Μοιάζει να καθορίζει τις εξελίξεις μέσα στο παρκέ από ένα αόρατο τζόιστικ που κρατάει στα χέρια του. Κρατάει τα παιχνίδια εκεί που θέλει, δεν αφήνει να του φύγουν. Όλα γίνονται για κάποιον λόγο και σε ένα περιβάλλον αξιοκρατίας που τονώνει την αίσθηση του “μαζί”, εντός της ομάδας. Αυτό είναι το μπάσκετ του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Το παιχνίδι της λεπτομέρειας και του “τίποτα στην τύχη”. Το βράδυ της Πέμπτης, μια ομάδα της ελίτ όπως η Φενέρμπαχτσε, το βίωσε στο πετσί της δείχνοντας αδύναμη να ακολουθήσει από ένα σημείο και μετά.
Ο Παναθηναϊκός κυριάρχησε πλήρως στις προσωπικές, φυσικές μονομαχίες απέναντι σε ένα σύνολο που οικοδομήθηκε στη βάση του physicality (πολύ στοχευμένες οι κινήσεις με τους Φόρεστ και Κι το καλοκαίρι), ακριβώς για να ξεχωρίσει σε αυτό το πεδίο. Οι πράσινοι θέτουν τον τόνο με την πίεση στη μπάλα και την επθετική άμυνα επάνω στα ball screens όπου η γλώσσα του σώματος του αμυντικού ψηλού παίζει μεγάλο ρόλο.
Το “τριφύλλι” έλεγξε τους χειριστές του Σάρας όμως έκανε αρκετά αμυντικά λάθη στο εναρκτήριο δεκάλεπτο στην πρώτη περιστροφή, αφήνοντας ουκ ολίγα ανοιχτά τρίποντα στους φιλοξενούμενους.
Ακριβώς αυτή η ανισορροπία που φέρνουν οι λανθασμένες αποφάσεις στα αμυντικά rotations, “γέννησε” πολλά επιθετικά ριμπάουντ για τη Φενέρ μιας και οι γηπεδούχοι ήταν συχνά εκτός θέσης (κάτι που συνεπάγεται έλλειψη σωστού boxing-out) κατά τη διεκδίκηση. Αυτό ήταν ίσως το μόνο πραγματικό πρόβλημα για το σύνολο του Ομπράντοβιτς εχθές.
Η επίθεση των πρασίνων δούλεψε αρκετά καλά απέναντι σε μια συμπαγή άμυνα. Η ώθηση που δίνουν οι προσωπικές φάσεις του διδύμου Λεσόρ-NHD είναι μεγάλη. Ο Παναθηναϊκός ακούμπησε στο low post πολύ περισσότερο από τη Φενέρ (13 τέτοιες κατοχές έναντι 6), είτε σε mismatches είτε σε dribble post-ups (παιχνίδι με πλάτη όπου ο επιτιθέμενος πηγαίνει με ντρίμπλα στο σημείο που θέλει) και δημιούργησε μια παραγωγική πηγή χαμηλά στο καλάθι την οποία κεφαλαιοποίησε πολυεπίπεδα αργότερα, μετακινώντας την άμυνα από διαφορετικά σημεία και αποσυμπιέζοντας τους γκαρντ ενώ παράλληλα δημιουργούσε μια καλύτερη συνθήκη για το αμυντικό του transition.
O ηγέτης του βέβαια πάντα βρίσκεται στην άκρη του πάγκου. Είναι πολλές οι περιπτώσεις που τα τακτικά αντανακλαστικά του Ζοτς οδηγούν την ομάδα με ασφάλεια στο να ξεπεράσει εμπόδια και να διαχειριστεί στιγμές που δυνητικά μπορούν να αλλάξουν το μομέντουμ. Το baseline inbound exchange (Φρανσίσκο και Μπάντιο αλλάζουν θέσεις ως “πασέρ εισαγωγικής” και μαζί τους τη γωνία πάσας) ή αλλαγή στη διάταξη απέναντι στην press-άμυνα της Φενέρ, είναι μερικές από αυτές.
Αυτό το οποίο όμως πρέπει να τονιστεί είναι ο τρόπος με τον οποίον ο Ομπράντοβιτς υποστηρίζει τον χειριστή της ομάδας του κάθε φόρα. Διπλά σκριν με λεπτομερείς αποστάσεις και την επιλογή αλλαγής κατεύθυνσης ή αντιπερισπασμού στη διακριτική ευχέρεια του σκρίνερ ανάλογα με το τι θα του δώσει η άμυνα, ενεργοποίηση κοψιμάτων ως υποστήριξη του χειριστή στα close outs. Κάπως έτσι φίλες και φίλοι, ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης μετράει 3.5 τελικές πάσες για 0.5 λάθη (AST/TO Ratio: 7.0!) στις 4 πρώτες αγωνιστικές της διοργάνωσης. Can you imagine?
H πεντάδα που έκανε θραύση
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δοκίμασε πληθώρα σχημάτων ακουμπώντας την αντισυμβατικότητα, ως επί το πλείστον με βάση την εκάστοτε αμυντική στρατηγική. Οι multi-forward lineups απεικονίζουν υποδειγματικά τον compact -κατασκευαστικά- χαρακτήρα αυτού του ρόστερ και θα αποτελέσουν trademark του φετινού Παναθηναϊκόυ. Παράλληλα δείχνουν τη στόχευση του δημιουργού του να πλάσει ένα σύνολο ικανό να ανταποκριθεί στον διαδραστικό χαρακτήρα του αθλήματος και να επιβιώσει σε μάχες διαφορετικής φύσεως, σαν αυτές που “γεννάει” η μεγάλη σεζόν που μόλις ξεκίνησε.
Εχθές λοιπόν είδαμε σχήματα με τους Ρογκαβόπουλο-Μπόνγκα-NHD στις ενδιάμεσες θέσεις, τον NHD μαζί με Μπόνγκα-Μαντζούκα στο 2-4, σχήμα με Μπάντιο-Μπόνγκα-NHD-Γιαμπουσέλε-Μήτογλου, ακόμα και unit με Καλαϊτζάκη-NHD στις περιφερειακές θέσεις. H switch-heavy άμυνα των πρασίνων είναι η απάντηση στην εκτόξευση του τριπόντου και στον τρόπο που αυτό επιδρά στο παιχνίδι σήμερα. Παράλληλα, περιορίζει τον διαθέσιμο χώρο για την αντίπαλη επίθεση στο μισό γήπεδο δημιουργώντας ασφυξία. Ειδικά το δίδυμο Μπάντιο-Μπόνγκα είναι cheat σε αυτό το κομμάτι καθώς καλύπτει, με τον πλουραλισμό και την επιθετικότητα του, πολλούς χώρους αλλοιώνοντας τις γραμμές πάσες και παράγοντας “defense to offense’ φάσεις. Πρόκειται για στοιχεία που κάνουν τη διαφορά στα μεγάλα ματς. Η Φενέρ εχθές είχε 9/30 τρίποντα και 16 τελικές πάσες για 17 λάθη, με τους χειριστές της, Μπάλντγουιν και Χόρτον-Τάκερ, να μετρούν 7 ασίστ για 8 λάθη και 0/8 τρίποντα. Ο Παναθηναϊκός φέτος επιτρέπει μόλις 29.1% στο τρίποντο και οδηγεί τις επιθέσεις στα περισσότερα λάθη (TO% 18.5, No1 στη λίγκα) όντας η άμυνα με τα περισσότερα deflections.
Ανάμεσα δε στις πιο δημοφιλείς πεντάδες της χθεσινής αναμέτρησης, αυτή που “θέρισε” και στις δύο πλευρές του γηπέδου ήταν η αποτελούμενη από τους Φρανσίσκο-Μπάντιο-NHD-Μπόνγκα-Λεσόρ. H lineup αυτή σε 23 κατοχές “έγραψε” το εντυπωσιακό (με γνώμονα και την αμυντική δεινότητα του αντιπάλου) 1.304 πόντοι/κατοχή, κάνοντας μόλις 1 λάθος (4.3%) ενώ στην άμυνα επέτρεψε 0.696 πόντους/κατοχή με 37.5% εντός πεδιάς για τον αντίπαλο, τον οποίον ανάγκασε και σε 6 λάθη (26.1 ΤΟ%). Εν ολίγοις, “πνιγμός”.
Η ερχόμενη εβδομάδα έχει τεράστιο ενδιαφέρον καθώς οι πράσινοι ταξιδεύουν στο Βελιγράδι όπου θα αντιμετωπίσουν μια ομάδα που παίζει εξαιρετικό μπάσκετ. Η επιστροφή εκεί και το ματσάρισμα με την Παρτίζαν θα έχει αναμφίβολα ξεχωριστό συναισθηματικό υπόβαθρο για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς ενώ θα αποτελέσει και το πρώτο εκτός έδρας τεστ για το “τριφύλλι”, το οποίο μετέπειτα θα επιστρέψει στο T-Center για να υποδεχθεί τη Χάποελ του Δημήτρη Ιτούδη.
Αλήθεια, υπάρχει κανείς που δεν ανυπομονεί;
Δημήτρης Κατσιώνης
