Αστόχησε σε πάνω από 9.000 στην καριέρα του. Στα περισσότερα ήταν σίγουρος ότι η μπάλα θα έβρισκε το διχτάκι. Σε 26 φορές, οι συμπαίκτες του, ο προπονητής του, του εμπιστεύτηκαν το τελευταίο σουτ που θα μπορούσε να δώσει την νίκη στην ομάδα του.
Κι εκείνος το έχασε! Απέτυχε ξανά και ξανά στην ζωή του. Κι εντέλει αυτός ήταν ο λόγος που ο Μάικλ Τζόρνταν, πέτυχε!
Ο «αέρινος» δεν πήρε ποτέ κάποιο μετάλλιο σε παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων -δεν συμμετείχε ποτέ κιόλας! Και να είχε φορέσει όμως ένα τέτοιο στον λαιμό του δεν θα προσδιόριζε ποτέ ποιος είναι ή ποιος θα γινόταν στην πορεία.
Διότι, τα μετάλλια στις καλοκαιρινές διοργανώσεις των μικρών εθνικών ομάδων είναι σαν τους επαίνους στο σχολείο. Προσφέρουν πρόσκαιρη χαρά στους γονείς, αλλά δεν σημαίνουν πραγματικά τίποτα για την διαδρομή στην πορεία του παιδιού στην κανονική ζωή.
Η Εθνική Νέων κατετάγη 5η στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που έγινε στην Κρήτη. Ήταν κατά τεκμήριο η καλύτερη, η πιο γεμάτη, η πιο ποιοτική ομάδα. Μην το κουράζουμε
Ήταν για… χρυσό.
Δεν προκρίθηκε καν στα ημιτελικά, διότι στην κρίσιμη τελευταία φάση το προημιτελικού με την Γαλλία, ο Νεοκλής Αβδάλας επέλεξε στην τελευταία φάση να σουτάρει ένα τρίποντο, το οποίο… βρήκε σίδερο.
Και αυτό το άστοχο σουτ, πιθανώς και να είναι ίσως η καλύτερη ενέργεια που έκανε ποτέ στην καριέρα του!
Ακούγεται οξύμωρο, μα το σημαντικότερο πράγμα στον ομαδικό αθλητισμό είναι «να αγαπάς την ευθύνη», όπως δίδαξε ο Νίκος Καζαντζάκης.
Να πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο, ότι μπορείς να φέρεις τα πάνω - κάτω.
Ο Αβδάλας μετά από time-out, ντρίμπλαρε υπομονετικά στην κορυφή της ρακέτας, μέτρησε αντίστροφα την άμμο στην κλεψύδρα να αδειάζει, δημιούργησε μόνος του χωρίς σκριν τον χώρο με ένα step-side και σούταρε για την νίκη, ένα σουτ που… το ‘χει.
Ένας προπονητής μπορεί να ισχυριστεί ότι θα ήταν πιο ασφαλής επιλογή ένα μπάσιμο ή ένα σουτ από μέση απόσταση -είχε βάλει μπόλικα τέτοια όταν «κουβάλησε» μόνος του στο 4ο δεκάλεπτο.
Κι ενδεχομένως να έχουν δίκιο.
Ωστόσο, αυτό που ξεχωρίζει τους ηγέτες, από τους καλούς παίκτες, αυτό που τους περνάει στο επόμενο επίπεδο είναι το ένστικτο. Η έμπνευση. Το απρόβλεπτο. Το «διάβασμα» κάθε περίστασης. Η προσωπική πινελιά.
Κάποιοι μπορούν να ισχυριστούν ότι 19χρονος φόργουορντ πήρε μία λάθος απόφαση. Μα, πως μπορεί να ψέξεις κάποιον, ο οποίος μέσα σε μία διοργάνωση πήρε δεκάδες σωστές αποφάσεις;
Παίζοντας ως βασικός ball-handler με μπόι 2,03 τελείωσε την διοργάνωση σχεδόν με μέσους όρους triple-double!
Αν βγάλουμε το αδιάφορο παιχνίδι με την Ρουμανία, στο οποίο έπαιξε μόλις 10 λεπτά, ο Αβδάλας τελείωσε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα με 15,6 πόντους, 8,1 ριμπάουντ και 8,8 ασίστ κατά μέσο όρο (και μόλις 2 λάθη) ανά παιχνίδι!
Κάποιος που έχει τέτοια νούμερα, μάλλον θα πρέπει να είναι και καλός στην λήψη αποφάσεων.
Το νικητήριο σουτ που δεν μπήκε σήμερα, θα μπει αύριο. Το σημαντικότερο είναι η ευθύνη.
Κι ο Αβδάλας, όχι μόνο δεν δείλιασε, δεν φοβήθηκε, δεν κρύφτηκε, αλλά το πήρε όλο πάνω του.
Ο σκληρός ήχος από το σίδερο, η αίσθηση της ήττας, της απογοήτευσης είναι το απαραίτητο, σχεδόν αναπόφευκτο, μάθημα της εξελικτικής διαδικασίας για κάθε παίκτη.
Το παιδί 15 ετών έπαιζε στον Παναθηναϊκό.
Ναι, τον χειρότερο Παναθηναϊκό ίσως όλων των εποχών (σε ότι αφορά την νεότερη ιστορία του), αλλά παραμένει ο νεαρότερος σκόρερ σε επίπεδο Εuroleague στην ιστορία της διοργάνωσης.
Το ότι επέλεξε να παίξει, να ψηθεί, να σκληραγωγηθεί δυο χρόνια σε Καρδίτσα και Περιστέρι, αντί αν προπονείται και να κοιτάζει, τον έκανε αυτό που είναι σήμερα.
Ο 19χρονος Αβδάλας είναι από τους πιο προχωρημένους παικτικά, τακτικά, σωματικά, πνευματικά στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.
Ίσως είναι πιο μπροστά σε επίπεδο μπασκετικής ωριμότητας κι από τον 19χρονο Γιάννη Αντετοκούνμπο, άσχετα με το ταβάνι του καθενός.
Η απόφαση του να φοιτήσει στο Βιρτζίνια Τεκ, παρά να δηλώσει πρόωρα συμμετοχή για το draft, με τον κίνδυνο να επιλεγεί και απλώς να… κοιτάζει, είναι ένα ακόμα μήνυμα πως ξέρει να διαβάζει καλά τις συνθήκες αν μη τι άλλο είναι ικανός στην λήψη αποφάσεων.
Ο Νεοκλής είναι μάννα εξ’ ουρανού για το ελληνικό μπάσκετ, ένα generational talent, που αν όλα κυλήσουν φυσιολογικά θα «κουβαλήσει» τουλάχιστον για μία δεκαετία.
Ένας all-around παίκτης, που δεν φοβάται να παίξει κάθετα, δημιουργεί το δικό του σουτ (μα και των άλλων), παίρνει ευθύνη και παραμένει γειωμένος στο έδαφος, κάτι που μπορεί να οφείλεται και στα γονίδια.
Συμπτωματικά, ο μπαμπάς Δημήτρης είχε φάει κι αυτός ανάλογη πίκρα με τον γιο του το καλοκαίρι του 1992. Το σχεδόν σίγουρο χρυσό στο ευρωπαϊκό ελπίδων που έγινε στο ΣΕΦ έκανε φτερά από την Ιταλία, εξαιτίας δύο άστοχων βολών του Μυριούνη στο τέλος.
Το ασημένιο, δεν έκοψε τα φτερά, δεν εμπόδισε τον Αλβέρτη, τον Σιγάλα, τον Οικονόμου, τον Μπουντούρη, τον Μυριούνη να παίξουν μπάσκετ υψηλού επίπεδου στην καριέρα τους.
Ένα χρυσό δεν θα βοηθούσε από μόνο του κανένα από τα παιδιά εκείνης της ομάδας που εντέλει δεν έπαιξαν ποτέ το μπάσκετ που ίσως να μπορούσαν…
