Η υποθετική σκέψη μοιάζει με σενάριο τρόμου. Κι ίσως έτσι δίνεται απλόχερα η απάντηση για το τι συμβολίζουν τα πέντε χρόνια από την ίδρυση, σαν σήμερα, αυτού του Μέσου.
Ένας αθλητισμός που είχε γίνει παρανάλωμα του πυρός και μονοπώλιο, ένα ελληνικό ποδόσφαιρο πιο συγκεκριμένα που ζούσε σε συνθήκες Σικάγο, πλέον είναι άλλο ποδόσφαιρο. Θα ήταν κουτό να ισχυριστεί κανείς ότι ένα site, όσο επιτυχημένο κι αν υπήρξε, θα μπορούσε να αλλάξει τον χάρτη του ποδοσφαίρου. Και οι αντίπαλοί του όμως ξέρουν, ότι για να φτάσουμε να απολαμβάνουμε ποδόσφαιρο με ξένους διαιτητές, τακτικούς δικαστές, VAR, έβαλε ένα λιθαράκι και το SDNA.
Ξεσκεπάζοντας οργανώσεις, βγάζοντας αλήθειες που επί δυο δεκαετίες ήταν κρυμμένες κάτω από το χαλάκι, ώστε να πουλάνε φύλλα οι εφημερίδες και κλικ τα sites, βιάζοντας την πραγματικότητα και εξυψώνοντας κατά συρροή κλέφτες και ψεύτες, που μοστράριζαν τα χρυσάφικά τους και κουνούσαν το δάχτυλο.
Δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε-όχι ακόμα τουλάχιστον. Μερικοί μας εγκαλούν για αυτό αλλά ποτέ δεν διεκδικήσαμε ρόλο δικαστή. Η δικαιοσύνη οφείλει να κάνει τη δουλειά της, κι εμείς από την πλευρά μας να ελέγξουμε κάθε μορφή εξουσίας, πάντα στο πλαίσιο της νομιμότητας.
Ο χάρτης άλλαξε γιατί υπήρξε ένα Μέσο που τόλμησε να πράξει το αυτονόητο. Να γράψει όσα συνέβαιναν στα γήπεδα αλλά και έξω από αυτά. Δημιουργήσαμε τόσους φανατικούς φίλους μέσα από αυτή την πορεία, που η στήριξή τους έθετε στο περιθώριο κάθε αντίπαλο που απειλούσε με όλους τους τρόπους. Τηλεφωνικά, προσωπικά, νομικά σε μια προσπάθεια οικονομικής εξόντωσης μέσα από δίκες, αέναες δικαστικές περιπέτειες, ατελείωτες ώρες από όσους επιχειρούσαν κάθε μορφής εξόντωση.
Δεν ήταν όλη η πορεία μας «παιδική χαρά» γεμάτη γέλια. Υποχρεώθηκαν φίλοι μας, δικοί μας άνθρωποι που πάλεψαν κόντρα στα θηρία, να μην είναι εδώ. Εταιρίες που θέλησαν να διαφημιστούν και έκαναν πίσω, επειδή τα βάλαμε με ισχυρούς. Φάγαμε πίκρες, σπίλωσαν οικογένειες, αθώους, επειδή το SDNA τους έκανε κριτική. Απειλήθηκαν δημοσιογράφοι μας στα γήπεδα, καθυβρίστηκαν χυδαία γυναίκες από τις γνωστές ομάδες θρασύδειλων.
«Το τίμημα της επιτυχίας είναι, ηλίθιοι» θα απαντούσε μια φωνή από το υπερπέραν. Αλήθεια είναι. Όλες οι αλήθειες τσούζουν αλλά κάνουν καλό. Σαν αυτές του SDNA.
Το SDNA πρόσφερε ψωμί σε περισσότερες από 200 οικογένειες σε αυτά τα πέντε χρόνια. Σε τουλάχιστον 50 από αυτές, αταλάντευτα, σταθερά κι αμείωτα. Θα ήταν η σπουδαιότερη προσφορά μας, αν κοιτούσαμε αυστηρά το δικό μας χωράφι. Ωστόσο το SDNA γεννήθηκε για να αλλάξει κάτι στον χάρτη της ενημέρωσης και τα κατάφερε.
Πλέον, άπαντες σκέφτονται δυο φορές πριν γράψουν για ένα πέναλτι που ήταν δυο μέτρα εκτός περιοχής ότι ήταν καθαρό. Ο ανταγωνισμός είναι αμείλικτος, βλέπετε, και οι επιλογές του αναγνώστη άπειρες. Είναι εύκολο να συγκρίνει, να επιδοκιμάσει με το κλικ του ή να αποδοκιμάσει στα social media. Γιατί υπάρχει πλέον και τούτη εδώ η θέση, του SDNA, που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο.
Ψέματα πολλά για λίγο μπορούν να πουν πολλοί ή λίγα ψέματα για πολύ. Πέντε χρόνια μετά την ίδρυσή του, τα νούμερα του SDNA είναι σταθερά υψηλά, όμως δεν είναι τα νούμερα που καταξιώνουν ένα Μέσο, όσο η επιρροή του. Και το SDNA πέτυχε κάτι μοναδικό: Να είναι το Μέσο που άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή στα κέντρα εξουσίας, να συμβάλει στην πτώση εγκληματικών οργανώσεων, συμμοριών που είχαν διαλύσει σαν τυφώνας τα πάντα στο πέρασμά τους. Το SDNA είναι το Μέσο που για χάρη του, για δήθεν… αντίβαρο, δημιουργήθηκαν και βρίσκουν λόγο ύπαρξης άλλα, χρεοκοπημένα ηθικά, δημοσιογραφικά και οικονομικά.
Δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο, η προσφορά στην κοινωνία. Ας μας χρεώνουν σε όποιον θέλουν, όσο θέλουν. Παλιά στον Αλαφούζο και τον ΣΚΑΙ, μετά στον Μελισσανίδη και τον ΟΠΑΠ, τώρα στον Σαββίδη, τον Γιαννακόπουλο. Κανένα άλλο Μέσο στη σύγχρονη εποχή, δεν κατόρθωσε να έχει τέτοια παρεμβατικότητα, δεν συνέβαλε τόσο καθοριστικά, ώστε να διαμορφωθεί το τοπίο με διαφάνεια. Ίσως όχι με απόλυτη διαφάνεια, ίσως όχι με το επάρατο 50-50, αλλά όσο πιο κοντά γίνεται σε αυτό.
Τα λάθη, οι αστοχίες υπήρξαν. Κι ήταν σοβαρές. Πάθαμε, μάθαμε, αλλά είμαστε εδώ να τα παραδεχθούμε. Από τη διαιτησία του Κύζα, ως τα περιβόητα βήματα του Σπανούλη στο ΟΑΚΑ, τα είδαμε αλλά σε... δεύτερο χρόνο κι ενώ το πουλάκι είχε πετάξει. Από τον επιπόλαιο τραυματισμό του Ίβιτς ως ένα πέναλτι σε ένα ΑΕΚ-Πλατανιάς στο Κύπελλο, που το πετύχαμε ότι ήταν κανονικό την... επόμενη μέρα από ένα διαφωτιστικό ριπλέι της Cosmote, υπήρξαν αστοχίες και αστοχίες. Δικαίως τα ακούσαμε, διότι όταν εμείς, μόνοι μας, έχουμε σηκώσει τον πήχη στα ύψη, δεν έχεις δικαίωμα να περνάς από κάτω. Παίρνοντας αποφάσεις πολύ γρήγορες, υπήρξαν και λάθη, ίσως λίγα μπροστά στον όγκο των αγώνων και τη σοβαρότητα των καταστάσεων, αλλά λάθη που σε κάνουν σοφότερο. Και σε βοηθούν ακόμα και τότε να διαχωρίσεις τους φίλους από τους υπόλοιπους.
Οι over 4 εκατομμύρια επισκέπτες μηνιαίως, η τεράστια δυναμική και η δυνατότητα μέσα από αυτή την επισκεψιμότητα να έχει καταστεί το SDNA ως ένα από τα ελάχιστα οικονομικά υγιή μεγέθη της αγοράς, επιβεβαιώνουν ότι το κριτήριο του κόσμου είναι αλάθητο, και τα δικά μας λάθη δεν είναι σταθερά και μονόπαντα σαν τις διαιτησίες της παράγκας. Δεν θέλουμε να έχουμε σχέσεις με εγκληματικές οργανώσεις, συμμορίες, δεν επιδιώκουμε καμία «γέφυρα» για μερικές ειδησούλες ή μερικές «χορηγίες» που θα ενισχύσουν τα ταμεία μας. Είμαστε ταγμένοι στη συνείδησή μας και δε θα λερώσουμε τα χέρια μας, για κανένα λόγο.
Δεν είναι προσφορά στη δημοσιογραφία, διότι δεν υπάρχει τέτοια έννοια. Είναι προσφορά στην κοινωνία. Αν είμαστε αντικειμενικοί; Χα! Είναι να γελάει κανείς, που έλεγε κι ο αείμνηστος Φίλιππας. Δεν υπάρχει αντικειμενικός, όλων οι απόψεις είναι υποκειμενικές. Για αυτό και εξ αρχής δόθηκε χώρος και χρόνος σε όλους να εκφράσουν ελεύθερα αυτό που νιώθουν. Υπήρξαν διοικήσεις που πίστεψαν ότι κόβοντας τις γέφυρες θα πετύχουν κάτι. Υπήρξαν άλλοι που μας στοχοποίησαν γιατί δεν συμφωνούσαν με τους τρόπους μας. Όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι. Υπήρξαν κι άλλοι που αδικήσαμε. Αν είναι αθλητές, προπονητές, άνθρωποι που προσφέρουν στον αθλητισμό, να μας συγχωρέσουν. Αν είναι από αυτούς που ανήκουν στη φατρία που διέλυσε τον ελληνικό αθλητισμό, δεν πειράζει, μπορεί και λίγα να είπαμε.
Υπάρχουν δεκάδες στιγμές που θα μπορούσαν να αναφερθούν ως ιστορικές σε τούτη εδώ την πορεία. Αποκαλύψεις, ειδήσεις, μεταγραφές, άρθρα, παρεμβάσεις, ντοκουμέντα. Δεν έχει νόημα η υπενθύμιση. Όσοι μπαίνουν εδώ, ξέρουν γιατί μπαίνουν. Κι όσοι δε μπαίνουν, επίσης γνωρίζουν ότι δε μπαίνουν γιατί τρέμουν, φοβούνται και δεν αντέχουν. Κανένα άλλο moto από Μέσο δεν χρησιμοποιήθηκε τόσο πολύ από φίλους, αλλά και από εχθρούς. Ίσως επειδή και κανένα άλλο Μέσο δεν δημιούργησε τέτοιο πυρήνα φανατικών φίλων, που να φιλοξενεί μέχρι και 19.000 σχόλια αναγνωστών σε μία ημέρα.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους μας αγαπούν κι ένα ακόμα σε όσους αγαπούν να μας μισούν. Όλοι με τον τρόπο τους έφτιαξαν το SDNA αυτό που είναι σήμερα. Μια κυβέρνηση που ο λαός την ανέβασε, όσο εύκολα μπορεί και να την κατεβάζει αν κάνει στραβοτιμονιές.
Ο χρόνος πέρασε σαν νεράκι. Γιατί; Διότι όσοι βρίσκονται εδώ σήμερα απολαμβάνουν αυτό που κάνουν, ακόμα κι αν καμία φορά κάνουν δεύτερες σκέψεις, υπό τον φόβο των λευκών Polo που πάντα παραμονεύουν. Κι είναι σπουδαία, αληθινή εμπειρία ζωής, αυτά τα πέντε χρόνια που ζήσαμε. Μέσα από μπουνάτσες και τρικυμίες, από καταιγίδες και ουράνια τόξα, φτάνουμε σιγά σιγά στην Ιθάκη μας, έτσι όπως τουλάχιστον την είχαμε ονειρευτεί εμείς, σχεδόν πεντέμισι χρόνια πριν.
Το μόνο που λείπει, τέτοιες μέρες, είναι η ύπαρξη των ανθρώπων που αφήσαμε πίσω. Είναι εδώ όμως, οι ιστορίες τους, οι προβλέψεις τους. Σαν του καλού μου φίλου, του Μάνου Αντώναρου που ένα βράδυ του Αυγούστου του 2014, πίνοντας μπύρες στην αστροφεγγιά, ξεκίνησα να του εξηγώ τι σκοπεύουμε να δημιουργήσουμε και η αυθόρμητη αντίδρασή του ήταν «Βασίλη, αυτό το σάιτ θα σκίσει».
Τι λες Μάνο, τα καταφέραμε;
