Για άλλη μια φορά το μπάσκετ απέδειξε πως είναι δίκαιο άθλημα. Από τη μία η πληρέστερη ομάδα (ΤΣΣΚΑ), από την άλλη η ομάδα με το καλύτερο μομέντουμ (Εφες), η ομάδα που το περασμένο καλοκαίρι δαπανήσε - για πρώτη φορά - σωστά τα χρήματά της. ΤΣΣΚΑ - Έφες λοιπόν απόψε, σε έναν τελικό με ξεκάθαρο φαβορί και ξεκάθαρο αουτσάιντερ...
Για την ποιότητα της Έφες δεν αμφέβαλε κανείς. Για το μενταλιτέ της όμως και το κατά πόσο θα δείξει χαρακτήρα αμφέβαλαν οι πάντες. Ο Αταμάν πιστώνεται δύο πράγματα. Τη σωστή διαχείριση ενός πολύ ποιοτικού ρόστερ, αλλά και το γεγονός ότι αποτινάσει αυτό το... loser πράγμα που σου 'ρχεται στο κεφάλι μόλις ακούς Εφες και φάιναλ φορ.
Για τον Ομπράντοβιτς είναι πολύ σπάνιο να χάνει κατά βάση από έναν παίκτη, αλλά να που συμβαίνουν κι αυτά. Ο Λάρκιν σμπαράλιασε τον «Ζοτς», έδειξε τις γύμνιες της Φενέρ δεδομένων των προβλημάτων που αντιμετωπίζει και οδήγησε την Εφες σε έναν τελικό που τον άξιζε. Τον άξιζε και για την καταγιστική εμφάνιση στον ημιτελικό, αλλά και για το (καλό) μπάσκετ που έπαιξε στο μεγαλύτερο μέρος της περιόδου.
Η Φενέρ στερήθηκε πολλά πράγματα στον ημιτελικό. Πρώτα απ' όλα δεν είχε το βάθος της Εφές, δεν έδειξε την ίδια «δίψα» με άλλα φάιναλ φορ, αλλά το βασικότερο όλων ήταν πως δεν είχε επιλογές για να κάνει πράγματα. Οταν η Φενέρ του Ομπράντοβιτς δέχεται τόσο εύκολα καλάθι σε φάιναλ φορ, τότε γίνεται ξεκάθαρο πως το πλάνο δεν προχωρά σωστά.
Ο άλλος ημιτελικός ήταν η αποθέωση του μπάσκετ. Η ΤΣΣΚΑ έδειξε τον χαρακτήρα που στερούνταν σε άλλα φάιναλ φορ, ειδικά σε παιχνίδια με τον Ολυμπιακό. Ηταν αυτή ο θύτης και όχι το θύμα απέναντι σε μια σπουδαία Ρεάλ που την πάτησε σαν πρωτάρα. Είναι αστείο να διαβάζουμε για τον «προπονηταρά Ιτούδη», όχι επειδή δεν είναι, αλλά επειδή δεν μπορεί να κρίνεται από μια επιτυχία ή αποτυχία σε ένα παιχνίδι. Πιθανότατα οι ίδιοι που τον έκραζαν στις ήττες στα φάιναλ φορ είναι κι αυτοί που τον αποθέωσαν για την ανατροπή από το -14 και τις «μαγικές εμπνεύσεις» του στο φινάλε του ημιτελικού.
ΤΣΣΚΑ ή Εφές; Η πρώτη έχει την εμπειρία, την πληρότητα, αλλά η δεύτερη μοιάζει να έχει το μομέντουμ. Καθαρά μπασκετικά δίνω προβάδισμα στους Ρώσους. Μπορούν να κάνουν περισσότερα πράγματα στο παρκέ, έχουν μεγαλύτερη ποιότητα σε θέσεις κλειδιά, αλλά... Η Εφες δεν σε πείθει μέχρι να στο αποδείξει και σε έναν τελικό, αλλά αυτό που παρουσίασε ο Αταμάν στον ημιτελικό σε πείθει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η Εφες μοιάζει να έχει τη... φόρα. Μοιάζει να έχει αυτό το κάτι που έχουν οι ομάδες αουτσάιντερ σε φάιναλ φορ.
Οσο για 'μας εδώ; Ζούμε με τις αναμνήσεις και τα ωραία χρόνια που περάσαμε. Κάποτε τέτοιες μέρες σκεφτόμασταν τις συνεντεύξεις Τύπου των ελληνικών ομάδων την παραμονή του τελικού. Κάναμε τις βόλτες μας στο Βερολίνο, στο Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη, το Λονδίνο. Τη μισή Ευρώπη είχαμε γυρίσει για να απολαύσουμε την ελίτ του μπάσκετ, τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό.
Τώρα; Ασχολούμαστε με τον Αναστόπουλο, τον Διαμαντή, την ΚΕΔ, το ΑΣΕΑΔ, τις προσφυγές και το ποιος θα βγάλει τις περισσότερες ανακοινώσεις σε μια μέρα. Και το χειρότερο όλων δεν είναι ότι το ζούμε, αλλά ότι μας φαίνεται και πολύ μακρινό αυτό που συμβαίνει στη Βιτόρια. Τόσο μακρινό λες και δεν το χουμε ζήσει ποτέ... Δεν πειράζει όμως... Καλό είναι να συμβαίνει και σ' εμάς. Ετσι, για να δώσουμε τη σωστή διάσταση στα όσα ζούσαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια...
