Το ελληνικό μπάσκετ έχει μετατραπεί κάτι σαν το στοίχημα. Είναι προκαθορισμένο το κέρδος, με τη διαφορά πως στο στοίχημα υπάρχει το ρίσκο να μην «πιάσεις» αυτά που ποντάρεις. Στο μπάσκετ της ΕΟΚ με επικεφαλής τον Βαγγέλη Λιόλιο, η ανησυχία βγαίνει απ’ το κάδρο. Υπάρχει σιγουριά για το αποτέλεσμα.
Παίζει το Μαρούσι; Θα σουτάρει ο αντίπαλος αμέτρητες βολές. Παίζει ο Προμηθέας; Θα σουτάρει ο ίδιος αμέτρητες βολές. Έχουμε τελικούς αιωνίων στο πρωτάθλημα; Η διαιτησία θα είναι ξεδιάντροπα υπέρ του Ολυμπιακού.
Αυτά είναι τα… χοντρά. Η «μαγεία» έχει εξαπλωθεί σε κάθε κατηγορία. Είτε παίζουν άνδρες, είτε γυναίκες, είτε παιδιά. Χωρίς να είναι υπερβολή η φράση, καθώς πρόσφατα σε αγώνα σχολικού πρωταθλήματος έπαιζε ένα κολέγιο από την Πάτρα με σχολείο της Θεσσαλονίκης. Θα ποντάρατε ποτέ τα λεφτά σας στη Θεσσαλονίκη; Όχι βέβαια και καλά θα κάνατε. Η Πάτρα θριάμβευσε με μεγάλη ανατροπή και τις βολές συντριπτικά υπέρ της. Ενώ τα σφυρίγματα θα έκαναν και τον ημιτελικό της Κωνσταντινούπολης (Παναθηναϊκός-ΤΣΣΚΑ) του 2012, να κοκκινίζει από ντροπή.
Κατά σύμπτωση ήταν συγγενικά πρόσωπα του προέδρου στο ματς, φυσικά υποστηρίζοντας το σχολείο της Πάτρας. Κυριολεκτικά και όχι ως μια υπερβολική φράση για να τονιστεί το πρόβλημα, έκλαψαν παιδιά. Επειδή αυτό ήθελε ο Λιόλιος, η ΕΟΚ, με τους διαιτητές να καθορίζουν το λόγο για τον οποίο έτρεξαν τα δάκρυα.
Κρίνονται ανοιχτά τύχες ομάδων. Ξεδιάντροπα, χωρίς ίχνος διάθεσης να κινηθούν έστω στις σκιές. Λες και μιλάμε για περιοχές του Μεξικού που ελέγχουν τα καρτέλ και κουμαντάρουν τα πάντα, χωρίς να επεμβαίνει κανείς.
Αυτή η διαδικασία διατηρείται επειδή η πληρωμένη σιωπή που έχει επιβάλλει για τα σκάνδαλα που διαπράττει, στο μυαλό των πρωταγωνιστών της μετατρέπεται σε επιβράβευση. Θεωρούν πραγματικά πως τα κάνουν όλα σωστά. Γιατί «αγοράζουν» έλλειψη κριτικής σε τεράστιο βαθμό, ενώ την ίδια ώρα υπάρχει ανοχή από αυτούς που θα έπρεπε να έχουν κάνει το άθλημα άνω-κάτω για να τερματιστεί αυτή η λαίλαπα.
Οι φωνές είναι τόσες πολλές πλέον, που δεν γίνεται να μην προκαλείται η παρέμβαση εισαγγελέα. Το κράτος, η κυβέρνηση, παρότι το πρόβλημα πολλές φορές έφτασε στην πόρτα τους, κάθονται και ανέχονται μια διαδικασία σκανδάλου. Με εμπλεκόμενα πολιτικά πρόσωπα που έχουν εμπλοκή και σε υποθέσεις σκανδάλων που συνταράσσουν την κοινωνία.
Το ελληνικό μπάσκετ, το εθνικό μας άθλημα σύμφωνα με πολλούς, έχει μετατραπεί σε «οργανωμένο έγκλημα». Εκδικητικές πρακτικές στις γυναίκες, στους άνδρες με το ζόρι να καθοριστούν οι τύχες, οι κόποι, οι επενδύσεις και τα συμβόλαια τόσων ανθρώπων. Μέχρι και στα παιδιά δεν επιτρέπουν να παιχτεί το άθλημα χωρίς παρεμβολές. Και η κυβέρνηση κοιτάει. Παρά το καμπανάκι των περυσινών τελικών. Παρά την επιστολή που έστειλαν διεθνείς αθλητές στον πρωθυπουργό.
Το μπάσκετ έπρεπε να έχει ξεσηκωθεί κόντρα στο σύστημα που δεν έχει υπάρξει προηγούμενό του. Η σιωπή έρχεται μέσω συμμετοχής παλαιμάχων στη διαδικασία, άρα δεν ασκούν κριτική. Τα περισσότερα ΜΜΕ είναι συνυπεύθυνα μέσω της σιωπής και της διαφήμισης των συγκεκριμένων πρακτικών. Το κράτος παρακολουθεί, η δικαιοσύνη δεν επεμβαίνει.
Κάπως έτσι το άθλημα διαλύεται. Απαξιώνεται και χάνει εντελώς την αίγλη που θα έπρεπε να έχει. Γιατί οι πάντες θα καταλάβουν τη ματαιότητα του να επενδύουν σε κάτι που δεν μετρά η επένδυση, αλλά το πόσο βαθιά… χωμένος στην σαπίλα είσαι. Και κυρίως το πόσο υποτακτικός στο σύστημα.
Μένουν κάποιοι «τρελοί» να πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα, με τις πιθανότητες να είναι εναντίον τους. Πόσο ομαδάρα πρέπει να έχει κάποιος για να πετύχει τους στόχους του νικώντας και τους διαιτητές και τους θεσμούς και τις λίγκες και τα πάντα; Μέχρι να ξυπνήσουν αυτοί που συνυπέγραψαν την σημερινή κατάντια και να βάλουν ένα τέλος στην ανοχή προσώπων και καταστάσεων. Για να βγει ξανά ο ήλιος στο μπάσκετ. Ερασιτεχνικά, επαγγελματικά, ανδρικά, γυναικεία, παιδικά, παντού…
