Η υπόθεση Τάιλερ Ντόρσεϊ έχει μπόλικο... ψωμάκι. Χωρίς αυτό να αφορά το ίδιο το μέλλον του παίκτη στον Ολυμπιακό. Θα αποφασιστεί αν υπάρξει τιμωρία, τι είδους τιμωρία θα είναι αυτή γιατί δεν ζούμε πλέον σε άλλες δεκαετίες, αλλά και το κατά πόσο ο Ντόρσεϊ θα αγωνιστεί ξανά με τους Πειραιώτες ή όχι.
Το πραγματικό θέμα, έχει να κάνει με την αντιμετώπιση της υπόθεσης. Από ένα σύστημα το οποίο ενεργεί στις υπηρεσίες του Ολυμπιακού. Έχοντας ξεφύγει από το επικοινωνιακό κομμάτι και περνώντας στην ξεκάθαρη λογοκρισία που παραπέμπει σε άλλα καθεστώτα. Πρέπει να ελέγχεται από όσους εκφράζουν τον Ολυμπιακό, το τι λέγεται, πώς λέγεται, από ποιον λέγεται.
Δεν μιλάμε απλά για δημοσιογράφους, σχολιαστές, αρθρογράφους, ή απλά παρουσιαστές εκπομπών ιντερνετικών. Τα πλοκάμια αγγίζουν πλέον μέχρι και τους ίδιους τους αθλητές.
Σου λένε καλημέρα και πρέπει να τσεκάρεις αν έχει φεγγάρι. Για παράδειγμα η ξαφνική γνώση πως ο Ντόρσεϊ εμφανίστηκε μετανιωμένος στον Λεπενιώτη. Τόσο καιρό, κανείς δεν έμαθε από την πλευρά του παίκτη τα παράπονά του, τους προβληματισμούς του. Απολύτως τίποτα. Μόλις όμως απολογήθηκε, ήξεραν πως είναι μετανιωμένος.
Τι ακριβώς μετάνιωσε όμως; Θεωρεί πως πλέον τον αφήνουν να φύγει από την ομάδα; Πιστεύει πως θέλουν να τον πληρώσουν; Έπαψε πλέον να φοβάται το προπονητικό επιτελείο, με αποτέλεσμα να μειώνεται ξαφνικά ο χρόνος συμμετοχής του; Αποφάσισε να μην ειπωθεί η αλήθεια για το πώς του έχουν φερθεί εδώ;
Τα ερωτήματα είναι ακριβώς όσα έγραψε ο ίδιος ο Τάιλερ Ντόρσεϊ. Μετάνιωσε για όλα αυτά και είναι όλα μέλι-γάλα; Ας το πει ο ίδιος. Επιτρέψτε μας τους… γύρω-γύρω να μην τους πιστεύουμε.
Αν πάλι είναι μετανιωμένος επειδή έκανε το σχόλιο στο Instagram, τότε γιατί λύθηκε το πρόβλημα στον Ολυμπιακό; Απλά μετάνιωσε που δημοσιοποίησε την αλήθεια του. Στοιχείο που προφανώς απαγορεύεται στη συγκεκριμένη ομάδα.
Άλλωστε ανοιχτά πλέον, παλεύουν να «λογοκρίνουν» όσους εκφράζουν γνώμες. Ο Μπλοσομγκέιμ είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Επειδή έκανε το σχόλιο πως δεν θεωρεί αναντικατάστατο τον Ντόρσεϊ, οπότε δεν χρειάζεται να πιεστεί ο Ολυμπιακός να του κάνει νέο συμβόλαιο -αυτό δηλαδή που λέει και ο ίδιος ο Ολυμπιακός- έγινε... κόκκινο πανί. Καθώς προκάλεσε το σχόλιο του Ντόρσεϊ.
Το πρόβλημα; Γιατί μίλησε για παίκτη άλλης ομάδας. Αγωνίζεται στην Ντουμπάι, είναι αντίπαλος του Ολυμπιακού, άρα δεν έπρεπε να σχολιάζει.
Μάλιστα αυτό αναφέρεται χωρίς ίχνος δισταγμού. Φταίει ο Μπλοσομγκέιμ γιατί μίλησε για παίκτη του Ολυμπιακού. Αν βάλουμε κάτω το πόσοι αθλητές έχουν σχολιάσει άλλες ομάδες και άλλους συναδέλφους τους σε διάφορες εκπομπές/podcast, θα χαθεί η μπάλα.
Ποτέ ξανά δεν υπήρξε επικοινωνιακό σύστημα προστασίας ενός κλαμπ, το οποίο να απαιτεί να λογοκριθεί αθλητής για σχόλιό του. Χωρίς καν αυτό να είναι προκλητικό. Κι αν έπρεπε κάποιον να ενοχλήσει, ήταν τον Ντόρσεϊ και όχι τον Ολυμπιακό.
Την ίδια ώρα, δεν τρέχει κάστανο αν ο Μπαρτζώκας σε κάθε συνέντευξή του σχεδόν, αναφέρεται στον Παναθηναϊκό. Δεν απασχόλησε κανέναν να βγει να του ζητήσει να μη μιλά.
Όχι μόνο αυτό, έβγαιναν και τον υπερασπίζονταν με σθένος, με φράσεις όπως «με τον Μπαρτζώκα και τον κάθε Μπαρτζώκα», όταν σάλταρε σε κάγκελα και έβριζε χυδαία. Ή όταν άνοιγε κουβέντα με την εξέδρα. «Με τον Φουρνιέ και τον κάθε Φουρνιέ», όταν έκανε τη γνωστή χειρονομία, ή όταν έκανε ντου στην εξέδρα.
Το δικαίωμα έκφρασης, ακραίας, υβριστικής, χυδαίας, σχεδόν βίαιης, το έχουν όσοι είναι στον Ολυμπιακό. Το δικαίωμα έκφρασης και σχολιασμού, δεν το έχουν όλοι οι υπόλοιποι. Θα πρέπει να παίρνουν άδεια από την... ειδική επιτροπή Ολυμπιακοφροσύνης. Αν αυτή εγκρίνει, έχει καλώς.
Άντε όσο το έκαναν εντός Ελλάδας, το είχαμε συνηθίσει. Πλέον κάνει και ευρωπαϊκή καριέρα η όλη ιστορία. Με αποτέλεσμα να γελάνε με τη χώρα μας και την έννοια της ελευθερίας του λόγου. Κάτι που όταν αφορά τον Ολυμπιακό, γίνεται… λάστιχο. Τα καλά τα διαδίδουμε, τα υπόλοιπα τα κρύβουμε. Όποιος δεν το κάνει, δέχεται «επίθεση».
Το μπάσκετ ζει τη δική του επταετία. Δεν είναι συμπτωματικό πως η ίδια ακριβώς στάση/τακτική, ακολουθείται και στην ΕΟΚ. Συγκοινωνούντα δοχεία. Ίδιοι εκφραστές. Κάθε χούντα, στο τέλος πέφτει. Ειδικά όταν φτάνει στο σημείο αλαζονείας, να θεωρεί πως μπορεί να βουλώσει το στόμα ενός ξένου παίκτη, μιας ξένης ομάδας, ο οποίος έκανε ένα σχόλιο για ένα μπασκετικό θέμα που αφορά την Euroleague.
