Το ποδόσφαιρο σε παγκόσμιο επίπεδο έχει εισαγάγει σημαντικές αλλαγές τα τελευταία χρόνια. Το VAR και το ημιαυτόματο οφσάιντ τεχνολογικά, όπως και η μονιμοποίηση των πέντε (έξι, στην παράταση) αλλαγών μετά την πανδημία. Επόμενο βήμα, το παγκόσμιο… λανσάρισμα της league phase, που από πέρυσι καθιέρωσε η UEFA στις διοργάνωσης της και τη βλέπουμε φέτος και στο Κύπελλο Ελλάδος, ως case study.
Το ποδόσφαιρο «βλέπει» το σύγχρονο μοντέλο: πυκνό πρόγραμμα, υψηλά ένταση, πολλαπλές διοργανώσεις — και προσαρμόζεται.
Αντίθετα, στο ευρωπαϊκό μπάσκετ – και ειδικά στη EuroLeague – το πλαίσιο παραμένει πιο «παραδοσιακό». Τα ρόστερ είναι σχετικά μικρά (12 συμμετέχοντες παίκτες ανά αγώνα) και οι απαιτήσεις υψηλές: πολλές αναμετρήσεις, ταξίδια, διεθνείς διοργανώσεις, εθνικές ομάδες. Ειδικά φέτος, με την αύξηση των ομάδων στη διοργάνωση, τα στοιχεία των τραυματισμών είναι ανησυχητικά. Και εξίσου συχνά Εργκίν Αταμάν και Γιώργος Μπαρτζώκας στέκονται στα των τραυματισμών. Που δεν είναι και λίγοι.
Το μπάσκετ παραμένει με τους ίδιους περιορισμούς: 12άδες στους αγώνες, περιορισμένη «ανάσα» για ομάδες που κυνηγούν σε πολλές διοργανώσεις.
Σε ένα περιβάλλον όπου τα σπορ απαιτούν όλο και περισσότερη φυσική, πνευματική και ταξιδιωτική καταπόνηση, το μπάσκετ φαίνεται να μένει πίσω. Απαιτούνται ευελιξία, προστασία παικτών, προσαρμογή στον ρυθμό.
Το ευρωπαϊκό μπάσκετ – και ιδιαιτέρως οι ελληνικές ομάδες που πρωταγωνιστούν – θα πρέπει να αναρωτηθούν αν μπορούν να συνεχίσουν στο ίδιο μοντέλο ή αν απαιτείται ριζική αναθεώρηση προκειμένου να επιβιώσουν και να ανταγωνιστούν σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ήτοι, μήπως να εισακουστούν οι προπονητές και αυτό περί 12άδας να αυξηθεί; Στο κάτω κάτω, τα ρόστερ των ομάδων είναι μεγαλύτερα.
Οι ομάδες αυξήθηκαν. Οι παίκτες επίσης αλλά ο εκάστοτε κόουτς κοιτάει στον πάγκο κι έχει διαθέσιμες επτά αλλαγές. Γιατί όχι παραπάνω; Μια 14άδα ή 15άδα κατά τη διάρκεια ενός αγώνα σαφώς θα βοηθούσε.
Μια όχι και τόσο απλοϊκή σκέψη, το αφήνω εδώ να υπάρχει...
