Ένας απ’ τους καλύτερους Ισπανούς μπασκετμπολίστες, στην καλύτερη ηλικία του, έρχεται στον Παναθηναϊκόπου όλοι είχαν για… τελειωμένο και ανίκανο να πείσει τον οποιοδήποτε.
Οι αναλύσεις ασταμάτητες. Μια τριετία λαθών για τον Παναθηναϊκό στο μπάσκετ. Δύο χρόνια έσοδα-έξοδα, ένα έτος όλα πήγαν λάθος. Μέχρι να γυρίσει ο διακόπτης και να μπει το… νερό στο αυλάκι. Τί αφορούσαν οι αναλύσεις; Το πόσο… μίκρυνε το "τριφύλλι". Πόσο έχασε την αίγλη του, το status του και άλλα τέτοια ωραία. Κάποιοι μάλιστα έκαναν συγκρίσεις με την… Βαρέζε που εξαφανίστηκε παρά το υπέρλαμπρο παρελθόν της.
Η κριτική έδωσε τη θέση της στην ασέβεια σε κάποιες περιπτώσεις. Θεωρώντας πως όσα χρήματα και να δαπανηθούν ο Παναθηναϊκός «πέθανε». Δεν μπορεί να επιστρέψει με τίποτα στην μπασκετική elite. Ακόμη κι αν πλήρωνε τρομερές υπεραξίες.
Η υποτίμηση του legacy που έχει ο Παναθηναϊκός, του μεγαλείου που «έχτισαν» ο Παύλος με τον Θανάση Γιαννακόπουλο, ίσως να αποδειχθεί το ιστορικότερο λάθος για πολλούς. Η πράξη των μεταγραφών, έρχεται να λειτουργήσει ως η καλύτερη… σφαλιάρα, για να αφυπνιστούν και να θυμηθούν για ποιο μέγεθος μιλούν. Μπας και καταλάβουν πως ο γίγαντας απλά… κοιμόταν. Δεν «πέθανε».
Διαχρονικά η νούμερο 1 εγγύηση γι’ αυτό, είναι η οικογένεια Γιαννακόπουλου. Συνεχίζει να είναι εδώ με τον Δημήτρη του Παύλου Γιαννακόπουλο. Όπως ήταν και τις δύσκολες μέρες με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, φέρνοντας τίτλους στο σύλλογο που έμοιαζε να φυτοζωεί την προηγούμενη δεκαετία. Στην Ευρώπη του Μπερτομέου, έφτανε ένα βήμα από το Final Four κι αυτό θεωρήθηκε αποτυχία. Είναι, κανείς δεν λέει όχι. Απλά αποτυχία για τον Παναθηναϊκό των Γιαννακόπουλων είναι η μη κατάκτηση, όχι η απώλεια του Final Four. Στοιχείο που από μόνο του μαρτυρά το legacy και τη συνέχεια της ιστορίας. Στο πράσινο ΟΑΚΑ πλέον, γιατί την καλύτερη «μεταγραφή» την ξεχνάμε εύκολα. Σίγουρα θα είναι η ακριβότερη πάντως κι εκεί είχες απέναντί σου χειρότερους απ’ τον κάθε… Αρτεάγκα.
Όταν έχουν απέναντί τους αυτή τη νοοτροπία παραγόντων/επιχειρηματιών/ανθρώπων, το να μπει ο καθένας στον κόπο να φερθεί αλαζονικά, με ασέβεια, ειρωνικά, απλά… πατά το λάθος κουμπί. Αυτό που «πυροδοτεί ανάφλεξη». Η συνέχεια λίγο-πολύ γνωστή. Δεκαετίες τώρα.
Η Ευρώπη λοιπόν, συζητά το "τριφύλλι" και αντιλαμβάνεται πολύ καλά το ποιος επιστρέφει. Οι αθλητές και σε επίπεδο φιλοδοξίας και επαγγελματικά/οικονομικά, χαίρονται για την ευκαιρία που τους ανοίγεται. Ο Παναθηναϊκός που προέρχεται από τριετή οπισθοχώρηση στην Euroleague με τραγικά αποτελέσματα, ήδη έχει ανακτήσει το μεγαλύτερο μέρος της δυναμικής του.
Πώς αλλιώς θα είχε πειστεί ο Αταμάν να αναλάβει τα ηνία της ομάδας;
Πώς αλλιώς θα είχε πειστεί ο Σλούκας να πάρει μία απ’ τις πιο τολμηρές αποφάσεις που θα έπαιρνε ποτέ αθλητής, περνώντας στην… άλλη όχθη του ποταμού;
Πώς αλλιώς θα είχε υπογράψει ο Ματίας Λεσόρ, όντας ο καλύτερος αθλητικός ψηλός στην Euroleague την περασμένη σεζόν;
Πώς αλλιώς θα σε επέλεγε ο Βιλντόζα τόσο γρήγορα και για τόσο μεγάλο διάστημα (3 χρόνια), ενώ στην Ευρώπη τα γκαρντ επιπέδου είναι κάτι σαν το νερό στην έρημο;
Πώς αλλιώς ο Μήτογλου σε μια εποχή που η θέση 4-5 γίνεται κομβική και τα χαρακτηριστικά του πληρώνονται, με το που έγινε διαθέσιμος ξανά του πήρε ούτε μια μέρα για να υπογράψει;
Και φτάνουμε στο πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα όλων. Το βασικό πάουερ φόργουορντ της πρωταθλήτριας Ευρώπης εθνικής Ισπανίας. Ο παίκτης που μαζί με τον Μίροτιτς είναι οι κορυφαίοι στη θέση αυτή στην ήπειρό μας, μετά την φυγή του Βεζένκοφ για το ΝΒΑ. Επιλέγει τον Παναθηναϊκό, αφήνοντας τη Μπάρτσα να ονειρεύεται τους αδελφούς σαν δίδυμο. Last year!
Μια απλή «βόλτα» στα social media Ισπανών που ασχολούνται με το μπάσκετ, θα σας πείσει. Τα… χώνουν στις ομάδες τους που τον άφησαν να πάει στον Παναθηναϊκό. Ειδικά οι φίλοι της Μπαρτσελόνα, θεωρώντας πως οι «μπλαουγκράνα» δεν προσπάθησαν όσο θα έπρεπε θεωρώντας πως θα τον «ψήσει» απλά το γεγονός πως είναι εκεί ο αδερφός του.
Αλήθεια, σε ποια εποχή του μπάσκετ στην Ελλάδα, βασικά μέλη της top Εθνικής Ισπανίας έχετε δει να παίζουν σε άλλες χώρες; Εξαίρεση μόνο ο Σέρχι Ροντρίγκεθ που πήγε στην ΤΣΣΚΑ και την Αρμάνι. Ο Παναθηναϊκός και με τα χρήματα και με το μπασκετικό του πλάνο και με το απίστευτο legacy που κουβαλά και δεν «σβήνει», φέρνει αθλητές όπως ο Χουάντσο.
Σκεφτείτε απλά πώς θα ήταν τα πράγματα αν σε αυτό το καλοκαίρι δεν υπήρχαν οι απίστευτοι περιορισμοί στην αγορά και τύχαινε να έχει ο Παναθηναϊκός τη δυνατότητα διεκδίκησης περισσότερων τοπ αθλητών που δε θα είχαν συμβόλαιο.
Ξεχνάμε εύκολα πως οι "πράσινοι" είχαν τον Χεζόνια να θέλει σαν τρελός να έρθει, αλλά η Ρεάλ δεν πουλάει. Ξεχνούν εύκολα πως ο Βέσελι… πετούσε τη σκούφια του, αλλά κι η Μπαρτσελόνα δεν πουλάει. Ο Ντόρσεϊ μία απ’ τα ίδια, αλλά δεν τον άφησαν να φύγει. Ο Σενγκέλια έδειξε διατεθειμένος μέχρι και να πληρώσει, όμως η Βίρτους έκανε στροφή 180 μοιρών.
Τί ισχύει λοιπόν; Και οι παίκτες ξέρουν τι εστί Παναθηναϊκός με δυναμική ολικής επιστροφής, αλλά και οι ομάδες ξέρουν τί θα πει να έχουν αντίπαλο ξανά τον Παναθηναϊκό. Γι’ αυτό και πηγαίνουν κόντρα ακόμη και στο ίδιο τους το συμφέρον πολλές φορές.
Ναι, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος… άνοιξε την κάνουλα με τα λεφτά. Αρκούσε αυτό όμως; Αν το έκανε η Βιλερμπάν, η Άλμπα, θα μπορούσαν να πείσουν τον Χουάντσο να πάει εκεί; Όχι, γιατί ο Παναθηναϊκός παραμένει… Παναθηναϊκός. Το legacy, η αύρα, το όνομα, η αίγλη που αισθάνεται ο ίδιος ο αθλητής για να πει πως αγωνίζεται σε αυτό το μέγεθος.
Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Γιατί «χτίστηκαν» με τα αμύθητα ποσά μιας τρελής για τον Παναθηναϊκό οικογένειας που όμοια της δεν έχει γνωρίσει ο ελληνικός αθλητισμός. Με απίστευτο κόπο, ιδρώτα, μεράκι, διάθεση, στο βάθος των ετών. Εδώ το μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά, έχει εφαρμογή… Και να πεις ότι δεν είχε προειδοποιήσει; Μόνο που τώρα πίστεψαν και οι πλέον άπιστοι. Και για να ευλογήσουμε και τα γένια μας, το SDNA τα έλεγε μήνες, σε κάθε εκπομπή για αυτό που έρχεται και το ανακοίνωσαν με κάθε τόνο. Κάτι ήξεραν τελικά, ε;
