Οι απόκριες πέρασαν. Κάηκε ο βασιλιάς καρνάβαλος. Έθιμα τα οποία πηγαίνουν πολλά χρόνια πίσω και ταυτόχρονα λειτουργούν ως αιτία για να χαμογελάσει λίγο ο κόσμος. Οπότε είναι ευπρόσδεκτα. Αρκεί να μην γίνονται αιτία για να φανερωθεί πόσο άρρωστη είναι η κοινωνίας μας.
Σάτιρα, σαρκασμός, διασκέδαση. Αυτά διαχρονικά υπερισχύουν τις συγκεκριμένες μέρες. Οπότε υπάρχει καλή διάθεση απ’ όλους. Οι παρεξηγήσεις λείπουν. Μόνο που κάποια πράγματα δεν είναι ζήτημα «παρεξήγησης», αλλά ανθρωπιάς. Γιατί στα πάντα υπάρχουν όρια. Ηθικής πάνω απ’ όλα.
Δυστυχώς έγινε viral ένας τύπος ή κάποιοι τύποι (δεν γνωρίζουμε αν ήταν γκρουπ ή ένα πρόσωπο) οι οποίοι κάθισαν να σκεφτούν πώς θα κάνουν πετυχημένη σάτιρα, πώς θα διασκεδάσουν οι ίδιοι αλλά και οι γύρω τους στην κορύφωση του καρναβαλιού. Το μόνο που σκέφτηκαν ήταν να βάψουν μαύρο το πρόσωπο, να φορέσουν μπλούζα που γράφει «Τραυ-Ματίας» και να κρατούν πατερίτσα. Μαζί με την κατάλληλα περούκα.
Για το δικό τους «ήθος» λοιπόν, «σάτιρα» είναι η προσπάθεια να μοιάζει κάποιος με μαύρο συνάνθρωπό του. Έναν αθλητή συγκεκριμένα, ο οποίος πάνω από ένα χρόνο είναι τραυματίας. Τον Ματίας Λεσόρ. Σατίρισαν λοιπόν την ταλαιπωρία ενός συνανθρώπου τους, για… την πλάκα. Για τον χαβαλέ των στιγμών.
Πραγματικά τι ψυχή πρέπει να κουβαλάει κάποιος για να θεωρήσει πως έτσι θα διασκεδάσει ο ίδιος ή οι γύρω του; Επίσης, τι μυαλό πρέπει να κουβαλάει για να μη σκεφτεί ανθρώπινα εντελώς το τι ακριβώς κάνει;
Πάμε τώρα και στην προβολή. Επειδή πέραν από αυτόν/αυτούς που θεώρησαν «σάτιρα» το να κοροϊδέψουν τραυματία αθλητή, γιατί μάλλον γελάνε αν δουν κάποιον στον δρόμο με πατερίτσα ας πούμε, υπήρξε κι εκείνος που τον/τους έκανε διάσημους.
Έσπευσε με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη, να δείξει σε μια κάμερα τη συγκεκριμένη εικόνα. Βίντεο που φυσικά μοιράστηκε μέσω social media για να… σπάσουν πλάκα όσο το δυνατόν περισσότεροι. Με τον «τραυ-ματίας».
Δεν πέρασε καν απ’ το μυαλό τους, δεν τους ενδιέφερε έστω στο ελάχιστο, το ενδεχόμενο να συμβεί αυτό που τελικά έγινε. Να φτάσει αυτή η εικόνα στον ίδιο τον Λεσόρ. Αυτόν που τον Δεκέμβριο του 2024 έπαθε αυτό που έπαθε και έφυγε με το πόδι σε αυτή την κατάσταση, προκειμένου να μην τον βλέπει το παιδί του. Να μην τον βλέπει κανείς τραυματία.
Έκανε δύο επεμβάσεις από τότε. Προπονήσεις. Αποθεραπείες. Ακινησία. Κίνηση με κάτι που είναι σαν πατίνι για να βάζει πάνω το πόδι του. Με πατερίτσες. Κρύφτηκε από τους συμπαίκτες του γιατί δεν ήθελε να τους αντικρίζει, ντρεπόταν που δεν μπορούσε να τους βοηθήσει.
Ούτε σκέφτηκαν τι μπορεί να πέρασε αυτός ο άνθρωπος. Την ψυχολογία της συζύγου του που ήταν δίπλα του όλο αυτό το διάστημα. Των δικών του ανθρώπων. Των φίλων του. Της ομάδας του που καθημερινά όσοι εργάζονται σε αυτή βλέπουν αυτό το θηρίο να παλεύει για να γυρίσει όσο πιο δυνατός γίνεται.
Αυτό στην ελληνική κοινωνία του 2026, κάποιοι το θεώρησαν «σάτιρα». Μακάρι να γίνουν το απόλυτα αντι-παράδειγμα. Τόσο οι εμπνευστές της ιστορίας αυτής, όσο και ο «διαφημιστής» τους.
Μακάρι να μη χρειαστεί ποτέ να αποκτήσει ανάλογη εμπειρία με τον Λεσόρ. Το μυαλό ο άνθρωπος το έχει για να μην χρειάζεται να ζει καταστάσεις που είναι τόσο ξεκάθαρα δυσάρεστες. Προκειμένου η λογική να διαχωρίζει το που σταματά η σάτιρα.
Η ελληνική κοινωνία δεν φταίει σε τίποτα να θεωρείται «ρατσιστική» ή «απάνθρωπη». Γιατί κάποιοι θέλησαν να κάνουν καρναβάλι με αυτό τον τρόπο. Ο Λεσόρ το ξέρει. Η οικογένειά του το ίδιο. Το μόνο που πραγματικά πρέπει να μας ανησυχεί, είναι πως ακόμη υπάρχουν έστω 10 μυαλά που σκέφτονται έτσι.
