Δεν είναι πολλές οι πρωτιές της Ελλάδας σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής. Έχουμε να λέμε για την κουζίνα μας, τη φυσική ομορφιά της χώρας, όμως αυτά δεν είναι σύγχρονα επιτεύγματα. Το σήμερα είναι περισσότερο για να ακολουθούμε παραδείγματα άλλων κι αν τα αντιγράψουμε είμαστε ευχαριστημένοι.
Υπάρχει ένας τομέας όμως, που πραγματικά μπορούμε να καταφέρουμε. Έρχεται από τον αθλητισμό, αλλά κι αυτό δεν είναι μικρό. Ειδικά όταν αφορά ένα από τα δημοφιλέστερα σπορ του πλανήτη, το μπάσκετ. Η Ελλάδα έχει την ευλογία να χαίρεται εδώ και μια διετία, μια εγκατάσταση που όμοιά της δεν υπάρχει στην Ευρώπη. Το «Telekom Center Athens». Ή ΟΑΚΑ αν είστε πιο παραδοσιακοί.
Η συμφωνία της κυβέρνησης με την ΚΑΕ Παναθηναϊκός πριν τρία χρόνια, αποδεικνύεται στην πράξη μία από τις σπουδαιότερες που έχει επιτευχθεί. Σε επίπεδο επιτυχίας. Γιατί το αποτέλεσμα που είναι ακόμη σε εξέλιξη και όχι στην τελική του μορφή, ξεπερνά ακόμη και τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες.
Στην αρχή αυτό που όλοι λέγαμε ήταν να ομορφύνει κάπως η εγκατάσταση, να μην πληρώνει το κράτος τη συντήρησή της και ταυτόχρονα να μη μαραζώνει το κλειστό σαν να είναι παρατημένο. Αυτά όχι απλά έγιναν, αλλά φτάσαμε σε ένα επίπεδο που ουδείς μπορούσε να φανταστεί.
Την ώρα που υπάρχουν νεόκτιστες αρένες στην Ευρώπη, το κλειστό του ΟΑΚΑ που παραδόθηκε το 1995, μετατράπηκε στην μακράν καλύτερη και ομορφότερη μπασκετική εγκατάσταση της Ευρώπης. Από αυτές που κουβαλούν την τεράστια παράδοση και τη σύγχρονη εποχή με αρμονικό τρόπο. Ένα κλειστό που αντηχεί την ιστορία του, την ενέργειά του, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί θαυμασμό στους πάντες.
Η μικρή αύξηση χωρητικότητας στις θέσεις των οργανωμένων δίνει ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση «κλουβιού» (με την καλή έννοια). Τα panels που τοποθετήθηκαν, ο καλύτερος χειρισμός στο glass floor, σκηνικά βγαλμένα από το... Χόλιγουντ όπως η παρουσίαση της ομάδας με τον τόπο να γεμίζει αστέρια. Ονειρικά σκηνικά τα οποία ζητάς να σε τσιμπήσουν για να καταλάβεις πως τα ζεις στην Ελλάδα.
Ένα εγχείρημα που εμπνεύστηκαν οι «πράσινοι» και προσωπικά ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Έγινε πράξη με πολλά εκατομμύρια ευρώ, χωρίς ούτε ένα από αυτά να βγει από κρατικά ταμεία. Κάπως έτσι η χώρα μας μέσω του Παναθηναϊκού, γνωρίζει το θαυμασμό.
Δεν είναι τυχαίο και το γιατί πολεμήθηκε τόσο έντονα αυτό το εγχείρημα. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε, το ζούμε. Κανείς δεν ξεχνά τις αναφορές περί «αθέμιτου ανταγωνισμού», τα ψέματα για χρήματα της περιφέρειας, τον Αυγενάκη και την εμμονή του με το πάρκινγκ, μέχρι φυσικά τα περίφημα ερωτήματα της επιστολής του Ολυμπιακού, ενώ προσπαθούσε να μην έρθει το Final Four στην Αθήνα και να πάει στο Βελιγράδι.
Εδώ και τρία χρόνια αν είχαν εστιάσει την ενέργειά τους στο να φτιάξουν κι αυτοί κάτι ανάλογο ή γιατί όχι και καλύτερο, τώρα θα χαιρόμασταν δύο γηπεδάρες. Κάπου ανάμεσα στην τοξικότητα και στην προσωπική εμπάθεια, έχασαν το στόχο. Φτάνοντας να ζητούν χρήματα κρατικά για το ΣΕΦ, μπας και το φτιάξουν σε 2-3 χρόνια από τώρα.
Με το καλό να γίνει. Έστω και αργά, να καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι για το μπάσκετ και για τη χώρα την ίδια να υπάρχουν τέτοιες πρωτοβουλίες. Αρκεί να μη γίνουν αιτία πραγματικού αθέμιτου ανταγωνισμού. Γιατί ακόμη δεν έχει απαντήσει κανείς: Πόσα χρήματα θα δώσει το κράτος στην ΚΑΕ Ολυμπιακός για το ΣΕΦ;
