Να ενώσει την Ελλάδα! Εναντίον του, βέβαια, αλλά αυτή τη φορά δείχνει ενωμένη. Μόνο τα ρολόγια δεν απεργούν, αν και δεν αποκλείεται την τελευταία στιγμή να αποφασίσουν κι αυτά καμιά στάση εργασίας και να παγώσουν το χρόνο, μπας και γλιτώσουμε τα χειρότερα που έρχονται.
Μοναδικό κατόρθωμα του Τσίπρα και των κυβερνήσεών του. Μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο έχει καταφέρει να εξοργίσει ακόμα κι αυτούς που τον εμπιστεύτηκαν και τον ψήφισαν τρεις διαδοχικές φορές σε αυτό το διάστημα.
Μέχρι και τους δικούς του, εδώ που τα λέμε. Τους πιο «δικούς του». Πόσο πιο «δικοί του» πια από το Τμήμα Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο εξέδωσε ανακοίνωση καλώντας σε «μαζική συμμετοχή στη γενική απεργία απέναντι στις αντιλαϊκές, ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές»!
Οι δικοί του τον «βρίζουν» τον Τσίπρα. Γιατί μόνο ως ύβρις μπορεί να εκληφθεί ο χαρακτηρισμός «νεοφιλελεύθερος» για τον -πρώτη φορά Αριστερό- πρωθυπουργό...
Δεν μπορώ να γνωρίζω αν ο Αλέξης Τσίπρας «ήξερε» -και πόσα «ήξερε»- πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου, όταν (με άλλο επιτελείο) υποσχόταν αυτά που δεν τηρεί τώρα. Ούτε γνωρίζει κανείς πόσο πιέστηκε και πώς οδηγήθηκε εν μία νυκτί στην κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος. Όμως, την τρίτη φορά, μετά από όσα μας είπε (πάλι αντίθετα από όσα τώρα πράττει) στην προεκλογική εκστρατεία του Σεπτεμβρίου, δεν μπορεί να μην ήξερε. Και δεν δικαιούται. Ενώ ο λαός δικαιούται να μετρά σκωπτικά τις δύο προηγούμενες φορές: «Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη...»
Τρεις και ώρα για απεργία. Στην οποία μας καλεί και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός που απέμεινε από αυτόν που διασπάστηκε.
Με τον κόσμο στα όριά του, με τους ανέργους όλο και περισσότερους, με τους συνταξιούχους όλο και πιο φτωχούς, να αμφισβητούν καθημερινά στον καθρέφτη την αξιοπρέπειά τους, με τη ...μειοψηφία (γιατί τέτοια είναι) αυτών που ακόμα έχουν δουλειά να «χαροπαλεύει» σε ένα περιβάλλον κομμένο και ραμμένο για τους εργοδότες, ο Τσίπρας βρίσκεται αντιμέτωπος με τις ελπίδες που ο ίδιος καλλιέργησε. Και ο ίδιος ξέρανε...
Το πλέον δυσάρεστο είναι πως η «ελπίδα» του, έμοιαζε τελευταία. Μετά από όσους κατάκλεψαν και κατέστρεψαν, μετά από εκείνους που είχαν την πλήρη ευθύνη για τη χρεοκοπία και τα -πρώτα- Μνημόνια (και επιμένουν να πλασάρονται ως εθνοσωτήρες - τρομάρα τους), η «πρώτη φορά Αριστερά» του Τσίπρα φαινόταν ως μια τελευταία όαση στην έρημο. Φοίνικες, σκιά, καρύδες, καθαρά νερά...
Οφθαλμαπάτη!
Γενική απεργία, λοιπόν. Αφού μας καλεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ας πάμε και μια ...4η φορά Αριστερά. Εναντίον του! Αφού μας καλεί, τι να κάνουμε;
