Η Παρτιζάν ολοκλήρωσε την πρώτη «διαβολοβδομάδα» της EuroLeague με δύο εκτός έδρας νίκες και ρεκόρ 3-0. Τόσο στο Παρίσι όσο και στο Μόναχο βρέθηκε σε καταστάσεις που θα μπορούσαν εύκολα να οδηγήσουν σε διαφορετικό αποτέλεσμα, όμως κατάφερε να αντιδράσει κάθε φορά. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με το ταβάνι της ομάδας του Ζοάν Πενιαρόγια, όμως ήδη γίνεται ξεκάθαρο πόσο δύσκολο είναι να βγει η Παρτιζάν εκτός αγώνα.
Η Παρί άνοιξε το παιχνίδι με σερί 10-0. Στο Μόναχο, η Μπάγερν προηγήθηκε με 13 πόντους σε ένα σημείο όπου η Παρτιζάν έδειχνε ήδη σημάδια κόπωσης και επηρεασμένη από το περιορισμένο rotation. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, οι «ασπρόμαυροι» διατήρησαν την ψυχραιμία τους και έμειναν αρκετά κοντά ώστε να διεκδικήσουν την ανατροπή.
Η Παρί δημιουργεί μεγάλο μέρος του πλεονεκτήματός της μέσω του ρυθμού και της πίεσης που ασκεί. Ο υψηλός αριθμός κατοχών και η ανάγκη για γρήγορες αποφάσεις μπορούν εύκολα να παρασύρουν τον αντίπαλο στο παιχνίδι που θέλουν οι Γάλλοι. Μετά το κακό ξεκίνημα, η Παρτιζάν κατάφερε να χαμηλώσει τον ρυθμό όσο χρειαζόταν και να παίξει όλο και περισσότερο με τους δικούς της όρους, προσαρμοσμένους στη φιλοσοφία του Πενιαρόγια.
Μεγάλο μέρος αυτής της δουλειάς το ανέλαβαν οι Λούκα Βιλντόζα και Αλεσάντρο Παγιόλα. Και στα δύο παιχνίδια πίεσαν διαρκώς την μπάλα, δυσκόλεψαν τους αντίπαλους γκαρντ να δημιουργήσουν πλεονεκτήματα και τους ανάγκασαν πολλές φορές να εγκαταλείψουν την πρώτη τους επιλογή. Η επιρροή τους ξεπέρασε κατά πολύ τα κλεψίματα, καθώς συχνά οδηγούσαν τους αντιπάλους σε δεύτερες και τρίτες λύσεις.
Ο Κάρλικ Τζόουνς ήταν ξανά η βασική επιθετική αναφορά της Παρτιζάν και ο παίκτης που εμπιστεύεται η ομάδα όταν το παιχνίδι φτάνει στις κρίσιμες κατοχές. Ωστόσο, οι δύο αυτές εκτός έδρας νίκες δεν ήρθαν επειδή όλοι περίμεναν από τον κορυφαίο τους παίκτη να λύσει κάθε πρόβλημα. Η Παρτιζάν πήρε σημαντικές βοήθειες από ολόκληρο το rotation, κάτι που αποδείχθηκε ακόμη πιο σημαντικό στο Μόναχο λόγω των συνθηκών που αντιμετώπιζε.
Ο Λαμάρ Στίβενς τραυματίστηκε στο δάχτυλο έπειτα από κάρφωμα στο Παρίσι και δεν αγωνίστηκε απέναντι στην Μπάγερν. Ο Ντέρεκ Γουίλις ήταν ήδη εκτός, ο Ζοφρί Λοβέρν είχε μόλις επιστρέψει στη δράση, ενώ ο Μπάνια Σι εξακολουθεί να ψάχνει αγωνιστικό ρυθμό. Ο Πενιαρόγια αναγκάστηκε να προσαρμόσει τόσο τα λεπτά συμμετοχής όσο και τους ρόλους των παικτών του σχεδόν από τη μία αναμέτρηση στην άλλη.
Ο Νίκολα Τανάσκοβιτς έκανε ακριβώς ό,τι χρειαζόταν η Παρτιζάν από τη θέση «4» και στα δύο παιχνίδια. Ανέλαβε τα επιπλέον λεπτά και τις ευθύνες που προέκυψαν από τους τραυματισμούς χωρίς να προσπαθήσει να βγει έξω από τον ρόλο του. Ο Αριγιάν Λάκιτς συνέχισε να προσφέρει σημαντικές λύσεις στην άμυνα, ενώ παράλληλα ο ρόλος του στην επίθεση έχει διευρυνθεί. Στις τρεις πρώτες αγωνιστικές έχει ήδη επιχειρήσει 16 τρίποντα, αριθμός ασυνήθιστα μεγάλος για παίκτη με τα δικά του χαρακτηριστικά. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι η Παρτιζάν θέλει να εκτελεί όταν μένει ελεύθερος, ώστε οι άμυνες να μην μπορούν να τον αγνοούν και να συγκεντρώνουν όλη την προσοχή τους αλλού.
Ο Τζεκίρι συνέχισε στο ίδιο υψηλό επίπεδο μετά την πολύ καλή του εμφάνιση στο Παρίσι, πραγματοποιώντας ακόμη ένα δυνατό παιχνίδι στο Μόναχο. Ήταν ένας από τους παίκτες που συνέβαλαν στην αλλαγή της εικόνας του αγώνα, προσφέροντας δύναμη, ριμπάουντ, ποιοτικά σκριν και αποτελεσματικά τελειώματα κοντά στο καλάθι. Στην ανατροπή απέναντι στην Μπάγερν έδωσε στην Παρτιζάν όσα της έλειπαν όσο οι Γερμανοί είχαν τον έλεγχο.
Η μικρή διάρκεια του rotation και η επιβάρυνση από το προηγούμενο παιχνίδι ήταν εμφανείς στο Μόναχο. Όταν η Μπάγερν έφτασε στο +13, όλα έδειχναν πως η Παρτιζάν ίσως δεν είχε αρκετή ενέργεια για ακόμη μία επιστροφή.
Τότε ήταν που οι Βιλντόζα και Παγιόλα ανέβασαν κατακόρυφα την πίεση πάνω στους Αντρέας Ομπστ και Ντουέιν Ουάσινγκτον, ο οποίος αγωνίστηκε με επιπλέον κίνητρο απέναντι στην πρώην ομάδα του. Ο Ομπστ δυσκολεύτηκε όλο και περισσότερο να βρει καθαρές εκτελέσεις, ο Ουάσινγκτον αναγκάστηκε να πάρει περισσότερες πρωτοβουλίες και η επίθεση της Μπάγερν έχασε σταδιακά τη συνοχή της. Στην τελευταία κατοχή, ο Ομπστ ουσιαστικά απομονώθηκε από τη φάση, με αποτέλεσμα ο Ουάσινγκτον να εκτελέσει ένα δύσκολο σουτ που βρήκε το μπροστινό μέρος της στεφάνης.
Στην άλλη πλευρά του παρκέ, ο Τζεκίρι βοήθησε την Παρτιζάν να ισορροπήσει ξανά τη σωματική μάχη, ενώ ο Κάρλικ Τζόουνς πήρε πάνω του τις πιο κρίσιμες κατοχές της τέταρτης περιόδου. Η ιεραρχία της ομάδας σε αυτές τις καταστάσεις είναι ήδη ξεκάθαρη: όταν το παιχνίδι κρίνεται στις λεπτομέρειες, η μπάλα πηγαίνει στα χέρια του Τζόουνς.
Οι υπόλοιποι παίκτες έχουν ακολουθήσει τη νοοτροπία και την ενέργεια του Αμερικανού γκαρντ, κάτι που φάνηκε τόσο στο Παρίσι όσο και στο Μόναχο. Η Παρτιζάν έλυσε πρώτα τα προβλήματά της συλλογικά, κυρίως μέσω της άμυνας, και στη συνέχεια έδωσε στους παίκτες της την ευκαιρία να κάνουν τη διαφορά ατομικά.
Τρία παιχνίδια δεν αρκούν για οριστικά συμπεράσματα. Η Αρμάνι Μιλάνο, η Παρί και η Μπάγερν δεν αποτελούν αντιπάλους απέναντι στους οποίους η Παρτιζάν μπορεί να μετρήσει με απόλυτη ακρίβεια το επίπεδό της σε σχέση με τις κορυφαίες ομάδες της EuroLeague. Πλέον, μπροστά της βρίσκεται ένα σαφώς πιο απαιτητικό κομμάτι του προγράμματος. Αρχικά ακολουθεί η εκτός έδρας αναμέτρηση με τη Ρεάλ Μαδρίτης, στη συνέχεια το εντός έδρας παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό, έπειτα η δοκιμασία στην έδρα της Φενέρμπαχτσε και αμέσως μετά το ντέρμπι του Βελιγραδίου.
Το έργο μόνο εύκολο δεν θα είναι. Ωστόσο, η Παρτιζάν μπαίνει σε αυτή τη σειρά αγώνων με τρεις νίκες στα τρία πρώτα παιχνίδια της σεζόν και με την επιβεβαίωση ότι μπορεί να κερδίζει ακόμη και όταν οι συνθήκες στο παρκέ δεν εξελίσσονται σύμφωνα με το πλάνο του Πενιαρόγια. Η διάθεση να παλεύει μέσα από τις δυσκολίες και η άρνησή της να παραδοθεί μετατρέπονται ολοένα και περισσότερο σε χαρακτηριστικά που ορίζουν τη φετινή Παρτιζάν.
