Φεύγει ο Μπενίτεθ. Σήμερα. Τώρα. Ποιος έρχεται; Όποιος έρθει τέλος πάντων. Κάποιος με ρίσκο, κάποιος χωρίς ρίσκο. Ο Ρεμπρόφ, ο Κόντης, ο Λέτο, ο Μουρίνιο, ο Μπιέλσα. Όποιο όνομα θέλετε. Εφικτό πάντα. Πραγματικά πιστεύει κανείς πως θα σωθεί κάτι στον Παναθηναϊκό; Κι αυτό δεν το λέμε για να «αθωώσουμε» τον Ισπανό. Προφανώς φταίει για την αγωνιστική εικόνα. Στο μέτρο που του αναλογεί όμως. Όχι για το σύνολο της αρρώστιας της ομάδας.
Γιατί το πρόβλημα είναι εκεί. Το πόσο άρρωστος είναι ο Παναθηναϊκός. Μια μαύρη τρύπα που… καταπίνει τους πάντες. Ακόμη κι όταν περιμένεις πως κάτι έχει αλλάξει, το κατάλαβαν, το πήραν απόφαση, τελικά δεν αλλάζει το παραμικρό. Μάλλον «χαλάνε» και αυτοί που εμπλέκονται.
Οι παίκτες; Έχουμε «κάψει» κι αυτούς που δεν έχουμε δει καλά-καλά. Προπονητής; Δεν το συζητάμε, η αντιμετώπισή του πλέον είναι προσβλητική όχι απλά στο πλαίσιο της σκληρής κριτικής. Ο κόσμος λογικό είναι να μην πιστεύει πλέον και αρχίζουν τα «παίξτε με τρέλα παίξτε ψυχή» πριν τελειώσουν τα πρώτα ημίχρονα. Ακολουθούν φυσικά και τα στελέχη, τα οποία θα συνεχίσουν την… παράδοση ψάχνοντας τον επόμενο προπονητή. Τουλάχιστον εκεί μακάρι να συμφωνήσουν στο ποιος πρέπει να είναι και να μην ψάχνουμε να βρούμε το ποιος πρότεινε ποιον και γιατί αυτός που πρότεινε εκείνος είναι καλύτερος. Συμπτωματικά, πάντα αυτός που τελικά δεν έρχεται είναι ο καλύτερος.
Τέσσερις μήνες Μπενίτεθ, ψυχολογικά αισθάνεται ο καθένας πως έχει ζήσει 3-4 χρόνια. Ο καιρός περνά δύσκολα, ποδοσφαιρικά η ομάδα φυτοζωεί. Φταίει ο προπονητής είναι η εύκολη λύση και φυσικά έχει μια δόση αλήθειας. Σε μικρότερη κλίμακα απ’ αυτή που παρουσιάζεται γιατί το δάσος… κάηκε για πολλοστή φορά το περασμένο καλοκαίρι. Εμείς είπαμε στον Μπενίτεθ έλα και φύτεψε στα καμένα, περιμένοντας σε τέσσερις μήνες να έχει γίνει καταπράσινο πάλι. Με αποτέλεσμα τα θαμνάκια να μη μας πείθουν.
Φταίνε και οι παίκτες, μόνο που οι περισσότεροι είναι στα χαμένα. Έμεναν φεύγοντας, ή έφευγαν μένοντας. Ο καλύτερος φορ τραυματίας, ο βασικός εξτρέμ τραυματίας, ο βασικός αμυντικός χαφ τραυματίας, ο έμπειρος χαφ που ήρθε είναι τραυματίας κι αυτός. Οι νεοφερμένοι η πρώτη εικόνα που αντικρίζουν είναι να πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη για την απόδοση και να ακούν γιούχα. Αναγκαστικά ως μέλη της ομάδας, τους… παίρνει η μπάλα.
Δεν μπορεί να σταθεί κανείς και τίποτα με όλη αυτή την αρρώστια. Η οποία χειροτερεύει όσο δεν παρουσιάζουν στον κόσμο έναν στόχο εφικτό. Ήρθε προπονητής για να βγάλει την ομάδα τέταρτη. Δηλαδή αν το πετύχει θα πρέπει να του πουν και μπράβο; Αν αποτύχει θα είναι τεράστια αποτυχία η 5η θέση, ενώ η 4η θα ήταν όλα καλά;
Ας κάνουν πράξη αυτό που έλεγε κάποτε ο Πιτίνο στο μπάσκετ. Να παίζουν όλοι σα να έχουν συμβόλαιο μιας μέρας. Ας κάνουν συμβόλαια ημερήσια. Σε παίκτες, προπονητές, στελέχη. Μην το κουράζουμε κιόλας, αφού κανένα πλάνο δεν μπορεί να φτουρήσει. Ο προπονητής αποχωρεί από πρόταση των στελεχών, μετά τα στελέχη αποχωρούν γιατί εμπιστευόμαστε τον προπονητή, μέχρι που να εμπιστευτούμε περισσότερο τα νέα στελέχη και να ξαναφάμε τον προπονητή. Για να έρθει νέος που θα «διώξει» τα στελέχη. Κι όλοι αυτοί, θα αλλάζουν και 8-10 παίκτες σε κάθε μεταγραφική περίοδο.
Για τσίρκο, καλά λειτουργεί ο Παναθηναϊκός. Για ποδοσφαιρική ομάδα, όχι. Είναι ενοχλητική η λέξη και ζητάμε συγγνώμη που τη χρησιμοποιούμε. Όμως αυτή την εικόνα δίνει συνολικά το κλαμπ. Ακόμη κι όταν λέει πως πήρε τις αποφάσεις, προχωρά, χτίζει, φτιάχνει, μεγαλώνει, η κατάληξη είναι πάντα η ίδια.
Θεωρητικά προετοιμάζεται η ομάδα που θα μπει στο νέο γήπεδο. Το μόνο που έμεινε στον Παναθηναϊκό, είναι να κατορθώσει να φτιάξει γήπεδο γρηγορότερα απ’ όσο έκανε να φτιάξει ομάδα. Για όσους ξέρουν στο ελάχιστο τι σημαίνει αυτό για το σύλλογο, αντιλαμβάνονται το μέγεθος της αποτυχίας.
Απλά εδώ που φτάσαμε, δεν μοιάζει να έχει γυρισμό. Ούτε και νόημα να προσπαθεί κανείς για να διαφοροποιηθεί κάτι. Το μόνο που «έχτισε» σωστά ο Παναθηναϊκός, είναι την «αρρώστια» του. Δεν επιτρέπει τίποτα να λειτουργήσει σωστά. Φοβάται να στηρίξει έναν προπονητή ή ένα ρόστερ που επέλεξε. Αν είχε την πυγμή και την αποφασιστικότητα, ανεξάρτητα απ’ το ποιος διαφωνεί ή συμφωνεί, σήμερα κιόλας θα έβγαιναν να ξεκαθαρίσουν το τοπίο: Είμαστε αυτοί, κάνουμε αυτό, δεν αλλάζει το παραμικρό είτε βγούμε τέταρτοι είτε 14οι. Η ομάδα απέτυχε τώρα πάμε να συμμαζέψουμε τίποτα.
Αφήνουν όμως έναν προπονητή – τον Μπενίτεθ στην προκειμένη – να γίνεται έρμαιο, τους ποδοσφαιριστές να απαξιώνονται σε χρόνους ρεκόρ και φυσικά τον κόσμο να τους κοιτά με μισό μάτι γιατί με το δίκιο του δεν πιστεύει πως όλο αυτό μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία κάτι καλού, στην επιτυχία.
Η ΑΕΛ είναι το δέντρο. Το δάσος είναι όλα τα υπόλοιπα. Τα φανταχτερά ονόματα, τα πολλά στελέχη, οι μεταγραφές ταλέντων, δεν αλλάζουν τις νοοτροπίες. Δεν «γιατρεύουν» τις αρρώστιες του κλαμπ. Οπότε απλά περιμένουμε να μάθουμε πότε θα μπούμε στο επόμενο πλάνο που θα στηριχτεί για 3-4 μήνες, μέχρι να αποφασιστεί πως τελικά δεν είναι το σωστό.
