Τα τελευταία 24ωρα το εθνικό μας ανάστημα έχει υψωθεί εκ νέου, στο αθλητικό κομμάτι. Δυστυχώς η παιδεία, η λογική και, κακά τα ψέματα, η συνήθειά μας δεν θα επιτρέψει ποτέ να στηθούν 3 και 4 εκατομμύρια Έλληνες να παρακολουθήσουν την εθνική ομάδα του πραγματικού εθνικού μας σπορ, του πόλο, όπου δεσπόζουμε παγκοσμίως.
Μόνο ελπιδοφόρο πως αρκετοί στο φιλικό μου περιβάλλον έχουν στείλει τα παιδιά τους στις πισίνες από μικρά και όχι στα γήπεδα και στα παρκέ. Ή απλά μπορεί να είναι συγκυριακό.
Απόψε η Εθνική αντιμετωπίζει στη Ρίγα το Ισραήλ για τους «16» του Eurobasket. Με τον δρόμο, κακά τα ψέματα, όχι ορθάνοιχτο αλλά εμφανή προς την τετράδα. Πολύ σημαντικό πως, μετά τις απανωτές σφαλιάρες σε Ευρωμπάσκετ, Μουντομπάσκετ και Ολυμπιακούς Αγώνες, έχει κατέβει ο πήχης των απαιτήσεων για την «επίσημη αγαπημένη».
Προσοχή: των απαιτήσεων, όχι των προσδοκιών. Αυτές τις γνωρίζουν καλά οι διεθνείς μας και ο Βασίλης Σπανούλης. Στο κάτω κάτω, έχουμε να δούμε ημιτελικό EuroBasket από το 2009, όταν μας είχε διαλύσει η Ισπανία και εντέλει γυρίσαμε με μετάλλιο από την Πολωνία.
Μετάλλιο να ‘ναι, και ό,τι να’ ναι.
Στα ομαδικά σπορ, σε τέτοια τουρνουά μετρά στα νοκ άουτ πολύ το momentum και η αυτοπεποίθηση που έχεις – η τελευταία βοηθά στα σουτ. Δείτε τι έβαλε ο Τάσος Μπακασέτας με τους Λευκορώσους – με τον Παναθηναϊκό όχι γκολ, ούτε σουτ ανάλογης… πτήσης δεν έχει κάνει.
Ισραήλ απόψε, Λιθουανία στους «8» και βλέπουμε. Ο Γιάννης να είναι καλά και όλα θα γίνουν, η μισή ομάδα είναι παρά την αυταπάρνηση των… γερόλυκων Σλούκα και Παπανικολάου και τα σουτ του Μήτογλου και του Ντόρσεϊ. Φάνηκε και με τη Βοσνία, δεν αρκούν.
Εκ διαμέτρου αντίθετη, επί του ηλικιακού, η Εθνική του Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Σε προκριματικά με Λευκορωσία, Δανία και Σκωτία, λογικά θα πάμε καλά. Θα πάμε καλά. Το σημαντικότερο όμως είναι άλλο. Κάτι που νιώθω, και νιώθετε, και νιώσατε κι εσείς: περιμένουμε πια πώς και πώς να δώσει αγώνα η Εθνική. Με τη Λευκορωσία; Με τη Λευκορωσία, ναι.
Να χαζέψουμε τον Καρέτσα, να χειροκροτήσουμε τον Παυλίδη, να απολαύσουμε τον Κωνσταντέλια, να τρίψουμε τα μάτια μας με τον Ζαφείρη, να χειροκροτήσουμε τον Μαυροπάνο, να φωνάξουμε «πάνω τους, Βάγια».
Στον Ιβάν, ό,τι κι αν γίνει ενόψει Μουντιάλ, οφείλουμε να του σφίξουμε το χέρι που μας θύμισε πώς είναι να αγαπάμε την Εθνική αυτή. Πεντάρα στη Λευκορωσία, ωραία μπάλα, ταχύτητα και ενθουσιασμός από τους διεθνείς που είναι (και το δείχνουν) οικογένεια, πιτσιρίκια που σου θυμίζουν τα νιάτα σου στις αλάνες.
Κάνουμε σαν μικρά παιδιά κι εμείς, βλέποντάς τους. Δεν είναι τρομερό αυτό το συναίσθημα;
Τους λείπουν παραστάσεις από Μουντιάλ και Euro αλλά, έρχονται κι αυτά. Με τη σειρά τους.
Στην Εθνική του Ιβάν, ακριβώς λόγω αυτού, του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, έχει ανέβει ο πήχης των προσδοκιών, όχι των απαιτήσεων. Και δικαιολογημένα, με όσα βλέπουμε.
Και, έστω και πρόωρα, αν με το καλό η Ελλάδα είναι παρούσα στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο με 48 ομάδες (σ.σ. έχουν περάσει ήδη η Ιορδανία και το Ουζμπεκιστάν, είναι δυνατό να λείψουμε;) έχω την αίσθηση ότι θα πάμε και θα πάμε καλά στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.
Το αυριανό με τη Δανία, στο γεμάτο Καραϊσκάκη, είναι ένα crash test αυτής της ομάδα που θα χρειαστεί να επιστρατεύσει υπομονή και εξυπνάδα. Και η ισοπαλία δεν μας κακοπέφτει…
