Οι λέξεις «ΑΕΚ» και «Βράνιες» συνυπάρχουν όλο και πιο συχνά τόσο σε ελληνικά όσο και βέλγικα ρεπορτάζ: η επιστροφή του Βόσνιου άσου στην Ένωση μοιάζει, αυτή τη στιγμή, πιο πιθανή σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη στιγμή μετά τη φυγή του από αυτή - και το επόμενο διάστημα ενδέχεται να γίνει ακόμα πιο πιθανή. Κάτι ανίστοιχο συμβαίνει και με τον Αραούχο: οι δηλώσεις του πατριού/μάνατζέρ του πως ο ποδοσφαιριστής θέλει σαν τρελός να γυρίσει στην ομάδα είναι ένα μήνυμα τόσο προς Λας Πάλμας όσο και προς ΑΕΚ που συνοψίζεται στις λέξεις «βρείτε τα να τελειώνουμε».
Δεν είναι μακριά η εποχή που τα δυο συγκεκριμένα ονόματα ήταν καλά μόνο για κάνα ελκυστικό πρωτοσέλιδο που απευθυνόταν σε ΑΕΚτζήδες αλλά με αληθινούς όρους η επιστροφή τους στην ΑΕΚ ήταν πιο πιθανή ως κομμάτι κάποιου σεναρίου επιστημονικής φαντασίας παρά ως κομμάτι της ίδιας της πραγματικότητας. Ακόμα και ο Βράνιες που κάθε τρεις και λίγο πόσταρε κάτι στα social media του που είχε να κάνει με την ΑΕΚ, όταν του γινόταν ευθέως η ερώτηση για το αν παίζει να επιστρέψει, αυτόματα το ξέκοβε επικαλούμενος τη διαφορά στις απολαβές.
Τι είναι αυτό που άλλαξε και η ΑΕΚ έχει πλέον υπαρκτές πιθανότητες να εντάξει εκ νέου στο δυναμικό της δυο παίκτες που έφυγαν καθαρά εξαιτίας της οικονομικής της πολιτικής; Άλλαξε μήπως οικονομική πολιτική η ομάδα; Όχι, σε καμία περίπτωση. Απλά έχουμε να κάνουμε με μια αναμφισβήτητη αλήθεια που μπορεί να είναι άβολη για τους δυο ποδοσφαιριστές αλλά απόλυτα τιμητική για την ΑΕΚ: μακριά από αυτή δεν μπορούν.
Ας ρίξει κανείς μια ματιά στην καριέρα τόσο του Αραούχο όσο και του Βράνιες πριν το πέρασμά τους από την ΑΕΚ. Τα ονόματά τους είναι αναβαθμισμένα σε σχέση με το παρελθόν επειδή και οι δυο είχαν την τύχη να βρεθούν επί ενάμιση χρόνο στην Ένωση του Μανόλο Χιμένεθ. Αυτός είναι και ο λόγος που θέλουν να γυρίσουν: δεν αντέχουν μακριά της ούτε λεπτό. Στο δικό της περιβάλλον, στο επίπεδο του ελληνικού πρωταθλήματος, με τον Χιμένεθ προπονητή: έτσι μπορούν να αγγίξουν το ταβάνι των δυνατοτήτων τους αυτοί οι τύποι.
Το μείγμα υπήρξε εκρηκτικό αλλά πετυχημένο. Η δική τους ΑΕΚ άλλωστε, πέτυχε κάτι που είχε να συμβεί από την εποχή της διοίκησης Νικολαΐδη: ο κόσμος ταυτίστηκε με αυτή την ομάδα, την καψουρεύτηκε, μίλησε ποδοσφαιρικά για την αγωνιστική της ταυτότητα, την συγχώρεσε για πίκρες, την ερωτεύτηκε για την ψυχή της. Και ξαφνικά την είδε να αποδομείται. Όχι σταδιακά, όχι όταν φυσιολογικά ήρθε το τέλος εποχής της αλλά ξαφνικά, παράλογα, πέρα και έξω από κάθε ποδοσφαιρική λογική.
Ο μέσος ΑΕΚτζής θα συμφωνήσει: η ΑΕΚ του Χιμένεθ, που έπαψε να υπάρχει το καλοκαίρι του 2018 μόλις λίγες μέρες μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος, είναι μια ομάδα που έχει αφήσει πολλά πράγματα στη μέση. Σύμφωνοι: πολλοί δεν την βρίσκουν με το ξαναζεσταμμένο φαγητό και θέλουν καινούρια πράγματα για να φτιάχνονται. Όμως ας αναλογιστούν τι θα έλεγαν αν ο Βράνιες, για παράδειγμα, κλείσει στον ΠΑΟΚ (ο οποίος προσπαθεί να τα βρει με τον ακριβότερο αλλά δυο-τρεις κλάσεις πιο κάτω από τον Βόσνιο, Βαρέλα) ή αν ο Αραούχο πάει στον Ολυμπιακό: ότι οι δυο βασικοί αντίπαλοι της ΑΕΚ πήραν δυο παικτάρες θα έλεγαν και ας μην λογίζονταν καν ως τέτοιοι αν δεν είχε υπάρξει η ΑΕΚ στις ζωές τους.
Ναι, μπορεί να ισχυριστεί κανείς με σοβαρότητα ότι η ΑΕΚ δεν μπορεί να λειτουργεί ως άσυλο για αδιόρθωτες περιπτώσεις, ούτε ως καθαρτήριο για ψυχές που ψάχνονται να βρουν τρόπο να λυτρωθούν. Αλλά και αυτό το επιχείρημα είναι λίγο αίολο, μοιάζει περισσότερο αξιακής και λιγότερο ποδοσφαιρικής λογικής: αν ένα αληθινό τρελοκομείο διακατέχεται από την ποδοσφαιρική χημεία της περσινής ΑΕΚ, τότε ποιο το πρόβλημα; Ίσα-ίσα: δεν είναι τυχαίο που το ποδόσφαιρο είναι ο μοναδικός τομέας που ο χαρακτηρισμός «τρελός» είναι τιμητικός.
Ας γυρίσουν λοιπόν οι τρελοί στο σπίτι τους. Έχουν ακόμα μπόλικους ανοικτούς λογαριασμούς με τη λογική...
