Ξεφυλλίζεις το βιβλίο του. Χρυσά και χάλκινα μετάλλια με την Εθνική ομάδα. ΚΚ Άτλας, Μπούντουσνοστ, Παρτιζάν, Παναθηναϊκός, Τίμπεργουλβς, Παρτιζάν… Πρωταθλήματα, κύπελλα… Ευρωπαϊκό. Βερολίνο. 20 πόντοι στον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό. Μια εποχή τόσο μακρινή, όσο φουντωτό το μαλλί του Τζος Τσίλντρες, με τον οποίο έχουν αρκετά φωτογραφικά ενσταντανέ. Δεν ήταν βασικός. Από τον πάγκο στο παρκέ, «καλησπέρα σας και καλή βραδιά», είκοσι πόντοι – μαζί με το εντέλει νικητήριο καλάθι - σε 19 λεπτά και 37 δευτερόλεπτα. Το είχε κάνει ξανά. «Πιο καλησπέρα σας και πιο καλή βραδιά», τον Νοέμβριο του 2008, νίκη ο Παναθηναϊκός με 86-69, 21 πόντους σε 18 λεπτά ο Νίκολα Πέκοβιτς. Πρέπει, όμως, να βρεις πώς ξεκίνησαν όλα…
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που μου είπε ο κόουτς Βουγιόσεβιτς πριν φύγουμε από τα αποδυτήρια για να βγούμε στην αρένα: «Μπες τώρα μέσα και δείξ’ τους τι παίκτη θα έχουν μαζί τους χρόνου». Ήταν συγκλονιστική στιγμή και ακούω ακόμα αυτά τα λόγια του κόουτς στα αυτιά μου».
Βγήκε στο παρκέ και τους έδειξε τι παίκτη πήραν για του χρόνου. Όχι ότι ήταν εντυπωσιακός. Όμως στις 19 Μαρτίου του 2008 εκείνος πανηγύριζε και οι μετέπειτα συμπαίκτες του έφευγαν με σκυμμένο το κεφάλι από τη «Χάλα Πιονίρ». Η Παρτιζάν έπαιρνε την πρόκριση για το φάιναλ φορ και ο Παναθηναϊκός των Αλβέρτη, Περπέρογλου, Σπανούλη, Μπετσίροβιτς, Μπατίτς, Ζίζιτς, Χατζηβρέττας, Ντικούδη, Τσαρτσαρή, Διαμαντίδη, Γουίνστον, Τομάσεβιτς, Πρκάτσιν, Γιασικεβίτσιους γυρνούσε σπίτι. Όχι με πούλμαν.
«Έπαιξα όπως ακριβώς όφειλα στην ομάδα μου, τους συμπαίκτες μου, αλλά και τους μελλοντικούς συμπαίκτες μου. Έπρεπε να παίξω καλά για να τους κάνω να με σεβαστούν και να μην πιστέψουν ότι είμαι ασόβαρος. Δεν ήταν καθόλου εύκολο για μένα, όμως έπρεπε να γίνει». Τρεις μήνες αργότερα, θα ανακοινωνόταν η απόκτησή του από τον Παναθηναϊκό. Με κλειστό διετές συμβόλαιο, το οποίο σχεδόν όλοι γνώριζαν ότι θα κρατήσει ακριβώς τόσο. Μετά θα έπαιρνε σειρά το ΝΒΑ, με τον Νίκολα Πέκοβιτς να έχει επιλεγεί στο νούμερο 31 του ντραφτ από το 2008 και να στόχευε να κάνει ένα όνειρο, που κάποτε ούτε θα τολμούσε να σκεφτεί, πραγματικότητα.
Ο δίμετρος οδοντογιατρός…
Η καριέρα του διακόπηκε πρόωρα για ιατρικούς λόγους. Από τραυματισμούς, κακές ή λάθος αποθεραπείες, επιβάρυνση… Ήταν 31 ετών όταν έριξε τους τίτλους τέλους. Είχε, ήδη, τρία χρόνια που δεν μπορούσε να είναι ο εαυτό του και πιθανότατα σκεφτόταν τα εφηβικά του χρόνια. Η ιστορία του ξεκινάει στο Μπιέλο Πόλιε, μια πόλη βόρεια του Μαυροβουνίου, παρότι η καταγωγή του είναι από την Ποντγκόριτσα, όπου ζούσε και η οικογένειά του. Ο πατέρας του είναι ο Τοντόρ Πέκοβιτς, γνωστός δημοσιογράφος στη χώρα του, τον οποίο ο Νίκολα προσπάθησε να κρατήσει μακριά από την καριέρα του, ώστε να νιώσει ότι τα κατάφερε μόνος του. Ήθελε να τα καταφέρει μόνος του, αλλά δεν ήταν πάντα το μπάσκετ ο τομέας που φανταζόταν τον εαυτό του.
Την πρώτη φορά που ξεκίνησε, τα παράτησε γρήγορα. Από τις προπονήσεις επέστρεφε απογοητευμένος και σύντομα σταμάτησε να εμφανίζεται στην ομάδα που πήγε ως παιδί. Το καλό για εκείνον ήταν πως δεν σταμάτησε και να ασχολείται με το άθλημα. Αντιθέτως, το εμπόδιο αποδείχθηκε για καλό, αφού μέσα από την παιδικότητα μιας αυτοσχέδιας μπασκέτας σε ένα κοντινό στο σπίτι του πάρκινγκ, απέκτησε την αντίληψη για το παιχνίδι. Αλλά το παιχνίδι δεν ήταν η προτεραιότητά του.
Ο Πέκοβιτς, από τους καλύτερους μαθητές στην τάξη του, άρχισε να σκέφτεται μετά το δημοτικό την επαγγελματική του αποκατάσταση και η ιατρική τον είχε κερδίσει. Εγγράφηκε στο ιατρικό γυμνάσιο, ώστε να ακολουθήσει την επιστήμη της οδοντοτεχνικής. Μπαίνοντας στην εφηβεία, όμως, προέκυψε ένα ακόμα... πρόβλημα. Μέσα σε ένα καλοκαίρι πήρε περίπου 20 εκατοστά με αποτέλεσμα να αλλάξει και η οπτική γωνία, από την οποία μπορούσε να βλέπει πλέον το μπάσκετ. Κυριότερα, δε, να αλλάξει η οπτική γωνία από την οποία τον έβλεπαν οι υπόλοιποι σε σχέση με το μπάσκετ. Τότε, γεννήθηκε για όλους οι σκέψεις για τον παίκτη Νίκολα Πέβοβιτς.
Το κοντέρ μηδενίστηκε. Ήρθε η ομάδα «Τζούνιορ», μικρή της γειτονιάς, όπου το καλό κλίμα έκανε ευχάριστη για τον Νίκολα ατμόσφαιρα και την προπόνηση. Εκεί έμεινε περίπου τρία χρόνια, υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο και η φήμη του άρχισε να τον ξεπερνάει. Οι 46 πόντοι που πέτυχε σε έναν αγώνα ήταν αφορμή για να ενδιαφερθούν οι μάνατζερ απ' όλη τη Γιουγκοσλαβία και εκείνο το καλοκαίρι, όντας περίπου 15 χρονών, υπέγραψε σε πρακτορείο εκπροσώπησης παικτών. Ακολούθησε η μεταγραφή στην Μπεοπετρόλ, στο Βελιγράδι, μετά η Παρτιζάν, ο Παναθηναϊκός, το ΝΒΑ, η παγκόσμια φήμη του που έκανε ακόμα και τον πατέρα του να δηλώνει περήφανος ότι πλέον είμαι «ο μπαμπάς του Νίκολα».
Στο βιβλίο του υπήρχε και υπάρχει μια ξεχωριστή αναφορά για τη μελαγχολική μουσική που αγαπάει. Την παραδοσιακή σέρβικη μουσική. «Μόνο λυπημένες νύχτες», είναι το αγαπημένο του τραγούδι και παρότι δεν το ακούει συχνά – παρά μόνο όταν θέλει να υποχρεώσει τον εαυτό σε μελαγχολία – είναι εκείνο που θα παίζει στο κεφάλι του αυτές τις δύσκολες ώρες. Με την ελπίδα κάθε νύχτα να είναι η τελευταία λυπημένη του και ο Νίκολα Πέκοβιτς να χαμογελάσει ξανά!
