέληση στο να βάλει το κορμί του, να γίνει πιο μαχητής. Αν ίσως υπάρχει μια διαφορά, είναι μια προσήλωση στο κομμάτι της αθλητικότητας».
Για το πώς επηρεάστηκε το τουρνουά γενικότερα απ’ τις πολλές απουσίες μεγάλων «αστέρων» αυτής της ηλικίας: «Σίγουρα όταν λείπει μια τόσο μεγάλη “δεξαμενή” ταλέντου είναι πιθανό και λογικό να μειωθεί κάπως η ποιότητα. Επειδή συναντάς και πολλές σχολές και εκπλήξεις, δίνεται η ευκαιρία σε παιδιά τα οποία είναι ταλαντούχα να πάρουν χρόνο που δε θα έπαιρναν και να δείξουν κι αυτά τις αρετές τους. Η Σλοβενία είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα, με παίκτες τους οποίους δεν τους ήξερε πολύς κόσμος και τώρα μιλάει όλη η Ευρώπη γι’ αυτούς. Μπορεί να έλειπαν παίκτες “αστέρες ”, αλλά εκείνοι που ήρθαν από πίσω κάλυψαν επάξια το κενό. Είδαμε πολλά ταλέντα που δεν ξέραμε, όπως ο Βίγιαρ της Ισπανίας, που όλα τα μάτια είναι στραμμένα πάνω του πια. Γι’ αυτό υπάρχουν τα τουρνουά αυτά, για να δώσουν ευκαιρία σε νέα παιδιά, να τα γνωρίσει ο κόσμος, ν’ αναδειχθούν και να δείξουν το ταλέντο τους. Παρ’ ότι μπορεί να έπεσε κάπως η ποιότητα λόγω όλων αυτών των απουσιών, τα παιδιά που έπαιξαν κάλυψαν επάξια το κενό. Το ίδιο συνέβη και στη δική μας ομάδα».
