Ξέρετε κάτι; Ίσως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε και πάλι στα ίσα. Να συστηθούμε ξανά.
Ήρθε η ώρα να παραδεχθούμε ότι ως SDNA δεν είμαστε καλοί στο να φτιάχνουμε αστεία / viral βιντεάκια στο Tik-Tok.
Δεν είμαστε καλοί στα εορταστικά ντοκιμαντέρ, στις αγιογραφίες, γενικότερα στις δημόσιες σχέσεις.
Δεν μας αρέσει να βγάζουμε τα μούτρα μας στο γυαλί δίχως να έχουμε να πούμε κάτι καινούργιο, είμαστε περισσότερο του γραπτού λόγου, της έρευνας, του ρεπορτάζ, του τηλεφώνου.
Έχουμε την κορυφαία εκπομπή αθλητικού περιεχομένου στο Youtube και τη μεγαλύτερη επιρροή από όλα τα αθλητικά portals. Κι αυτό μας αρκεί. Μπορεί και όχι δηλαδή, γιατί αν μας αρκούσε θα καθόμασταν στα αυγά μας να απολαμβάνουμε τους καρπούς μας.
Εδώ και περίπου 11 χρόνια, από ένα προσωπικό βίτσιο έχουμε κηρύξει ένα δημοσιογραφικό αντάρτικο με τεράστια προσωπική φθορά.
Ένα δημοσιογραφικό αντάρτικο με τεράστιο προσωπικό κόστος στις καθημερινές ζωές μας.
Με απειλές, με εκφοβισμούς, με αγωγές και μηνύσεις (έτσι γίνεται όταν κάνεις πραγματική δημοσιογραφία και δεν χτυπάς συγκαταβατικά πλάτες), με καθημερινές μάχες σε πολυεπίπεδα μέτωπα, που ξεφεύγουν από το αθλητικό κομμάτι.
Ξέρετε όμως κάτι; Αυτοί είμαστε. Και δεν μετανιώνουμε για τίποτα.
Όταν τα βράδια κάνεις τον απολογισμό και ξέρεις ότι υπηρέτησες το δημόσιο συμφέρον απέναντι σε ΕΟ, αν τα τρολ αφηνιάζουν, νιώθεις μαλακό το μαξιλάρι σου.
Το πορτοκαλί σάιτ ήταν και παραμένει το bad boy, το αντιδραστικό παιδί του χώρου. Το πληρώνει καθημερινά, άλλες φορές με εμπορικό αντίκτυπο από τις εταιρίες που προτιμούν τις ισορροπίες και άλλοτε με στοχοποιημένες δολοφονίες χαρακτήρων, αλλά και ολόκληρου του SDNA.
Λένε πως την σωστή ιστορική καταγραφή την κάνει πάντα ο ιστορικός του μέλλοντος, μα ξέρετε κάτι; Βρισκόμαστε ήδη στο μέλλον.
Και η ιστορία έχει γράψει ότι το SDNA έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο γκρέμισμα ολοσχερώς κάθε είδους παράγκας στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Δεν κατέγραψε απλώς τα γεγονότα, δεν αποκάλυψε μόνο πράγματα που άλλοι δεν τολμούσαν καν να αναφέρουν στον ιδιωτικό τους λόγο, αλλά δημοσιοποίησε παραβατικές συμπεριφορές, έσπασε το απόστημα που δηλητηρίαζε και λυμαινόταν επί χρόνια το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Σήμερα, η κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι τέλεια. Πάντα θα υπάρχουν κέντρα και απόκεντρα, νταλαβερτζήδες που θα υπόσχονται σπόρια εύνοιας δεξιάς κι αριστερά.
Ωστόσο, η ομαλότητα επανήλθε. Ξένοι διαιτητές, VAR, διαφορετικός πρωταθλητής κάθε χρόνο, τέσσερις -τουλάχιστον- ομάδες να διεκδικούν τον τίτλο.
Η εξυγίανση ανανέωσε ολόκληρο το προϊόν. Έφερε επενδύσεις.
Οι πορείες στην Ευρώπη έγιναν κανόνας και όχι εξαίρεση.
Κάποιοι χαρακτήρισαν και χαρακτηρίζουν το SDNA ως σάιτ ειδικού σκοπού. Κι, όμως, είχαν και έχουν δίκιο. Ο ειδικός του σκοπός είναι να ελέγχει αυτούς που ασκούν εξουσία και να προασπίζει το δημόσιο συμφέρον.
Να πρωτοστατεί σε μάχες, όταν βλέπει παραβατικές συμπεριφορές και αδικία, να ουρλιάζει εκεί που οι άλλοι σφυρίζουν αδιάφορα.
Τόσο καιρό αντιμετωπιστήκαμε ως οι... τρελοί του χωριού, όταν γράφαμε με κάθε τρόπο για την ασυδοσία της ΕΟΚ, από την κορυφή, ως την βάση του οικοδομήματος. Πάντα με στοιχεία, με εξώφθαλμες παρανομίες από το διεφθαρμένο σύστημα, με προκλήσεις έναντι της κοινής γνώμης.
Καθαρίσαμε το ποδόσφαιρο και μας βγήκε με κόκκινο το μπάσκετ στη διαφθορά!
Από την επίσημη αγαπημένη, ως τα αναπτυξιακά και τα σχολικά πρωταθλήματα. Από τα διαιτητικά όργια σε κάθε κατηγορία, μέχρι τον διαχωρισμό των ομάδων σε καλά και κακά παιδιά.
Όλοι ζητούσαν αποδείξεις. Ορίστε και οι αποδείξεις. Με ονόματα και επώνυμες καταγγελίες, τις οποίες δεν μπορεί πια να αμφισβητήσει κανείς.
Όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα, κάποια στιγμή πέφτουν, συνήθως την στιγμή που νιώθουν άτρωτα. Η αλαζονεία της εξουσίας είναι αυτή που τους κάνει να νιώθουν άτρωτοι.
Μέχρι που μία ωραία πρωία πρέπει να βρουν αφήγημα ενώπιον των δικαστηρίων και να κριθούν από τον νόμο.
Ο δικαστής αποτελεί ίσως τελευταίο προπύργιο, στην συνείδηση του απλού κόσμου που αγαπάει το μπάσκετ και καταλαβαίνει τι βλέπει, ο Βαγγέλης Λιόλιος έχει καταδικαστεί οριστικά και αμετάκλητα.
Οι τρεις επίσημες δηλώσεις του σε μία ημέρα, αυτός που ήταν μόνιμα κρυπτόμενος σε κάθε δημόσια κριτική, δείχνουν έναν τύπο που αντιλαμβάνεται τον κλοιό να σφίγγει. Ξεκίνησε να μιλάει για κακοφτιαγμένα σκετσάκια, μετά απειλούσε με μηνύσεις, έπειτα έδινε συγχαρητήρια στον υφυπουργό που τον έστειλε στον εισαγγελέα.
Μόνο που η υπόθεση δεν μπορεί να τελειώσει με τον εξοστρακισμό του από το ελληνικό μπάσκετ. Το ζήτημα είναι πολύ πιο βαθύ, έχει προεκτάσεις που ξεπερνούν τις όποιες ποινικές ευθύνες μπορούν να βαραίνουν ένα άτομο. Σε σκετσάκια ίσως πρωταγωνιστεί ο ίδιος, θα τον προτιμούσα σε κάποιο χώρο να εκτελεί βολές για να θυμάται τι έκανε στη θητεία του...
Ίσως ήρθε η ώρα λοιπόν να δικαστεί ένα ολόκληρο σύστημα με διαιτητές κατά παραγγελία που χειραγωγούσε παιχνίδια, πρωταθλήματα, έκρινε τίτλους.
Έπαιζε με τα εκατομμύρια επενδυτών και με τα νεύρα χιλιάδων οπαδών, βγάζοντας κοροϊδευτικά τη γλώσσα σε όσους τολμούσαν να αντιδράσουν.
Το SDNA πρωτοστατεί και σε αυτή την μάχη κάθαρσης, την ώρα που ο υπόλοιπος μιντιακός κόσμος σφυρίζει αδιάφορα, δεν ήξερε, δεν άκουσε, δεν είχε ιδέα. Όπως δεν είχε και το 2014, το 2015, το 2016 που το έπαιζαν όλοι τρελίτσα με όσα συνέβαιναν στο ποδόσφαιρο.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα κρίνει και πάλι στο μέλλον ποιος βρέθηκε στην σωστή πλευρά της ιστορίας...
ΥΓ. Ως προπονητής έχει κατακτήσει δύο χρυσά κι ένα χάλκινο σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα με τις Εθνικές ομάδων, έχει πάρει πρωτάθλημα στο εξωτερικό (Καζακστάν), έχει κοουτσάρει μερικές από τις πιο ιστορικές ελληνικές ομάδες, πήρε Κύπελλο με την ΑΕΚ και πήγε στον τελικό με τον ΠΑΟΚ μετά από 22 χρόνια, έχει κερδίσει 6 συνεχόμενες ανόδους από μία ομάδα Β' ΕΣΚΑ, αλλά ο καθένας μπορεί να κρίνει αν του αρέσει ή δεν του αρέσει προπονητικά.
Μόνο που αυτή η νίκη του Ηλία Παπαθεοδώρου, το να πρωτοστατείς σε αυτή την υπόθεση ισοδυναμεί με όλα τα ροζ φύλλα αυτού του κόσμου.
Χρειάζεται τόνους τρέλας για να μπεις μπροστά στην μάχη απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα και το οποίο μπορεί να σε εξαφανίσει επαγγελματικά.
Το ελληνικό μπάσκετ ίσως χρειαζόταν τελικά το θάρρος ενός έντιμου ανθρώπου και το σθένος από μία ομάδα όπως το... Μαρουσάκι (το υποκοριστικό δεν είναι σε καμία περίπτωση υποτιμητικό) για να απελευθερωθεί από τα δεσμά ενός αυταρχικού καθεστώτος.
Άλλοι κι άλλοι, δεν κατάφεραν τόσα χρόνια, ένα τέτοιο χτύπημα σαν κι αυτό που έφερε αυτή η επώνυμη και σοκαριστική καταγγελία εις βάρος του Βαγγέλη Λιόλιου που τον στέλνει με μαθηματική ακρίβεια μακριά από το μπάσκετ.
Η προσφορά του και η μαγκιά που επέδειξε ξεμπροστιάζοντας ένα σύστημα που πίστευε πως είναι ανίκητο, σίγουρα δεν αναλογεί σε ένα Υστερόγραφο.
«Πληρώνει» όμως, ότι είναι αδελφός μου και δεν είμαι «αντικειμενικός» για να τον κρίνω σωστά και να του δώσω τον χώρο που του αναλογεί.
Όταν όλα θα γίνουν όπως πρέπει, το μπάσκετ και η κοινωνία θα τους ευγνωμονούν για αυτό που άφησαν στις επόμενες γενιές... Και τότε όλοι θα τον θυμούνται γιατί γύρισε όχι σε ταινία αλλά στην πραγματικότητα το «Ηλία ρίχτο»...
