Ο επαγγελματικός αθλητισμός είναι σκληρός. Οι σύλλογοι έχουν απαιτήσεις, πίεση, στόχους. Στοιχεία που δεν μπορούν να περιμένουν, οι ανάγκες «τρέχουν» διαρκώς. Ποτέ μα ποτέ όμως, δεν μπορεί να αφαιρεθεί το συναίσθημα. Γιατί τότε απομένουν ξερές εταιρείες και τίποτα περισσότερο.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας ως προπονητής, «πουλάει» έντονα το στοιχείο του οπαδικού δεσμού με τον Ολυμπιακό. Εκεί έχει στηριχθεί η σχέση του με τον κόσμο. Η συμπεριφορά του απέναντι σε παίκτες σημαίες, απέναντι σε αρχηγούς και πραγματικούς ηγέτες του κλαμπ, είναι το λιγότερο ψυχρά επαγγελματική. Και σκληρά επαγγελματική, καθώς μόλις αισθανθεί πως δεν εξυπηρετούν στον απόλυτο βαθμό το σκοπό του, τους βάζει άκομψα στην άκρη.
Δυστυχώς είμαστε μπροστά σε μια ακόμη τέτοια ιστορία. Με τον Κώστα Παπανικολάου αυτή τη φορά. Ο αρχηγός των «ερυθρόλευκων» και της Εθνικής ομάδας, αντιμετωπίζεται σαν ένας από τους τελευταίους τροχούς του ρόστερ. Σχεδόν με ασέβεια, ακόμη κι αν αυτό δε συμβαίνει σκόπιμα. Σίγουρα όμως σε συμβαίνει κομψά και με τον απαιτούμενο σεβασμό μιας τέτοιας προσωπικότητας για το σύλλογο.
Έπαιξε 56”με τη Μονακό. 6:36’ με την Παρτιζάν. 4:56’ με την Ζαλγκίρις. Για να φτάσουμε στο απόλυτο μηδέν κόντρα στην Αρμάνι Μιλάνο. Αγώνας που δεν πήγε σε τίποτα καλά για τον Ολυμπιακό, δεν κρίθηκε όμως πως μπορεί να δοκιμαστεί έστω μήπως και διαφοροποιηθεί κάτι. Ταξίδεψε στην Ιταλία για το απόλυτο μηδέν. Πήγε και ήρθε σαν να ήταν ο νεαρός που θα πάρει εμπειρίες και θα το χαρεί.
Πέρα από τους χρόνους, υπάρχουν και οι δηλώσεις. Άκομψες και σχεδόν προσβλητικές για κάποιους παίκτες που πρεσβεύουν πολλά για την ιστορία του μπασκετικούτμήματος του Ολυμπιακός. Όπως ο Παπανικολάου. Μετά το ματς με την Χάποελ Τελ Αβίβ, ο Μπαρτζώκας είχε πει:
«Δεν είναι στην πρώτη του νεότητα. Οι παίκτες πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι θα υπάρξουν ματς που δε θα έχουν τον ίδιο ρόλο».
Να θυμίσουμε πως λίγους μήνες πριν, είχε προταθεί επέκταση συμβολαίου στον Κώστα Παπανικολάου με μείωση αποδοχών. Κάτι που εκείνος δε δέχτηκε. Ίσως να γνώριζε ή να περίμενε τι θα ακολουθήσει. Έχει και την εμπειρία και τις επαφές με παιδιά που προϋπήρξαν σε αυτή τη θέση που βρίσκεται εκείνος τώρα.
Ο κόουτς Μπαρτζώκας αυτός είναι και δεν αλλάζει. Ευθέως δηλώνει πως θεωρεί «βάρος» τους παίκτες που περνά η ηλικία τους και δεν έχει το τακτ να τους χειριστεί με τον δέοντα σεβασμό που τους αξίζει. Στο βωμό ενός σκοπού και μιας πίεσης που υπάρχει στον σύλλογο, μόνο που αυτός δεν επιτυγχάνεται στο τέλος.
Τα πρώτα δείγματα είχαν φανεί 8 χρόνια πριν. Με την περίπτωση του Χουάν Κάρλος Ναβάρο στην Μπαρτσελόνα. Ένας σούπερ σταρ, μια πραγματική «σημαία», με τον οποίο ήρθε σε ευθεία κόντρα.
Αφού είχε τελειώσει από την Μπαρτσελόνα, δήλωνε σε τηλεοπτική του συνέντευξη: «Το πρόβλημα είναι πως ο Ναβάρο είναι στα 37 προς 38. Όταν ο παίκτης είναι στα τελειώματά του, οι προπονητές έχουν πρόβλημα. Ο Βασίλης Σπανούλης δεν ανήκει σε αυτή την κατάσταση... Οι ομάδες που έχουν παίκτες οι οποίοι πρέπει να αποχωρήσουν και δεν το καταλαβαίνουν, έχουν πρόβλημα».
Ο «Λα μπόμπα» απάντησε μέσω της Sport, λέγοντας: «Έμεινα έκπληκτος με τις δηλώσεις του Μπαρτζώκααφού όταν έφυγε, μου είπε άλλα πράγματα. Για την ακρίβεια, μου είπε το αντίθετο».
Αφού επέστρεψε στον Ολυμπιακό, κλήθηκε να αντιμετωπίσει την περίπτωση Βασίλη Σπανούλη. Του ανθρώπου που τον οδήγησε στην μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του. Το 2021, με κλειστά γήπεδα λόγω Covid, γινόταν συζήτηση για το αν πρέπει να παίξει ο Σπανούλης ένα χρόνο ακόμη, προκειμένου να μη φύγει σε παγωμένες και άδειες εξέδρες μπροστά.
«Θα είναι κρίμα, αλλά αν υπάρχει Covid 5 χρόνια ακόμα θα σταματήσει στα 45;», ήταν το σχόλιο του Έλληνα κόουτς με τον πλέον άκομψο τρόπο. Εξωθώντας τον μπασκετμπολίστα -τότε- που άλλαξε την ιστορία του μπασκετικού Ολυμπιακού, στο να αποφασίσει να σταματήσει το μπάσκετ.
Ανάλογη αντιμετώπιση με την τωρινή του Παπανικολάου, είχε και ο Γιώργος Πρίντεζης. Με… βαριά καρδιά σταμάτησε τη διαδρομή του. Ακόμη και τώρα αν και η ΚΑΕ Ολυμπιακός τον θέλει κοντά της, είναι τρομερά διστακτικός να πάρει την απόφαση. Ακριβώς επειδή βίωσε τη συγκεκριμένη συμπεριφορά από τον προπονητή.
Και φυσικά κανείς δεν ξεχνά το μεγαλύτερο… δώρο του Μπαρτζώκα και του Ολυμπιακού στον Παναθηναϊκό. Κώστας Σλούκας. Ενώ θα έμενε στην ομάδα, έγινε ολόκληρο θέμα με υποτιθέμενες απαιτήσεις για χρόνους, ρόλο. Εισέπραξε άρνηση ακόμη και για τηλεφωνική συνομιλία λες και ήταν ο τελευταίος περαστικός στην ιστορία του Ολυμπιακού. Ακούγοντας αργότερα μέχρι και αναφορές στην οικογένειά τους, στις προσλαμβάνουσες που έχει από αυτή και διάφορες αναφορές που δεν αρμόζουν σε αυτό το επίπεδο και στη σχέση προπονητή-αθλητή που συνυπήρξαν τόσα χρόνια.
Για τον Σλούκα βέβαια, το στενάχωρο δεν ήταν το άδοξο τέλος της καριέρας. Ο Μπαρτζώκας του άλλαξε τη ζωή, γιατί του άνοιξε ένα δρόμο άθελά του, στον οποίο βρήκε σεβασμό, εκτίμηση ανθρώπινη και αθλητική, αγάπη. Όλα εκείνα που δεν απόλαυσαν οι προηγούμενες σημαίες πριν απ’ αυτόν με προπονητή τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Εκείνα που δεν βιώνει ο Παπανικολάου τώρα και μακάρι κάτι να γίνει για να αλλάξουν τα πράγματα.
Ανεξάρτητα από το ποια ομάδα υποστηρίζει ο καθένας, η κοινή διαπίστωση είναι μία: Δεν αξίζει στον «Παπ» ένα τέτοιο αθλητικό τέλος. Ο άνθρωπος δύσκολα αλλάζει χαρακτήρα, όμως μιλάμε για τον μπασκετικό Ολυμπιακό όχι το… χωράφι του Μπαρτζώκα. Ας επέμβουν εκείνοι που πραγματικά ενδιαφέρονται, για να λύσουν αυτό το πρόβλημα ισορροπώντας μια διαμορφωμένη κατάσταση. Μην μπει και ο Παπανικολάου στη μακρά λίστα των «σκοτωμένων» ηγετών, του ξεριζώματος της ιστορίας.
