Ήταν το πρώτο του παιχνίδι αμέσως μετά την πρόσληψη του στην Βαλένθια. Αρχές του 2020. Αντίπαλος ήταν η Μπαρτσελόνα του Κίκε Σετιέν. Δεν θυμάται καν το τελικό σκορ. Πρέπει να ήταν 2-0. Μπορεί και 3-1. Αυτό που θυμάται είναι την απόλυτη αίσθηση χαράς σε κάθε σημείο της πόλης.
Δεν είχε βρει καν μόνιμη κατοικία. Επέλεξε να γυρίσει από το "Μεστάγια" στο ξενοδοχείο με τα πόδια. Αυτό που βίωσε ήταν πρωτόγνωρο. Μία ολόκληρη πόλη ήταν μεθυσμένη από χαρά. Μία γιορτή σε κάθε στενό, σε κάθε σοκάκι της.
Έβγαλε το κινητό του από το σακάκι και σχημάτισε τον αριθμό της γυναίκας του: "Σίλβια, όλα είναι τέλεια εδώ. Έκανα την τέλεια επιλογή να έρθω στην Βαλένθια. Σου το είπα ότι άξιζε τον κόπο"!
Έξι εβδομάδες αργότερα ξέσπασε η πανδημία. Ο πλανήτης όλος παρέλυσε. Το ίδιο και το ποδόσφαιρο. Ήταν η πρώτη κλωστή που βγήκε από το πουλόβερ, το οποίο άρχισε σταδιακά να ξηλώνεται.
Από εκεί και μετά κάθε μέρα στο Λεβάντε ήταν χειρότερη από την προηγούμενη για τον Μιγκέλ Άνχελ Κορόνα.
Πως είχε βρεθεί όμως εκεί; Όχι, δεν ήταν για τα λεφτά. Καμία επαγγελματική του επιλογή μέχρι σήμερα -όπως ομολογεί- δεν έγινε με βάση το οικονομικό κριτήριο. Θα μπορούσε να βγάλει περισσότερα, αλλού. Και πολύ πιο άκοπα.
Για πέντε χρόνια μοιραζόταν το ίδιο δωμάτιο στις ακαδημίες της Ρεάλ Μαδρίτης με τον Ίκερ Κασίγιας. Ένα μεγάλο σχολείο, που -αντιθέτως με τον διάσημο συγκάτοικο του- μπορεί να μην τον έφερε στην πρώτη ομάδα και στα μεγαλεία της βασίλισσας, αλλά τον δίδαξε πως η μπάλα έχει εξαιρετικά περίπλοκους μηχανισμούς και συχνά -καμία δικαιοσύνη.
Έγινε θρύλος στην Αλμερία, με τον Ουνάι Έμερι στον πάγκο της, στα καλύτερα, τα πιο γόνιμα χρόνια στην ιστορία των Ανδαλουσιανών. Κι εκεί που ήταν βασιλιάς από το 2007 ως το 2015 τα παράτησε όλα για να παίξει μία σεζόν στην Αυστραλία!
Δεν κορόιδεψε κανέναν. Βγήκε παίκτης της χρονιάς με την φανέλα των Brisbane Roar, μάλιστα κι εκεί πήρε λιγότερα λεφτά από όσα αν είχε καθίσει στα αυγά του. Στο μυαλό του όμως υπήρχε μόνο η επόμενη ημέρα.
Στην Αυστραλία βελτίωσε πολύ τα αγγλικά του. Αυτός ήταν ο βασικός του στόχος. Διότι πριν καν κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια ήξερε πολύ καλά τι θα έκανε στην συνέχεια. Το επόμενο βήμα, όμως, απαιτούσε καλά... εγγλέζικα. Και ταξίδια. Και επαφές. Και ατζέντα. Και εξωστρέφεια.
Σε αυτό τον ένα χρόνο στην χώρα των καγκουρό, μπορεί να μην εξελίχθηκε καθόλου ως ποδοσφαιριστής, όμως έβαλε τις βάσεις για να γίνει αυτό που είναι σήμερα.
Την ίδια μέρα που κρέμασε τα παπούτσια του σε ηλικία 36 ετών, η Αλμερία του ανακοίνωσε την μετάθεση του στο πόστο του διευθυντή ποδοσφαίρου. Ήταν η φυσική εξέλιξη ενός θρύλου του συλλόγου, που ακόμα και σήμερα είναι δεύτερος σε συμμετοχές στην ιστορία της.
Όπως κάθε θέση, έτσι κι αυτή είχε τις δυσκολίες. Το πρόβλημα δεν ήταν τόσο ο επί σειρά ετών ιδιοκτήτης Αλφόνσο Γκαρσία, όσο το γεγονός ότι είχε βάλει στην... δουλειά, τα δύο παιδιά του: την Λορένα και τον Αλφόνσο Τζούνιορ. Κάποιες από τις ιδέες τους ήταν φρέσκες, πρωτότυπες, καινοτόμες. Κάποιες άλλες, όχι και τόσο. Η τριβή ήταν καθημερινή.
Όταν το 2019, μετά από 16 χρόνια, ο Αλφόνσο Γκαρσία αποφάσισε να ρευστοποιήσει τις μετοχές του στον Άραβα Τούρκι Αλ-Σέικ έναντι 20 εκατομμυρίων ευρώ, ο Μιγκέλ-Άνχελ Κορόνα υπολογιζόταν κανονικά από τον νέο ιδιοκτήτη για το οργανόγραμμα της επόμενης ημέρας.
Του προσφέρθηκε μάλιστα και αύξηση για να μείνει. Εκείνος, όμως, αναζητούσε μία άλλη πρόκληση. Οσμίστηκε ότι ένας ολόκληρος κύκλος για όλους είχε κλείσει στην Αλμερία.
Λέει ότι αυτό που τον ωθεί σε κάθε του απόφαση είναι η πρόκληση. Και παρότι η θέση που του προσφέρθηκε στην Βαλένθια είχε σαφώς μικρότερη ισχύ (chief scout) δεν δίστασε λεπτό να αποδεχθεί. Από τα τέλη του 2019, μέχρι σήμερα στις νυχτερίδες άλλαξαν τα πάντα. Ακόμα και τα τσιμέντα. Ο μόνος που είχε μείνει αλώβητος ήταν εκείνος. Με ανυπολόγιστη προσωπική, φθορά όμως.
Ψάχνοντας την περπατησιά του στην πόλη των τεχνών και των επιστημών, όπως αποκαλείται η Βαλένθια, βρίσκεις συνεχώς τον ίδιο όρο: ο άνθρωπος που όλα αυτά τα χρόνια έχει δεχθεί τις περισσότερες προσβολές στην ιστορία του συλλόγου.
Ο Μιγκέλ Άνχελ Κορόνα όλα αυτά τα χρόνια κατάφερε να ανελιχθεί από ένας... απλός chief scout, σε δεξί χέρι του ιδιόρρυθμου ιδιοκτήτη Πίτερ Λιμ, ο οποίος με το πέρασμα των ετών έγινε persona non grata -με δυσκολία πατούσε το πόδι του στην πόλη.
Ο Κορόνα θεωρήθηκε ο αντ' αυτού. Το φυσικό πρόσωπο που -δίκαια ή άδικα- έπρεπε να τρώει όλα τα αναθέματα, τις προσβολές, τις ύβρεις, τις αντιδράσεις για την πορεία μιας ομάδας που βίωνε τα δικά της πέτρινα χρόνια.
Αυτός ήταν εκεί, αυτός τα άκουγε.
Κάποια στιγμή έγινε ακραίο. Τον Φεβρουάριο του 2024, η Βαλένθια αναγκάστηκε να βγάλει επίσημη ανακοίνωση που καταδίκαζε ένα βίντεο που ανέβασαν στο διαδίκτυο οι οργανωμένοι Ultra Yomus, με ύβρεις και ευθείες απειλές σε περίπτωση που ο Κορόνα δεν εγκατέλειπε την θέση του.
Ήταν πάντα το σαμάρι που χτυπούσαν οι σκληροπυρηνικοί για να πονέσουν το "γαϊδούρι", το οποίο όμως βρισκόταν αόρατος κάπου στην Σιγκαπούρη, αφήνοντας στην Βαλένθια σε ρόλο προέδρου την τοποτηρήτρια Λέι-Χουν Τσαν και από την περασμένη άνοιξη τον γιο του.
Μία από τις πρώτες αποστολές του Κορόνα μετά το τέλος της πανδημίας ήταν να ψαλιδίσει σε τρομακτικό βαθμό τα λειτουργικά κόστη. Η Βαλένθια έμπαινε σε καθεστώς ακραίας λιτότητας και σε εποχή εσόδων - εξόδων. Το ποδοσφαιρικό μπάτζετ μειώθηκε από τα 180 εκατομμύρια ευρώ, στα 70!
Κάποιος έπρεπε να το κάνει. Την επώδυνη δουλειά ανέλαβε ο Κορόνα.
Οι νυχτερίδες πούλησαν σταδιακά όλα τους τα... ασημικά για να επιβιώσουν. Αυτό είχε και τεράστιο αγωνιστικό κόστος. Από το Champions League της σεζόν 2019-20, η Βαλένθια άρχιζε να κατρακυλά στην ανυποληψία.
Τρεις σεζόν τερμάτισε στην 9η θέση, μία στην 12η, την 13η και την 16η. Επί των ημερών του δεν βγήκε ποτέ στην Ευρώπη.
Βρέθηκε κάποια στιγμή ακόμα και ουραγός, τον Δεκέμβριο του 2024 μετά από μία ντροπιαστική ήττα από την Βαγιαδολίδ, οπαδοί της Βαλένθια μαζεύτηκαν απειλητικά τόσο στο αεροδρόμιο, όσο και στο προπονητικό κέντρο ζητώντας την παραίτηση των πάντων.
Η ζωή του Κορόνα στην πόλη ήταν εξαιρετικά πολύπλοκη. Σε μία συνέντευξη του στην As ομολόγησε ότι δεν του ήταν εύκολο να κάνει μία αμέριμνη βόλτα.
Σε μία πόλη που ζει και αναπνέει για την ομάδα, η αγωνιστική της παρακμή τον έβαζε καθημερινά στο στόχαστρο. Μία κριτική που πολλές φορές ήταν άδικη.
Ο ρόλος του ήταν περισσότερο οικονομικός, παρά αγωνιστικός. Σε κάθε μεταγραφική περίοδο έπρεπε να γίνεται εφευρετικός ώστε η Βαλένθια να βρίσκεται εντός των ορίων του Financial Fair Play, του cost control και των σκληρών περιορισμών που έχουν οι ισπανικές ομάδες στο salary cup τους.
Σε πολλές μεταγραφικές περιόδους δεν είχε δεκάρα τσακιστή για να ξοδέψει. Ο βασικός του ρόλος ήταν να βγάζει όσα πιο πολλά μπορεί σε κάθε πώληση.
Το παρατσούκλι που του είχαν κολλήσει οι πολέμιοι του ήταν το "γλάστρα". Τον πείραζε και είχε πάντα έτοιμη την απάντηση: "Δεν γίνεται να είμαι γλάστρα και την ίδια στιγμή να είμαι στο στόχαστρο για τις μεταγραφικές μου επιλογές. Είτε το ένα συμβαίνει είτε το άλλο".
Ποτέ του δεν επιχείρησε να καπηλευτεί κάποια σημαντική πώληση ή μία μεταγραφή που βγήκε. Σε κάθε του δημόσια τοποθέτηση μιλούσε πάντα για πεπραγμένα της Βαλένθια, του οργανισμού που υπηρετούσε, όχι για τον εαυτό του, παρότι θα μπορούσε.
Από το 2019 που βρέθηκε σε αυτή την πόλη, στον πάγκο κάθισαν 8 διαφορετικοί άνθρωποι, τους περισσότερους (αν όχι όλους) αυτός τους προσέλαβε και τους απέλυσε, πέρασαν αμέτρητοι παίκτες (έκανε 40 μεταγραφές και 55 πωλήσεις), όμως η ομάδα ήταν σαν το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του.
Η εικόνα του ερειπωμένου Nou Mestalla του νέου γηπέδου που σηκώθηκε το 2007, όμως μέχρι τον περασμένο Ιανουάριο που άρχισαν ξανά οι εργασίες ανέγερσης χάρη σε ένα δάνειο 322 εκατομμυρίων ευρώ από την Goldman Sachs, παρέμενε ένα αραχνιασμένος σωρός από οπλισμένο σκυρόδεμα, είναι ότι πιο ενδεικτικό για τα χρόνια παρακμής της Βαλένθια, τα οποία συμπαρέσυραν και ένα εκτελεστικό κομμάτι του οργανογράμματος, όπως ο Κορόνα.
Κάποιες φορές το αποδέχθηκε ως "μέρος της δουλειάς". Κάποιες φορές το πράγμα γινόταν τόσο τοξικό -ιδίως στα social media- που ένιωσε ότι κανείς δεν το αξίζει αυτό. Ούτε ο ίδιος, ούτε η σύζυγος, ούτε η κόρη του.
Μιλώντας για ποδόσφαιρο, θεωρεί ομάδα - πρότυπο την Ρεάλ Σοσιεδάδ. Τόσο σε επίπεδο brand, όσο και σε επίπεδο οργανωτικών δομών και φιλοσοφίας. Μία ομάδα που ανατροφοδοτείται με συνέπεια από τις ακαδημίες της και η οποία παράγει ποδόσφαιρο, εξελίσσει ποδοσφαιριστές, πουλάει ακριβά και έχει αδιαπραγμάτευτη κατεύθυνση στο είδος ποδοσφαίρου που θέλει να παίζει και στους ανθρώπους στο οργανόγραμμα που θέλει να το υπηρετούν.
Μόνο που στο τοξικό περιβάλλον της Βαλένθια που μοιάζει αιχμάλωτη στα χέρια ενός ιδιοκτήτη που οι οπαδοί της δεν θέλουν να βλέπουν ούτε ζωγραφιστό, αυτό δεν ήταν εφικτό.
Τόσα χρόνια στην Βαλένθια άκουγε συνεχώς μία πόλη να νοσταλγεί καθημερινά τις ένδοξες ημέρες με τον Ράφα Μπενίτεθ στον πάγκο.
Ποιος να το πίστευε ότι αντί να τον προσλάβει στις νυχτερίδες, θα τον ακολουθούσε σε ένα νέο φιλόδοξο πρότζεκτ στην Αθήνα, με πολλές σημειολογικές ομοιότητες με το παλιό εργασιακό του περιβάλλον;
ΥΓ: Εντελώς συμπτωματικά, τον περασμένο Μάρτιο ήταν βασικός ομιλητής μαζί με τον τότε τεχνικό διευθυντή της Χετάφε (και νυν του Άρη) Ρουμπέν Ρέγες, σε ένα σεμινάριο της ισπανικής ομοσπονδίας, διδάσκοντας τα μυστικά του επαγγέλματος. Που να το φανταζόταν ότι ούτε ένα χρόνο αργότερα, αμφότεροι θα βιοπορίζονταν από ελληνικούς συλλόγους;
Πηγές: AS, Relevo, Diario de Almeria, SuperDeporte.
