Άλλη ομάδα τις Πέμπτες, άλλη τις Κυριακές. Με χαοτική μάλιστα διαφορά, τόσο στη συνολική εικόνα, όσο και την απόδοση. Δύο μεγάλες είναι οι διαφορές, για να μην το... πολυκουράζουμε. Πρώτον, οι ευρωπαϊκές ομάδες δεν θα κλειστούν απέναντι στον Ολυμπιακό. Ακόμη και σε αυτό τον Ολυμπιακό του Μεντιλίμπαρ, τον Κυπελλούχο Ευρώπης που αποδεδειγμένα μπορεί να διαλύσει οποιονδήποτε βρει στο... ξέφωτο. Έτσι, η συγκεκριμένη ομάδα, με αυτά «υλικά», η οποία είναι φτιαγμένη για τέτοιου είδους παιχνίδια, προφανώς και ευδοκιμεί σε τέτοιες συνθήκες.
Αντιθέτως, οι συνθήκες, οι καταστάσεις, οι αντίπαλοι που βρίσκει μπροστά της στο ελληνικό πρωτάθλημα, είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, οι κενοί χώροι είναι ανύπαρκτοι. Οι άμυνες είναι προσαρμοσμένες πάνω στα ερυθρόλευκα ατού και όχι στο... φλου. Οι αντίπαλοι προπονητές είναι ψιλιασμένοι. Ξέρουν και που να χτυπήσουν και πώς να αμυνθούν. Εδώ έρχεται και δένει η δεύτερη μεγάλη διαφορά. Ο ήδη κακός -απέναντι σε κλειστές άμυνα- δημιουργικά Ολυμπιακός, για όλους τους λόγους που έχουν χιλιοαναλυθεί ήδη από τη στήλη αυτή, με όλες του τις προφανείς ελλείψεις σε μέσους και μεσοεπιθετικούς με τις πολύ συγκεκριμένες ικανότητες που απαιτούνται- έρχεται να παρουσιάσει μια «αρρώστια» που παραπέμπει σε άλλες δεκαετίες.
Είναι προφανές πια ότι πολλοί από τους παίκτες «διαλέγουν» παιχνίδια. Το αν αυτό συμβαίνει επειδή η κατάκτηση ενός ευρωπαϊκού τίτλου έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι μπορούν να νικήσουν τον Αστέρα, τον Λεβαδειακό, τον Παναιτωλικό μόνο με το να δώσουν το... όνομά τους στην πόρτα, δεν μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε προφανώς. Ωστόσο, είναι επίσης προφανές ότι αυτό είναι το vibe που βγάζουν αρκετοί. Ακόμη δεν υπάρχει λόγος να αρχίσει η παράθεση... παραδειγμάτων, ωστόσο είναι εύκολο να δει κανείς εμφανίσεις που έχουν κάνει παίκτες της ομάδας τις Πέμπτες και να συγκριθούν με το προηγούμενο ή επόμενο εγχώριο ματς. Μέσες-άκρες, άλλωστε, το... θεματάκι αυτό το έχει τονίσει και ο Μεντιλίμπαρ σε κατά καιρούς δηλώσεις του. Δεν έχει πει ακριβώς «οι παίκτες μου διαλέγουν σε ποια παιχνίδια θα παίξουν», όμως διαβάζοντας λίγο πίσω από τις γραμμές, είναι ξεκάθαρο τι έχει αφήσει να εννοηθεί ο Βάσκος.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε γιατί η εικόνα δεν αλλάζει επίσης. Γιατί στο Λιμάνι δεν έχουν ήδη θορυβηθεί από τις προηγούμενες γκέλες και φτάνουμε τέλη Οκτώβρη να έχει ο Ολυμπιακός 1 νίκη στα τελευταία 6 παιχνίδια πρωταθλήματος! Μιλάμε για στατιστικό απίστευτο για δεδομένα σύγχρονου Ολυμπιακού. Μία νίκη σε έξι αγωνιστικές. Τρία σερί παιχνίδια χωρίς να βάλει γκολ. Απέναντι σε (αυτό τον) Παναθηναϊκό, Λεβαδειακό και Αστέρα Τρίπολης. Με σέντρες, με γεμίσματα. Με ατομικές προσπάθειες που ξεκινούν από πολύ πίσω και καταλήγουν να πέφτουν πάνω σε 3-4 σώματα. Καταδικασμένες. Μέσα σε όλα τα... κακά της φετινής μοίρας του, έρχεται να δέσει και το γλυκό στις καθυστερήσεις του αγώνα στην Τρίπολη. Φέρνεις τον Γιαζίτσι για να σου βγάλει μια πάσα στις τελευταίες στιγμές που μπορείς να κάνεις μεταγραφές και τον βλέπεις -αν επιβεβαιωθούν οι πρώτες εκτιμήσεις- να παθαίνει έναν από τους χειρότερους τραυματισμούς που μπορεί να πάθει αθλητής. Στο ντεμπούτο του. Είναι κι αυτό ενδεικτικό της χρονιάς που κάνει μέχρι τώρα η ομάδα.
Άσχετα με αυτό πάντως, το μεγάλο θέμα του Ολυμπιακού μοιάζει να είναι στο μυαλό. Γιατί δεν χρειάζεται να έχεις Φορτούνη, Ποντένσε, Όρτα ή χαφ παγκόσμιας κλάσης για να καταφέρεις να κάνεις παιχνίδι και να νικήσεις τον Λεβαδειακό και τον Αστέρα. Μπορείς και με αυτούς που έχεις, λογικά! Αρκεί όλοι να είναι στο γήπεδο και όχι όπου νομίζει ότι πρέπει να βρίσκεται ο καθένας. Όπως ο τιτάνας Γιάρεμτσουκ ή ο κολοσσός Στάμενιτς η ο γίγαντας Βέλντε. Παλαίμαχοι από τα 20-φεύγα τους μοιάζουν και αυτό δεν είναι θέμα ικανοτήτων, ούτε θέμα εκγύμνασης, γιατί αυτή είναι εδώ και πάρα πολλά χρόνια παγκόσμιας κλάσης στου Ρέντη. Δεν θα κάνω κάποια αναφορά στον Γουίλιαν από σεβασμό στην καριέρα του. Το ίδιο και για τον Γκαρθία, αφού τουλάχιστον το παιδί προσπαθεί όσο και όπως μπορεί.
Σε κάθε περίπτωση, στο Λιμάνι έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι. Ήδη, ο Μουζακίτης λογίζεται βασικός. Το ίδιο και ο Κοστίνια. Ο Κωστούλας στα πέριξ της ενδεκάδας. Και έρχονται και άλλα παιδιά από πίσω. Ίσως χρειάζεται κάποιοι να ταρακουνηθούν. Ίσως χρειάζονται (ακόμη περισσότερες) αλλαγές στην επόμενη μεταγραφική περίοδο. Το μόνο σίγουρο είναι πως ό,τι κι αν αποφασίσουν στο Λιμάνι ότι χρειάζεται, αυτό θα πρέπει να αρχίσει να υλοποιείται σύντομα. Γιατί το γεγονός ότι δεν έχει ήδη χαθεί η επαφή με την κορυφή, σε μια χρονιά που η κατάκτηση του πρωταθλήματος ήταν και είναι ο απόλυτος στόχος -στα 100 χρόνια του συλλόγου- είναι κάτι εντελώς συμπτωματικό. Οφείλεται στο ότι και οι υπόλοιποι διεκδικητές του τίτλου δεν θαμπώνουν ακριβώς με τις εμφανίσεις τους. Οπότε, αν δεν έχει αρχίσει η διαδικασία νέων αποφάσεων, σίγουρα θα πρέπει να αρχίσει χθες, ώστε αντίστοιχα να αρχίσουν να γίνονται το συντομότερο δυνατό και πράξη.
