Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΗΦΑΚΗΣ - LIVE SPORT
Το πως έχει εξελιχθεί το ποδόσφαιρο, ο παίκτης στη θέση «8» έχει κομβική σημασία στην ανάπτυξη του παιχνιδιού. Ο Παναθηναϊκός προσπαθεί εδώ και χρόνια, χωρίς επιτυχία, να βρει αυτόν που θα κάνει τη διαφορά, αντίθετα η ΑΕΚ είχε τον Ορμπελίν Πινέδα. Εδώ και μερικές ημέρες η Ένωση βρίσκεται στη θέση των Πράσινων, αφού ο καλύτερος παίκτης της τα τελευταία χρόνια προτίμησε να επιστρέψει στο Μεξικό. Από τη στιγμή που ο Πινέδα ήθελε να φύγει, το κλαμπ δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να βρει τον κατάλληλο για να καλύψει το κενό, όσο γίνεται βέβαια.
Στην πώληση του Πινέδα υπάρχουν δύο προσεγγίσεις. Η πρώτη θέλει την ομάδα να χάνει τον MVP του περασμένου πρωταθλήματος. Έναν παίκτη που έβγαζε τρομερές εντάσεις, δεν είχε τραυματισμούς και διακρινόταν για το φοβερό πάθος και την τρομερή σταθερότητα απόδοσης. Η δεύτερη προσέγγιση έχει να κάνει με το γεγονός ότι η ομάδα εισέπραξε 8 εκατ. ευρώ για έναν 31χρονο ποδοσφαιριστή, ο οποίος είχε μπει στον τελευταίο χρόνο του συμβολαίου του, δεν ήθελε να ανανεώσει και πίεζε από μια στιγμή και μετά για να γυρίσει στη πατρίδα του. Στην πραγματικότητα η ΑΕΚ έβαλε στο ταμείο της 1 εκατ. ευρώ επιπλέον σε σχέση με τη σημερινή αξία του Πινέδα στο διεθνές ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο και αποκόμισε κέρδος 1,5 εκατ. ευρώ σε σχέση με όσα είχε δαπανήσει για να τον από κτήσει (6,5 εκατ.). Και στο ενδιάμεσο, δηλαδή με την καταλυτική πα ρουσία του Μεξικανού στο ρόστερ της, η Ένωση κατέκτησε 2 πρωτα θλήματα και 1 Κύπελλο. Πλέον οι Κιτρινόμαυροι κοιτούν μπροστά και το ζητούμενο είναι να εντοπίσουν και να αποκτήσουν τον διάδοχο του Πινέδα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΓΛΙΔΗΣ - ΦΩΣ
Η Ισπανία έπαιξε ποδόσφαιρο. Η Αργεντινή μόνο άμυνα, εκτός από το τέλος. Αλλά δεν γινόταν πάντα να απαντά μόλις δεχόταν γκολ. Παραλίγο να το κάνει, αλλά θα ήταν άδικο. Και ο Λιονέλ Μέσι θα το παραδεχόταν. Η «φούρια» κυριάρχησε, ήταν ισοπεδωτική στην κατοχή, δεν άφησε την αντίπαλό της να κάνει φάση παρά μόνο στο τέλος. Η «αλμπισελέστε» θέλησε να πάει το ματς στα πέναλτι για να το πάρει εκεί, αλλά ο Φεράν Τόρες έκανε αυτό που ένας κλασικός σέντερ φορ μπορεί να κάνει. Να αποδώσει δικαιοσύνη όταν η ομάδα του ήταν σαφώς ανώτερη.
Άκρατος ενθουσιασμός επικρατεί στο φιλοθεάμον ποδοσφαιρικό κοινό για την πανδαισία από φάσεις και γκολ στον μικρό τελικό του Μουντιάλ. Κατά μία έννοια, αυτό το παιχνίδι με τα δέκα τέρματα, την εντυπωσιακή νίκη της Αγγλίας που έβαλε τέσσερα γκολ στο πρώτο μέρος και λίγο έλειψε να ισοφαριστεί από τη Γαλλία που θυμήθηκε ότι έπρεπε να αντιδράσει και να μην ξεφτιλιστεί περισσότερο, ήταν μία δικαίωση της ύπαρξής του. Κανείς ίσως δεν ήθελε από τους διαγωνιζόμενους να παίξει σε ένα τέτοιο ματς, υποχρεωτικά το έκαναν και οι Άγγλοι που και πάλι δεν μπόρεσαν να κατακτήσουν το τρόπαιο και οι Γάλλοι που έμειναν, με τον τίτλο του φαβορί.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΛΗΣ – ΩΡΑ
Η ΑΕΚ είναι σε μεταγραφικό πυρετό. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Μέχρι τώρα στην ΑΕΚ γίνονταν εκτιμήσεις και ασκήσεις επί χάρτου για το τι θα προέκυπτε με τον Πινέδα. Θέλω να πω ότι και ο Ριμπάλτα και ο Νίκολιτς είναι πολύ έμπειροι ποδοσφαιράνθρωποι και είχαν καταλάβει προς τα που πάρει το πράγμα, όταν ο Μεξικανός συνεχώς ζητούσε όλο και περισσότερο χρόνο, πριν καθίσει στο τραπέζι για την τελική κουβέντα για το συμβόλαιό του με την ΑΕΚ. Όμως τώρα υπάρχουν πλέον γεγονότα. Ο Πινέδα είναι ήδη ποδοσφαιριστής της Μοντερέι. Και ο Νίκολιτς θέλει έναν χαφ με τα χαρακτηριστικά του Πινέδα, αν γίνεται και από τις 23 Ιουλίου το απόγευμα στην Ολλανδία.
Είναι δεδομένο πως ο Ριμπάλτα έχει κάνει προεργασία, για να είναι προετοιμασμένος για το ενδεχόμενο να αντικαταστήσει τον Πινέδα. Ωστόσο στην αγορά με τα λεφτά στην τσέπη, βγήκε την Παρασκευή. Και δεν μου φαίνεται παράλογο να έχουν προκύψει ξαφνικά και κάποιες καινούργιες και πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις. Ο Νίκολιτς μετά το τέλος του αγώνα του Σαββάτου με την Γκρόνινγκεν, είπε για μια ή και δύο μεταγραφές, από το ξεκίνημα του δεύτερου σταδίου της προετοιμασίας στην Ολλανδία. Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, δεν θα άφηνα κάτω, αλλά θα κρατούσα τον αριθμό δύο. Ο Ριμπάλτα που δεν ταξίδεψε μαζί με την υπόλοιπη αποστολή της ΑΕΚ πίσω στην Αθήνα, δουλεύει εντατικά πιθανότατα δύο ίσως και τρεις υποθέσεις ταυτόχρονα. Με στόχο να έχει αποτελέσματα ακόμα και μέσα στις επόμενες μέρες.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΣ - SPORTDAY
Είναι πάντα δύσκολο να ξεχωρίσεις τους έντεκα καλύτερους σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, συνήθως αυτοί είναι οι έντεκα που αγωνίζονται ως βασικοί στην ομάδα που τελικά θα το κερδίσει. Αλλά αυτό ήταν ένα Μουντιάλ με πολλούς που ξεχώρισαν χωρίς να το κερδίσουν. Είδαμε αρκετούς εξαιρετικούς τερματοφύλακες. Ο Ελβετός Κόμπελ έδειξε ψυχραιμία στα πέναλτι. Ο Άγγλος Πίκφορντ πήγε να σταματήσει μόνος τους Αργεντινούς στον ημιτελικό. Ο Βραζιλιάνος Αλισον ήταν απ' τους λίγους στη «σελεσάο» που διακρίθηκαν. Ο Βέλγος Κουρτουά βγήκε και χάρη σ' αυτό η Ισπανία προκρίθηκε. Το Πράσινο Ακρωτήρι βρήκε στο πρόσωπο του Βοζίνια τον φύλακα άγγελό του. Αλλά η θέση πάει ή στον Παραγουανό Χιλ στον Αργεντίνο Μαρτίνες. Προτιμώ τον δεύτερο. Κρίμα για την τελευταία εμφάνιση του Μουσλέρα, που κατέστρεψε την Ουρουγουάη.
Ο νεαρός Κουμπαρσί κι ο γερόλυκος Λαπόρτ στην Ισπανία είναι ένα καλό δίδυμο. Πιο καλοί στην επίθεση απ' την άμυνα οι Αργεντινοί Μαρτίνες και Ρομέρο. Ο Κολομβιανός Σάντσες ήταν εξαιρετικός. Ο Βραζιλιάνος Μαρκίνιος παραμένει ένας απ' τους καλύτερους. Αλλά ο αμυντικός που γοήτευσε ήταν ο Σαλιμπά της Γαλλίας. Όταν βγήκε τραυματίας σε δύο ματς κατέρρευσε η γαλλική άμυνα. Σε αυτόν δίνω τη μία θέση. Τη δεύτερη στον 19χρονο Κουμπαρσί όλοι μιλάμε για την ωριμότητα του Γιαμάλ - η δική του είναι μεγαλύτερη. Δεν μου άρεσε ως στόπερ ο Γερμανός Τα που χτύπησε ένα άθλιο πέναλτι. Οι Μαροκινοί είχαν δύο παράξενα «δεκάρια», τον Μπραχίμ Ντίας και τον Ελ Χανούς, που ξεκινούσε απ' τα αριστερά: ο ένας πάσαρε, ο άλλος ντρίμπλαρε. Οι Αιγύπτιοι έχουν τον καλό Ζίκο κι οι Μεξικανοί τον ελπιδοφόρο Μόρα. Οι Γάλλοι περίμεναν τα πάντα απ' τον Ολίσε. Ο Μουσιάλα κι ο Βιρτς έπαιξαν για τη Γερμανία επί της ουσίας τον ρόλο αυτό διαφορετικά απ' ό,τι είχαμε συνηθίσει. Ο καλύτερος ήταν ο Τζουντ Μπέλιγχαμ. Πιο πολύ ως κρυφός σκόρερ κι όχι ως οργανωτής. Απογοήτευση. Το λέω με πόνο ψυχής, ο μεγάλος Ντε Μπρόινε
Ήταν τελικά το Μουντιάλ των μεγάλων σέντερ φορ. Ο Σαλάχ έκανε λίγα, όπως κι ο Λουκάκου κι οι δυο μας θύμισαν ποιοι είναι. Ο Νορβηγός Χάαλαντ είναι ένα πραγματικό θηρίο. Ο Ισπανός Ογιαρθάμπαλ έπαιξε πολύ και για τους άλλους, όπως και ο Σαϊμπάρι στο Μαρόκο, που ήταν «ψεύτικος» φορ, αλλά σούπερ αποτελεσματικός. Ο Ολλανδός Μπρόντι ήταν μία επίθεση μόνος του, όπως κα ο Σενεγαλέζος Μανέ. Ο αληθινός φορ-ηγέτης ήταν ο Κέιν κι ας μη βγήκε πρώτος σκόρερ. Αλλά όταν οι Αργεντινοί τον έβγαλαν απ' το ματς τέλειωσε το όνειρο. Απογοήτευση. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Πού 'ναι ο Μέσι: Συγγνώμη, αλλά δεν χωρούσε πουθενά. Σ' αυτό το τουρνουά ήταν μία υπέροχη ειδική ιστορία. Θα ήταν κρίμα να μπει σε μία ιδανική ενδεκάδα. Δεν χωράει.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ - ΤΑ ΝΕΑ
Μπορεί να μπει στην ίδια ζυγαριά ο Εμπαπέ με τον Κλόζε η ο Μέσι με τον Ρονάλντο το Φαινόμενο; ασφαλώς και όχι. Διαφορετικά χαρακτηριστικά όλων. Και βέβαια δεν γίνεται σε καμία περίπτωση να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως οι σκόρερ της δικής μας γενιάς είναι «το κάτι άλλο», εν αντιθέσει με τους προηγούμενους. Ο Εμπαπέ, και προτού δώσει τον χθεσινό τελικό ο Μέσι, έφτασε στα 22 γκολ. Προφανές είναι πως θα έχει τη δυνατότητα να ξεπεράσει το δικό του ρεκόρ γιατί έχει μπροστά του, υγιής να είναι, τουλάχιστον μία διοργάνωση. Έκανε το μπαμ στο Μουντιάλ που έριξε χθες την αυλαία του. Έστω κι αν δεν κατέκτησε τον τίτλο η Γαλλία.
Αλλά όσοι αγωνίζονται τώρα έχουν μπόλικα «συν» στη φαρέτρα τους. Μοιάζουν καλύτεροι αθλητές έναντι όσων βλέπαμε τα προηγούμενα χρόνια. Διαθέτουν τις αντοχές να αγωνίζονται όλη τη σεζόν με τις ομάδες στις οποίες ανήκουν και τα καλοκαίρια να συνεχίζουν χωρίς να σταματούν με τις Εθνικές τους – λες και μιλάμε για ρομπότ με ανθρώπινο πρόσωπο. Και βέβαια ποιος μπορεί να βγάλει από τη συζήτηση το γεγονός πως δίνουν παραπάνω αναμετρήσεις πλέον στις τελικές φάσεις; Ίδιο αριθμό αγώνων έδωσαν ο Φοντέν; ο Κλόζε και ο Γκερντ Μίλερ και ίδιο οι τωρινοί; Όσο ψηλά κι αν φτάσει ο Εμπαπέ, δεν μπορεί, αν στο μέλλον γιγαντωθεί και άλλο το Παγκόσμιο Κύπελλο και έχουμε 64 ομάδες, κάποιος ποδοσφαιριστής θα βρεθεί να διαλύσει εκτός από τις άμυνες που θα βρει μπροστά του και τους αριθμούς. Να σπάσει, δηλαδή, το (όποιο) ρεκόρ υπάρχει. Γι’ αυτό, λοιπόν, ασύγκριτοι ο Μέσι και ο Εμπαπέ. Με καταπληκτική σύνδεση με τα δίχτυα και με το «ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών» να είναι απλά μια ένδειξη και τίποτα παραπάνω. Άλλωστε, οτιδήποτε δεν συγκρίνεται επί ίσοις όροις παύει να έχει τη σημασία του και δεν είναι αντικειμενικό.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
