Η Ρόμα, είναι η Ρόμα. Μπορεί να έχει καλές φουρνιές, ένα group παικταράδων που για ένα διάστημα έχουν κλικάρει μεταξύ τους, όμως πάντα μένει με το what-if. Πέρυσι ο Ρανιέρι έγινε… Πάπας με ένα αδιανόητο σερί και όλοι είχαν την απορία τι θα έκανε αν ήταν στον πάγκο από την αρχή, πιο πριν ο Μουρίνιο κατέκτησε το Conference, όμως στο Campionato υπάρχει σταθερά ένα ταβάνι αν στην ομάδα δεν υπάρχουν παίκτες όπως οι Γκαμπριέλ Μπατιστούτα και Φραντσέσκο Τότι [2001].
Φέτος έγινε μια κίνηση που είχε πολύ ενδιαφέρον. Ο Τζαν Πιέρο Γκασπερίνι, ο άνθρωπος που μέσα σε 9 χρόνια έβαλε την Αταλάντα στον χάρτη, την έστειλε 2 λεπτά από τον ημιτελικό του Champions League, της χάρισε το Europa League και αμέτρητες νίκες κόντρα στην παραδοσιακές δυνάμεις της Serie A. Τώρα είναι στους Giallorossi και οι τιφόζι τζιμπιούνται για να πιστέψουν ότι έπειτα από 6 αγωνιστικές και σε ολόκληρη τη διακοπή θα είναι στο Νο1 του Campionato.
Παρά το γεγονός αυτό, κανένας δεν παθαίνει πλάκα, τουλάχιστον ακόμα, με την Ρόμα, η οποία σε αυτό το 5/6 στις νίκες, τα πιο βαριά κεφάλια που έχει πάρει είναι αυτά των Λάτσιο και Φιορεντίνα. Πέρα από την κορυφή, η Ρόμα έχει μια επίδοση που έχει περάσει απαρατήρητη, καθώς έχει δεχθεί μόλις δύο γκολ στο πρωτάθλημα. Θα μπορούσε να τους έχει… συνδέσει όλους, όμως ο νέος προπονητής έδειξε ενοχλημένος από το ότι κανένας δεν ασχολείται με την ομάδα του.
«Εμείς το πιστεύαμε» σχολίασε για το εντυπωσιακό ξεκίνημα. «Κανένας άλλος δεν μας πίστευε, εμείς απολαμβάνουμε τη στιγμή». Και πολύ καλά κάνει θα πούμε εμείς αφού αμέσως μετά τη διακοπή ακολουθεί το πρώτο πραγματικά μεγάλο ματς, κόντρα στην φιναλίστ του Champions League, Ίντερ, στο Olimpico.
Δεν μπορεί να ξέρει κανείς αν οι πλανήτες έχουν μπει στην ευθεία για να συμβεί κάτι τέτοιο, όμως η Ρόμα έχει δει την εστία της να παραβιάζεται μόλις δύο φορές, μία από την Τορίνο εντός έδρας [στη μοναδική ήττα, 0-1] και μία από την Φιορεντίνα στην ανατροπή του Artemio Franchi. Αυτή η επίδοση σημαίνει ότι είναι η καλύτερη άμυνα στα 5 μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης. Οργανωμένη και χωρίς stars όπως και η Αταλάντα, η ομάδα του Γκασπερίνι δέχεται λίγα σουτ on-target και ο Σβίλαρ αλλάζει σιγά-σιγά level και δείχνει γιατί κάποτε ήταν wonderkid.
Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που η τύχη ήταν με το μέρος της, όπως το δοκάρι της Λάτσιο στο derby della Capitale, μια απίστευτη ευκαιρία της Ελλάς Βερόνα και τα δύο δοκάρια της Φιορεντίνα, όμως αυτό το «δικαιούσαι» όταν είσαι δυνατός. Όσον αφορά πάντως την άλλη πλευρά του γηπέδου, η Ρόμα δεν έχει προλάβει ακόμα να μοιάσει στην Αταλάντα. Δεν έχει καμία σχέση με ομάδα που παίζει ultra επιθετικά και σκορπάει τρόπο. Σίγουρα, δεν γίνονται αυτά από τη μια στιγμή στην άλλη.
Είναι μόλις 7 τα γκολ της σε 6 αγώνες και η δουλειά γίνεται, όπως είπαμε, χάρη στην άμυνα. Ο Λέον Μπέιλι, που αποκτήθηκε αυτό το καλοκαίρι, τραυματίστηκε αμέσως, ο Αρτέμ Ντόβμπικ, μέχρι την τελευταία στιγμή παιζόταν να φύγει, τελικά έμεινε και έχει βάλει μόνο ένα γκολ, ο Πάουλο Ντιμπάλα είναι σχεδόν πάντα τραυματίας και ο Έβαν Φέργκιουσον [δανεικός από την Μπράιτον] απλά… δεν, ακόμα. Ο Ματίας Σουλέ είναι ο hitmam με 3 γκολ.
Όσον αφορά τις επιλογές, δεν είναι πολλές. Παρότι συμμετέχει και στους ομίλους του Europa League, η Ρόμα έχει μικρό ρόστερ εξαιτίας του περιορισμού από την UEFA λόγω Financial Fair Play. Οι Giallorossi έχουν τη στιγμή τους, αυτές οι μέρες τους βάζουν στην κουβέντα για την 4άδα της Serie A και στην χειρότερη, όπως είπε ο allenatore, απολαμβάνουν τη στιγμή…
