Ο Αλέσιο Λίσι το παλεύει, θέλει να παρουσιάσει κάτι πιο συμπαγές. Παρά τη νίκη, δεν μπορώ να πω πως τα πήγε άριστα.
Η αλλαγή σχηματισμού μάλλον ήταν επιβεβλημένη. Το ότι ο ΠΑΟΚ δεν απέκτησε καθαρό δεκάρι μετά την πώληση Ντέλια, θα έφερνε το 4-3-3 στη ζωή μας. Όμως πόσο έχει δουλευτεί αυτό; Έχει δουλευτεί τόσο, ώστε ο ΠΑΟΚ το γύρισε με 4-4-2.
Η αδυναμία των παικτών του ΠΑΟΚ να συγχρονιστούν ήταν καταφανέστατη. Γιατί καλό το 4-3-3 σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά χωρίς εξτρέμ που να δίνουν πλάτος, περισσότερο είδαμε τον Ούγκρεσιτς να τρακάρει με τον Τάισον, παρά οτιδήποτε άλλο.
Ο ΠΑΟΚ είχε τις φάσεις, ήταν καλύτερος. Θα μπορούσε να πάρει κεφάλι στο σκορ, αλλά και πάλι. Δεν πείθει σε καμία των περιπτώσεων πως θα το κρατήσει. Μόνο έτσι όπως πήγε. Στο 90 φεύγα γκολ νίκης, αλλά και πάλι δέχτηκε φάση με τον αντίπαλο να παίζει με παίκτη λιγότερο. Η ανασφάλεια σε απόλυτο βαθμό. Ο Μοναστηρλής το έβγαλε, ο ΠΑΟΚ κέρδισε.
Παιχνίδι με πολλές διακοπές. Ο Ηρακλής σήκωσε κουβέντα για την διαιτησία. Για ποια φάση ακριβώς; Το πρώτο γκολ που ακυρώθηκε και ο Ρος με δύο χέρια κρατάει τον Κένι στο έδαφος; Αν συμβαίνει κάτι άλλο να μου το πει κάποιος. Για το δεύτερο γκολ που του ακυρώθηκε και φάουλ να μην είχε γίνει στον Ζαφείρη, ήταν οφσάιντ. Άσε που εγώ του Ζαφείρη το βλέπω μέσα, όπως και όλοι όσοι μίλησα. Ο Φωτιάς πήγε στη μέση, αλλά χάρη δεν μας έκανε. Αντιθέτως, έκανε το πέναλτι φάουλ. Πάλι καλά, ο Ζίφκοβιτς έκανε το τέλειο χτύπημα, ήρθε το γκολ από τον Μιχαηλίδη και ο ΠΑΟΚ κέρδισε. Σε αντίθετη περίπτωση, μάλλον θα ήθελε να φύγει ο Λίσι από τη χώρα και όχι ο Ματσάρι. Και δεν βάζω την φάση του Εντιαγιέ, που εύκολα την δείχνεις την άσπρη βούλα αν είσαι κατεστημένο. Αναφέρομαι στο τράβηγμα και όχι βέβαια στη τσίμπημα της μπάλας από τον Αθανασιάδη που δεν υπάρχει τίποτα.
Ίσως στον Ηρακλή να αναπολούν το περυσινό ΠΑΟΚ Β – Ηρακλής στη Χαλάστρα. Τότε που κέρδισαν με γκολ που έγιναν δύο χέρια.
Βέβαια την κουβέντα την σηκώνουν περισσότερο οι άλλοι και κάποιοι «επαναστάτες» δικοί μας. Αλήθεια, μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος – γιατί μόνο στη φάση του Κενι μπορούμε να σταθούμε – αν το πρωτάθλημα της Πρέμιερ Λιγκ πέρυσι, κρίθηκε με μία αντίστοιχη φάση; Όταν ακυρώθηκε γκολ της Γουέστ Χαμ επειδή ο επιτιθέμενος δεν άφησε τον Ράγια να σηκωθεί;
Για να μη τα μπερδεύουμε λοιπόν. Άλλο παίρνω μία παλικαρίσια κεφαλιά, άλλο βάζω δύο χέρια στους ώμους του αντιπάλου, τον ακυρώνω και κερδίζω και δέκα πόντους στο άλμα.
Όμως το αφήγημα βολεύει αυτούς που κέρδισαν πέναλτι επειδή έπεσαν πάνω σε αντίπαλο. Τους χρειάζεται ο εχθρός, είναι απαραίτητος. Τους Ηρακληδείς τους κατανοώ, ειδικά την ώρα του αγώνα. Οι υπόλοιποι, παίρνουν όσκαρ υποκρισίας.
Ο ΠΑΟΚ δεν θα απολογηθεί σε κανέναν για το χθεσινό εκτός από το κοινό του για την ποδοσφαιρική εικόνα που είχε.
Στα ποδοσφαιρικά, μοναδική αχτίδα φωτός ήταν αυτό το παλικάρι ο Μπάνζα. Μιλάμε για παικτάρα από τις λίγες. Μπήκε επιτέλους, είδαμε ένα γκολ, δύο κινήσεις τοπ επιθετικού, είδαμε ένα δείγμα ποδοσφαιρικού ποιήματος. Να κρατήσω και τις ασίστ του Ζίφκοβιτς και κάπου εκεί τελειώνει η ανάλυση της παρουσίας των παικτών μας.
Όμως όσο ο αντίπαλος φτάνει τόσο εύκολα στη περιοχή, όσο υπάρχει αυτή η ανισορροπία, το πράγμα γίνεται επικίνδυνο. Μία ομάδα που πραγματικά υπάρχουν στιγμές που σου δίνει την αίσθηση πως δεν ξέρει τι παίζει, δεν έχει μέλλον. Τόσοι διάλογοι μεταξύ των παικτών, τόσες κινήσεις με τα χέρια για να πάει κάποιος να καλύψει χώρο, πραγματικά δεν έχω ξαναδεί. Τόσες κακές αποφάσεις ειδικά σε φάση άμυνας, τόσα πίσω βήματα. Πραγματικά είναι να απορείς.
Η μία οπτική είναι πως η ομάδα χρειάζεται χρόνο. Η άλλη πως χρειάζεται αλλαγές. Δύσκολη άσκηση, άλλη μία, μέσα στο 2026. Πραγματικά προσπαθώ να μπω στη θέση του Μάτος και αντιλαμβάνομαι την δύσκολη θέση του. Αυτός που αποφασίζει άλλωστε, πρέπει να αναλύσει όλα τα δεδομένα. Δεν είναι σαν και εμάς έξω από τον χορό, να κάνει καφενειακές προσεγγίσεις για να παίρνει αποφάσεις. Τα πυραυλάκια δεν είναι αμέτρητα.
Προφανώς ο Λίσι έχει θέμα. Δεν έχει καταφέρει να περάσει αυτά που θέλει στην ομάδα του. Χθες ξεκίνησε με 4-3-3, όμως το γύρισε με 4-4-2. Έχει την ατυχία να έχουμε γαλουχηθεί όλοι με το balance του Σάντος παλαιότερα και του Λουτσέσκου τελευταία. Και balance δεν βλέπουμε.
Φταίει ο Λίσι; Φταίνε οι παίκτες; Όλοι φταίνε προφανώς, όμως το μερίδιο που αναλογεί στον καθένα είναι και αυτό που θα οδηγήσει σε αποφάσεις.
