Ο Σπάθας, ο Εμπαπέ και το Ραμαζάνι

Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο πως αν και η ΑΕΚ έχει τέσσερα χρόνια να κερδίσει τον ΟΣΦΠ και πήγε τη Κυριακή στο Φάληρο μετρώντας έξι σερί ματς εκεί χωρίς βαθμό και χωρίς γκολ, η ισοπαλία δε γέμισε απόλυτη ικανοποίηση κανέναν στο «κιτρινόμαυρο στρατόπεδο».

Νομίζω έγινε απόλυτα ξεκάθαρο κι από τις δηλώσεις, λιτές όλες, όσων ποδοσφαιριστών μίλησαν μετά το παιχνίδι, πως κανείς δεν έφυγε ευχαριστημένος από το Φάληρο. Σήμερα Τρίτη, το ματς δεν υπάρχει πουθενά στη ζωή της ΑΕΚ.

Παρόλα αυτά, δε γίνεται να μην ασχοληθείς με κάποια πράγματα. Κυρίως γιατί αυτό το πανηγύρι με όσα ακούγονται από πλευράς ΟΣΦΠ ως δικαιολογίες για κάποιο αποτέλεσμα που δε θεωρούν θετικό, φτάνει μόνιμα με ευκολία σε ακραίο σημείο.

Εδώ είχαμε μια προσπάθεια που ξεκίνησε από το βράδυ κιόλας της Κυριακής, από τον νυν τήλε-κριτικό διαιτησίας του MEGA, τον Ηλία τον Σπάθα κι επεκτάθηκε στα Μέσα που εκφράζουν την επικοινωνιακή γραμμή του ΟΣΦΠ, περί λάθους στην ακύρωση του γκολ του Μασούρα. Με ένα απίθανο επιχείρημα που έριξε πρώτος στο παιχνίδι ο Σπάθας, για τη φάση του γκολ του Εμπαπέ στον τελικό του Nations League, Γαλλία – Ισπανία. 

Η ταχύτητα με την οποία πήγαμε από την επίκληση του παραδείγματος, στο πόρισμα πως το γκολ κακώς ακυρώθηκε, ήταν χαρακτηριστική κι εκπληκτική ακόμη και για τα δεδομένα του Ηλία Σπάθα. Και σε αυτές τις περιπτώσεις δε θέλει και πολύ να παγιωθεί με το πες – πες. Ειδικά από πλευράς ΟΣΦΠ αυτό έχει γίνει πολλές φορές και υπάρχουν πολλές περιπτώσεις από το παρελθόν, που πλέον περιγράφονται ως περιπτώσεις που αδικήθηκε δεδομένα η ομάδα του Πειραιά, απλά και μόνο επειδή κανείς δεν ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά με το να καταδείξει το αστείο του πράγματος.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ακόμη και ένα μικρό παιδί που μόλις του είπαν τι παίζει με αυτές τις περιπτώσεις, καταλαβαίνει πως καμιά σχέση δεν έχουν οι δύο φάσεις. Ο Εμπαπέ ήταν κάπου... αραγμένος και του ήρθε η μπάλα από την επαφή με τον αντίπαλο. Ο Ελ Αραμπί από θέση οφσάιντ ξεκινάει κι έχει συμμετοχή στη φάση, πριν την επαφή του αμυντικού της ΑΕΚ.

Το λάθος σε μεγάλο βαθμό, αν όχι ολοκληρωτικά, προκαλεί ο επιθετικός του ΟΣΦΠ με την εμπλοκή του στη φάση. Πέρα από το ό,τι υπάρχει ζήτημα και για φάουλ, είναι αυτονόητο πως καμιά φάση δεν υπάρχει μετά τη κίνηση του Ελ Αραμπί. Και πως η φάση του Εμπαπέ έχει τόση σχέση με τη φάση του Ελ Αραμπί, όση έχουν και οι δύο παίκτες σε αγωνιστικό επίπεδο.

Δηλαδή κάπου... ώπα ρε παιδιά. Γιατί φτάσαμε να ακούσουμε ακόμη και πως είναι λέει «ανατριχιαστική» η ομοιότητα των δύο φάσεων! Σα να έχει πρόβλημα όρασης όλη η φίλαθλη Ελλάδα, που στην εποχή που ζούμε στο κάτω – κάτω, είναι πανεύκολο να αφιερώσεις ένα λεπτό και να δεις από το κινητό σου τις δύο φάσεις. Αλλά εκεί... Το μαύρο άσπρο και το άσπρο μαύρο μόνιμα.

Από κει και πέρα... Για όσους δε το σκέφτηκαν, φρόντισαν να μας κατατοπίσουν, πως ένας σοβαρός παράγοντας για το ότι δε κέρδισε ο ΟΣΦΠ την ΑΕΚ, ήταν το γεγονός πως ένας αριθμός σημαντικών παικτών του, επηρεάζεται από τους περιορισμούς που επιβάλλει στους Μουσουλμάνους το Ραμαζάνι.

Δύο σχόλια εδώ. Πρώτον πως από πλευράς αγωνιστικής εικόνας, ο ΟΣΦΠ ήταν καλύτερος κι από τα δύο προηγούμενα ματς με την ΑΕΚ στη κανονική περίοδο. Μάλιστα την ίδια στιγμή που παρατίθεται ως επιχείρημα το Ραμαζάνι, σου λένε και πόσο καλή ήταν η εικόνα της ομάδας και σε πόσο μεγάλο αριθμό τελικών και μάλιστα μέσα από τη περιοχή, έφτασε. Άντε βγάλε άκρη.

Δεύτερο σχόλιο. Η επικοινωνία του ΟΣΦΠ πολλές φορές στέκεται στο γεγονός πως επειδή εκείνοι σε αντίθεση με τους αντιπάλους τους κάνουν τεράστιες επενδύσεις, διαθέτουν ένα εύρος στο ρόστερ το οποίο είναι ασύγκριτο με τον ανταγωνισμό στη Super League. Ε, τι στο καλό λοιπόν; Με τέτοιο εύρος πρέπει σώνει και ντε να πιέσεις δυο τρεις παίκτες για τους οποίους έχεις αμφιβολίες, λόγω Ραμαζανιού;

Δε βγαίνει άκρη... Να σημειώσουμε τέλος, πως η ΑΕΚ που δε διαθέτει το απίθανο εύρος του ρόστερ του ΟΣΦΠ, είχε στην ενδεκάδα της έναν Μουσουλμάνο ποδοσφαιριστή, που τυγχάνει να είναι και στους δυο -τρεις καλύτερους της γενικά. Τον Άμραμπατ.

Η αλήθεια βέβαια είναι διαφορετική. Έχουμε δει τρία ματς ανάμεσα στις δύο ομάδες φέτος, με ή χωρίς Ραμαζάνι. Στα δύο ματς της κανονικής περιόδου, κάποια στοιχεία στα οποία αδιαμφισβήτητα έχει χτίσει υπεροχή ο ΟΣΦΠ επί Πέδρο Μαρτίνς, έπαιξαν ρόλο στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος με οριακές νίκες των «ερυθρόλευκων». Και μαζί και το γεγονός πως εξακολουθεί να έχει η ΑΕΚ περισσότερους ποδοσφαιριστές που είναι πιο επιρρεπείς στο προσωπικό λάθος.

Η γενική εικόνα όμως, ξεκάθαρα δεν είχε σχέση με τα ματς των αμέσως προηγούμενων ετών και δη στο Φάληρο. Μετά από τουλάχιστον μια διετία, η ΑΕΚ μπορεί να αναζητεί πολύ συγκεκριμένα στοιχεία που της στοίχισαν στο ματς της κανονικής περιόδου τελικά να χάσει με το γκολ του Εμβιλά στο τέλος και προχθές να μη διεκδικήσει ακόμη πιο δυναμικά τη νίκη. Σε καμιά περίπτωση όμως πλέον δεν είναι αναγκασμένη να αποδέχεται πως ήταν φυσιολογική εξέλιξη είτε να χάσει στη πρώτη περίπτωση, είτε να μη κερδίσει στη δεύτερη. 

Κι αν θέλουμε να μιλάμε για πραγματικό κι όχι κατά φαντασία ρόλο της διαιτησίας, έχουμε να πούμε κι εδώ πράγματα. Στο ματς του πρώτου γύρου στο ΟΑΚΑ, οι Πορτογάλοι εκλεκτοί του Μαρκ Κλάτενμπεργκ, «μάσησαν» ένα καθαρό πέναλτι του Μασούρα στον Βράνιες. Σε μια φάση που καθόρισε το ματς, καθώς μέσα στο μπέρδεμα με τις διαμαρτυρίες, ο Ελ Αραμπί έφυγε στη κόντρα κι έκανε το 1-2. Αντί να έχει βρεθεί ο ΟΣΦΠ όπως θα ήταν το δίκαιο, φάτσα με το 2-1 σε βάρος του.

Κι αν θέλουμε να το αναλύσουμε κι άλλο για το αμέσως προηγούμενο ματς, πάλι με πραγματικά γεγονότα κι όχι κατά φαντασία, τότε ένα μόνο έχουμε να πούμε. Ο ΟΣΦΠ δε θα είχε προηγηθεί ποτέ, αν απλά ο Αζέρος διαιτητής είχε δώσει στη φάση αμέσως πριν το 1-0, το καθαρό φάουλ του Λαλά στο Μοχαμάντι, έξω από τη περιοχή των γηπεδούχων.

Αυτά...