Κάποιες φορές, σε πιάνει απογοήτευση. Να κάνουμε τους έκπληκτους και τις «θλιμμένες χήρες» κάθε φορά που χάνεται μια ψυχή και έπειτα να βλέπουμε αδιάφορα τα ψευτονταηλίκια και τους χαζοχαρούμενους ανά την επικράτεια να επιβεβαιώνουν πως η βλακεία είναι ανίκητη. Εχουμε δει σε αυτήν την πορεία του πρωταθλήματος της ΑΕΚ κάτι χαζόμαγκες να αντιδρούν. Ενδεχομένως θα αισθανθούν πιο μάγκες αν πλακώσουν κάποιο 8χρονο, πιο άνδρες αν χτυπήσουν καμία γυναίκα, περισσότερο έξυπνοι αν στήσουν κάποια ενέδρα δέκα με έναν.
Δεν έχει νόημα να ασχολείσαι, αλλά ξαφνικά επηρεάζουν την καθημερινότητα. Για τους Μόγληδες η λύση δεν μπορεί παρά να είναι η επέμβαση των αρχών. Για τα διανοητικά προβλήματα, για το περίσσευμα κόμπλεξ έναντι οικογενειών και μικρών παιδιών, ας αναλάβει η επιστήμη. Αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι πως η κοινωνία μας δυσκολεύεται πολύ να εξελιχθεί. Η ΑΕΚ έκανε πέρυσι κάποια βήματα. Προχώρησε με βάση το ευ αγωνίζεσθαι, επιχείρησε να ανοίξει το γήπεδο της, προσπάθησε να περιορίσει τα υβριστικά συνθήματα.
Δεν ξέρω πόσο μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση. Πόσο ώριμες είναι οι συνθήκες. Εδώ βλέπετε γύρω μας τι συμβαίνει. Ο Κωνσταντέλιας έρχεται και επιβεβαιώνει όλη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μηνών και αποχωρεί από την Εθνική ομάδα. Σαφέστατα είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου να αυτοδιαχειρίζεται την ζωή του. Εκείνος αποφασίζει αν και τι θέλει να κάνει. Ωστόσο, αντιλαμβάνεστε πως συγκρούεται απόλυτα, με την έννοια της οικουμενικότητας που αποδίδονταν προ καιρού. Οικουμενικότητα χωρίς το πλέον αντιπροσωπευτικό κομμάτι του ποδοσφαίρου δεν νοείται.
Οι περιορισμοί
Σε άλλα νέα ασχολούμαστε με την υπόθεση Φαλ. Όχι τόσο στην παικτική προσέγγιση, αλλά στην απόκτηση ενός παίκτη που θα λύσει το ζήτημα των Ελλήνων, «βαπτιζόμενος» Ελληνας. Για όσους δεν βλέπουν μόνο το δέντρο, το δάσος είναι το τεράστιο πρόβλημα από την έλλειψη ποιοτικών Ελλήνων που θα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις ομάδες τους. Με αυτό το απαρχαιωμένο 6+6 που επιβάλλεται στο ελληνικό πρωτάθλημα, υπάρχουν πολλοί που παίρνουν χρήματα περισσότερα απ’ όσα τους αναλογούν, με μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού εκείνους που μπορούν να κάνουν την διαφορά.
Συνολικά, φαντάζει αξιοπερίεργο και σίγουρα είναι ιδιαίτερα συζητήσιμο, πως μπορεί να επιβάλλονται σε επαγγελματικές ομάδες εθνικοί, ηλικιακοί και κάθε άλλου είδους περιορισμοί. Δηλαδή, προφανώς είναι σημαντικό να υπάρχει ελληνικό στοιχείο και νέοι παίκτες στις ομάδες. Αλλά σε επίπεδο πρωταθλητισμού και όταν παίζονται εκατομμύρια, δεν μπορείς να επιβάλεις τέτοια θέματα. Ειδικά, όταν πιθανότατα υπάρχει και μια εκτίμηση που σε οδηγεί και στηρίζεται σε συγκυρίες των καιρών μας. Ετσι είναι το παιχνίδι, έτσι πρέπει να παίξουν όλοι και να βρουν λύσεις.
Τετραγώνισμα του κύκλου
Συζητώντας για παιχνίδι, έχουν ενδιαφέρον οι αλλαγές που εισάγονται στο ποδόσφαιρο κατά την διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Θα έχουν σίγουρα ενδιαφέρον από την στιγμή που θα εφαρμοστούν στην ελληνική πραγματικότητα, ακόμα περισσότερο εάν συμβούν από Ελληνες διαιτητές. Γιατί κατά καιρούς έχουμε δει να… τετραγωνίζουν τον κύκλο. Αλλά δεν μπορεί εσαεί να έχουμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο ξένους διαιτητές. Και σίγουρα, δεν μπορεί να έχουμε ξένους… δημοσιογράφους, όπως αναρωτήθηκε ο πρόεδρος της ΕΠΟ. Για τον θεό…
Στο Μουντιάλ βλέπουμε τις περιπτώσεις που το πρωτόκολλο χαρακτηρίζει «λανθασμένης ταυτότητας», όταν ανακαλύπτεται από το VAR πως υπάρχουν παίκτες που κέρδισαν αρχικά μια ποινή, ξεγελώντας τον διαιτητή. Υπάρχει ποινή κάρτας για εκείνους που κάνουν κολπάκια με κρύψιμο στόματος και από κάτω ρίχνουν οχετό, το «τεκμήριο υβριστικής επίθεσης». Αυτά είναι σχετικά απλά, αν και το πρωτόκολλο αποδείχθηκε λάστιχο στην διάρκεια της περασμένη σεζόν. Ας πάμε καλοπροαίρετα και ας περιμένουμε την σωστή εφαρμογή.
Τα αφηγήματα και η αλήθεια
Ακόμα καλύτερα θα είναι τα πράγματα, με τους νέους κανονισμούς που στοχεύουν να σταματήσουν οι καθυστερήσεις και το πως θα γίνει το ματς πιο γρήγορο. Τα πέντε δευτερόλεπτα στην επαναφορά της μπάλας από τερματοφύλακα, το χρονικό όριο των δέκα δευτερολέπτων για αλλαγές και τραυματισμούς. Θα έχει ενδιαφέρον, γιατί είναι αλήθεια πως πολλές φορές αυτά είχαν σχεδόν εργαλειοποιηθεί και εμπόδιζαν τον ρυθμό στο παιχνίδι. Θα μπορέσει να εφαρμοστεί; Θα είναι το ίδιο σε όλα τα γήπεδα;
Εχουμε δει πολλά από τους διαιτητές. Οι ξένοι δεν είναι πανάκεια, ειδικά όταν έχουμε δει τα τελευταία χρόνια τις ειδικές αποστολές των Τσβάιερ και Μάκελι. Όταν είδαμε τον Κουλμπάκοφ και τον Καμπάκοφ. Κάποια αφηγήματα επιχείρησαν να εμφανίσουν την ΑΕΚ ως ομάδα διαμαρτυρίας. Η ομάδα που όταν αποκλείστηκε στο κύπελλο από τον ΟΦΗ, δεν υπήρξε ούτε αναφορά στην διαιτησία του Παπαπέτρου. Ο καθένας όπως τα βλέπει. Να μην δούμε ξανά από Φωτιά και Βεργέτη «ουρακοτάγκους» σαν της Νεάπολης, να μην δει ο Ευαγγέλου οράματα σαν του Αγρινίου και μπορεί να είναι καλύτερα τα πράγματα.
