«Η εξυπνάδα, το μπρίο η φαντασία, 3-0 το ποδόσφαιρο της δύναμης, του ρεαλισμού, το ποδόσφαιρο των ρομπότ...» Η περιγραφή του Γιάννη Διακογιάννη στον τελικό του Μουντιάλ του 82' και την τριάρα της Ιταλίας επί της Γερμανίας, άφησε εποχή, περιγράφοντας αντίστοιχα και μια ολόκληρη τακτική μεταστροφή στο ποδόσφαιρο της εποχής, κάτι που βεβαίως είχε ξεκινήσει αρκετά χρόνια νωρίτερα. Fast forward 40+ χρόνια μετά, ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ παίζει ένα ποδόσφαιρο εξίσου απλό, αλλά και εξίσου δύσκολο και εν τέλει θεαματικό όταν όλα τα κινούμενα μέρη συνεργάζονται άψογα και ολοκληρώνουν το αποτέλεσμα. Καλά τα 4-2-3-1 και τα 4-3-3, καλά τα analytics, καλά τα 18 «κουτάκια» στο χορτάρι, τα false-9 και όλα τα σχετικά, όμως στο τέλος της ημέρας, όπως περιγράφει και το «ξυράφι του Όκαμ», η πιο απλή λύση ενός προβλήματος είναι συνήθως και η πιο σωστή!
Ο Ολυμπιακός ψαχνόταν πρακτικά για ένα τρίμηνο, αφού το καλοκαίρι τον βρήκε χωρίς δημιουργικά χαφ και για πολύ καιρό μετά, χωρίς απαντήσεις απέναντι κυρίως σε κλειστές άμυνες. Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δοκίμασε τα πάντα, δοκίμασε πρόσωπα, δοκίμασε καταστάσεις, δοκίμασε σχήματα και τελικά... επέστρεψε στις ρίζες. Στο πιο απλό ποδόσφαιρο που μπορεί να παίξει μια ομάδα. Σε ένα ποδόσφαιρο δύσκολο -γιατί αυτό σημαίνει το «απλό» κατά τη ρήση Κρόιφ- αλλά ταυτόχρονα και εξαιρετικά όμορφο. Γιατί αυτό είναι το ποδόσφαιρο του Κωστούλα και του Μουζακίτη, το ποδόσφαιρο του Ζέλσον και του Ελ Κααμπί. Ένα στυλ παιχνιδιού που αξιοποιεί τα ατομικά χαρακτηριστικά των παικτών του, ένα στυλ παιχνιδιού που θυμίζει «χορογραφία» και ένα στυλ παιχνιδιού που οι Ισπανοί έχουν αποθεώσει εδώ και δεκαετίες. Οργανωμένη πίεση, κίνηση στον χώρο, ταχύτατο τρανζίσιον, παιχνίδι ένας με έναν, άμεσο παιχνίδι με τη μπάλα, άμεση εκτέλεση. Ποδόσφαιρο χωρίς πολλά φρου φρου κι αρώματα, ποδόσφαιρο που αξιοποιεί τον χώρο και τον χρόνο με τη μπάλα στα πόδια.
Η μπάλα δεν είναι πυρηνική φυσική ή κβαντομηχανική. Είναι απλό το ρημάδι, αρκεί όλοι να έχουν ρόλους και οι ρόλοι να συνεργάζονται. Στα δύο αυτά ντέρμπι κόντρα σε ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ ήταν και πάλι εκεί. Μήνες μετά τα... περσινά και μετά από πολύ... ψάξιμο, τα κομμάτια του παζλ που θα έπαιζαν και πάλι το «ποδόσφαιρο Μεντιλίμπαρ», βρέθηκαν και πάλι στο χορτάρι, συνεργάστηκαν άψογα και δημιούργησαν αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα. Κομμάτια που δεν προήλθαν από μεταγραφές, αλλά εκ των έσω. Ο Ελ Κααμπί, ο Ζέλσον, ο Τσικίνιο, τα «βαριά χαρτιά». Ο Κωστούλας και ο Μουζακίτης, η επόμενη ραχοκοκκαλιά αυτής της ομάδας.
Σε αυτά τα δύο ενενηντάλεπτα, τα πάντα λειτούργησαν άψογα για τους «ερυθρόλευκους». Όλοι είχαν τον ρόλο τους, όλοι είχαν το μυαλό στο κεφάλι τους. Η ομάδα είχε το πλάνο της και ακριβώς επειδή ήταν ξεκάθαρες και οι προηγούμενες διαπιστώσεις, ήρθαν αυτά τα δύο «καθαρά» αποτελέσματα. Δύο βροντερές «δηλώσεις τίτλου» από τον Ολυμπιακό που λίγο καιρό πριν δεν μπορούσε να νικήσει Αστέρες και Λεβαδειακούς και νικούσε με το ζόρι Καλλιθέες και Πανσερραϊκούς. Το φορμάρισμα, το «γκάζι» ήρθε στο ιδανικό σημείο. Οι μονάδες πήραν μπρος, πήρε μπρος και όλη η ομάδα. Μιλώντας για μονάδες, ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στον πιο «αθόρυβο» ερυθρόλευκο αυτών των εβδομάδων: ο Ντάνι Γκαρθία -δικαίως- άκουσε τα εξ αμάξης για το ξεκίνημά του, όμως... έπαθε και αυτός Βιθέντε Ιμπόρα. Ο πολύπειρος Ισπανός χαφ βρήκε τον εαυτό του και όλοι οι υπόλοιποι θυμήθηκαν γιατί έκανε την καριέρα που έκανε στα ισπανικά γήπεδα. Η παρουσία του ως αντί-Έσε έδεσε αρμονικά με τα πνευμόνια και τα τρεξίματα του Μουζακίτη, έδωσε στην ομάδα ηρεμία και σωστές επιλογές στο τρανζίσιον. Πράγματα που δεν διδάσκονται, αλλά -ειδικά για τους Ισπανούς- είτε τα έχεις, είτε δεν τα έχεις.
Στο τέλος της ημέρας, για πρώτη φορά μετά από 13 μήνες, περνώντας δια πυρός και σιδήρου, ο Ολυμπιακός είναι ξανά μόνος πρώτος στην κορυφή του πρωταθλήματος. Ο στόχος στα του χρόνια ήταν και είναι ξεκάθαρος: επιστροφή στην κορυφή. Προς ώρας, έστω κι αν ακόμη έχουμε Νοέμβριο, το πρώτο βήμα της ολικής επιστροφής ολοκληρώθηκε. Με την ομάδα στην κατάσταση αυτή, με τον ρυθμό να βρίσκεται σιγά σιγά από όλους και με τα αποτελέσματα σε Ελλάδα και Ευρώπη να του δίνουν αέρα και για τα επόμενα, επιστρέφουμε και σε μια άλλη κλασική ρήση της ερυθρόλευκης αρθογραφίας ανά τα χρόνια: κορυφή και τώρα πιάστε τον...
