Το «αντίο» του Τόμας Πέκχαρτ, ο οποίος ήλθε στη χώρα μας τον Φεβρουάριο του 2016, κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας με την ΑΕΚ μέσα σε τέσσερις μήνες και αποχώρησε το καλοκαίρι του 2017, αριθμώντας 15 γκολ και μία ασίστ σε 48 συμμετοχές. Έπαιξε μεταξύ άλλων σε Τότεναμ, Σαουθάμπτον, Νυρεμβέργη, Λας Πάλμας, Σπάρτα και Σλάβια Πράγας:
«Σήμερα, την ημέρα των 37ων γενεθλίων μου, ήρθε η ώρα να κλείσει ένα μεγάλο και επιτυχημένο κεφάλαιο της ζωής μου. Αποφάσισα να βάλω τέλος στην επαγγελματική μου καριέρα!
Από τη στιγμή που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής. Ο κόσμος γελούσε μαζί μου, λέγοντας πως ένα παιδί από τη Σούσιτσε δεν μπορεί να φτάσει ψηλά και να πετύχει κάτι σημαντικό. Όμως πάλεψα σκληρά για το όνειρό μου και αφιέρωσα τα πάντα στο ποδόσφαιρο — την παιδική μου ηλικία, τα Σαββατοκύριακα, τις διακοπές, τον χρόνο με φίλους και οικογένεια.
Πίσω από κάθε αγώνα, κάθε γκολ και κάθε επιτυχία, υπήρχε καθημερινή σκληρή δουλειά πάνω στον εαυτό μου, την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έβλεπαν ποτέ.
Αυτό το ταξίδι με οδήγησε από την Τσεχία στην Αγγλία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Ισπανία, την Πολωνία και την Τουρκία. Γνώρισα 8 χώρες, πολλές κουλτούρες, έμαθα νέες γλώσσες και όλες αυτές οι εμπειρίες με διαμόρφωσαν στον άνθρωπο που είμαι σήμερα.
Είχα την τιμή να εκπροσωπήσω τη χώρα μου σε μεγάλες διοργανώσεις, να ζήσω σπουδαίους αγώνες, να πετύχω σημαντικά γκολ και να κατακτήσω τίτλους, τόσο ομαδικούς όσο και ατομικούς. Το ποδόσφαιρο μου έδωσε περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.
Σήμερα όμως νιώθω πως αυτό το ταξίδι φτάνει στο τέλος του. Με σεβασμό προς το σώμα μου αλλά και προς το ίδιο το ποδόσφαιρο, κλείνω αυτό το όμορφο κεφάλαιο.
Είμαι ευγνώμων για όλους τους ανθρώπους που γνώρισα σε αυτή τη μακρά διαδρομή. Ευχαριστώ τους προπονητές, τους συμπαίκτες, τους συλλόγους, τους φιλάθλους και πάνω απ’ όλα την οικογένειά μου, που στάθηκε δίπλα μου σε όλη την καριέρα μου. Το μεγαλύτερο ευχαριστώ ανήκει στη γυναίκα μου, Αντέλα Πέκχαρτ, που ήταν και είναι καθημερινά ένα τεράστιο στήριγμα, τόσο στις στιγμές που πετούσα στα σύννεφα όσο και σε εκείνες που άγγιξα τον πάτο.
Αποχωρώ περήφανος, με ταπεινότητα και ανυπομονησία για ένα νέο ξεκίνημα.
Κάτι όμορφο τελειώνει, ώστε να μπορέσει να αρχίσει κάτι ακόμα πιο όμορφο…
Ευχαριστώ».
