Έμεινε τρίτη, παίζοντας «ρωσική ρουλέτα» στο Φάληρο

Η ΑΕΚ σύμφωνα με αυτά που είδαμε, είχε δυο μεγάλους αντιπάλους απόψε, εκτός από τον ΟΣΦΠ.

Πρώτο, ανισορροπία στην αμυντική γραμμή με επίκεντρο τον απίστευτα τραγικό Βράνιες κι από πίσω τον Μοχαμαντί, που στο δεύτερο λίγο βελτιώθηκε, αλλά όχι αρκετά. Αλλά τη ζημιά του την έκανε δίνοντας ευκαιρία για γκολ στον ΟΣΦΠ και τελικά γκολ, στη πρώτη του τελική. Είναι πια νόμος σε τέτοια ματς πως αν είναι να δούμε σοβαρό προσωπικό λάθος θα το δούμε από την ΑΕΚ.

Δεύτερο είχε κατά τη ταπεινή μου άποψη, άστοχη διαχείριση σε όλο το δεύτερο ημίχρονο. Καλώς ή κακώς (κακώς για μένα) έπαιξε 4-2-3-1, με όλους μέσα από την αρχή. Το γεγονός πως δε το άλλαξε ουσιαστικά σε όλο το δεύτερο ημίχρονο, δε μπορώ να το εξηγήσω εύκολα. Ο Κριχόβιακ με λίγη υποστήριξη κοντά του σε τρεξίματα κι ένταση, θα μπορούσε να γίνει ο καθοριστικός παράγοντας για το ματς.

Αντί να γίνει αυτό, η ΑΕΚ προτίμησε όλο το δεύτερο ημίχρονο να παίζει... άμυνα – επίθεση. Που στα καλά διαστήματα του αντιπάλου, που δεν ήταν πολλά βέβαια, έγινε θέμα τύχης και οριακών ανττιδράσεων αμυντικά, να το φας ή να μη το φας. Έπαιζες ρώσικη ρουλέτα στο δεύτερο ημίχρονο. Κι όχι αναγκαστικά. Το έσπρωξες κι εσύ να πάει έτσι.

Θεωρώ τον Σωκράτη Οφρυδόπουλο πολύ μεθοδικό και ποδοσφαιρικά πραγματιστή με βάση όσα έχω δει στη δουλειά του στην ΑΕΚ Β'. Και ξέρω και πως τον χαρτογραφεί ανάλογα και η ποδοσφαιρική πιάτσα. Γι΄αυτό μου προκαλεί εντύπωση αυτό που έγινε στο δεύτερο ημίχρονο.

Υπάρχουν αμυντικές στιγμές της ΑΕΚ κατά διαστήματα στο Β΄, που είναι βγαλμένες από τις χειρότερες φάσεις της τελευταίας τριετίας. Η τρύπα στο κέντρο επίσης, δε φώναζε απλά. Ξελαρυγγιάστηκε! Κι όμως... Εμείς το πήγαμε στο περίπου «ό,τι να ναι», επικεντρωμένοι στο να πιέζουμε τους μπροστινούς να βοηθούν περισσότερο πίσω, απ' ότι ακούγαμε στη μετάδοση.

Κι όμως, το θέμα της ΑΕΚ ήταν πως έπρεπε να σφίξει το κέντρο της και κατά τη προσωπική μου εκτίμηση από την αρχή αυτή τη προσέγγιση έπρεπε να έχει. Στη μεγάλη σου ποιότητα μέσο-επιθετικά κι επιθετικά, ποντάρεις τα περισσότερα, ειδικά σε τέτοια ματς, όταν είσαι καλή ομάδα.

Όταν έχεις χτίσει αγωνιστική ταυτότητα, όταν έχεις αρχή, μέση, τέλος και ισορροπία κι ανασταλτικά. Η ΑΕΚ φέτος δε κατάφερε πάλι να αποκτήσει κάτι από αυτά τα στοιχεία και πρέπει να το αναγνωρίσει αυτό έμπρακτα για να κατοχυρώσει την Ευρώπη.

Έτσι όπως έπαιζε η ΑΕΚ, σε έναν ΟΣΦΠ που επιβεβαίωσε κι απόψε πως δεν είναι στο επίπεδο που ήταν τη προηγούμενη διετία, έδωσε το δικαίωμα σε μεγάλα διαστήματα στο δεύτερο ημίχρονο να μπαίνει στη περιοχή με απίστευτη ευκολία και με ποικιλία. Μπαλιές στη πλάτη, συνδυαστικές κινήσεις από τη πλευρά του Μοχαμαντί.

Ευτυχώς έδειξε να μη μπορεί να έχει τη διάρκεια στην ένταση που το έκανε αυτό κι ευτυχώς η αγωνιστικότητα των παικτών της ΑΕΚ μπροστά, του έδινε λόγους ανησυχίας. Αλλά ποδοσφαιρικά ήταν τελείως ανορθόδοξο αυτό που είδαμε και πρέπει να το διαβάσει η ομάδα και κυρίως το τεχνικό τιμ. Το αποτέλεσμα είχε πολλή περισσότερη συγκυρία μέσα του, απ΄όσο θα έπρεπε. Ειδικά στο διάστημα αμέσως μετά το 1-0, είχε χαθεί ο προσανατολισμός και το γκολ του Σιμάνσκι, ήρθε μέσα από τα οργιαστικά όνειρα μας εκείνη τη στιγμή.

Όταν έγινε δε η κίνηση, έγινε πάλι άστοχα. Στο πάγκο υπήρχαν Χατζισαφί, Σάκχοφ, Φράνσον, Λε Ταλέκ. Επιλέχθηκε ο Πέτρος Μάνταλος. Αρχικά ως απλή αλλαγή επιθετικού χαφ στο 4-2-3-1 και στην εξέλιξη ως εσωτερικός μέσος σε αλλαγή στο 4-3-3. Επιλογή που ήταν μάλλον πιο άστοχη κι από τη πρώτη.

Δε παριστάνω τον κακό εδώ. Στέκομαι σε αυτό, γιατί θεωρώ πολύ σοβαρό προπονητή τον Οφρυδόπουλο. Κι εκτιμώ πως η ομάδα από τη στιγμή που δεν έγινε και φέτος ομάδα, πρέπει στη τελική ευθεία να κοιτάξει πως θα καλύπτει αυτά που της στοιχίζουν. Γιατί από τη στιγμή που δεν είναι ομάδα, δε μπορεί να πάρει το 100% από τα δυνατά της στοιχεία. Άρα, δε μπορεί να προτάσσει αυτά. Πιστεύω πως απόψε, ο ΟΣΦΠ έδειξε αρκετά ευάλωτος και με κάνει να θεωρώ πως με μια διαφορετική διαχείριση, η ΑΕΚ ακόμη κι αν δημιουργούσε λιγότερες φάσεις, θα είχε περισσότερες πιθανότητες για νίκη.

Πάμε και στη θετική πλευρά. Η ΑΕΚ σίγουρα μπορούσε να κερδίσει. Και μάλιστα ήταν πιο έντονο αυτό σε σχέση με το προηγούμενο ματς εκεί για τη κανονική περίοδο, που ως ομάδα είχε πιο συνεκτική εικόνα. Σίγουρα ήταν πιο έντονο από πλευράς φάσεων. Είχε πολύ σημαντικές ευκαιρίες, όπως είχε κι ο αντίπαλος βέβαια.

Το άλλο θετικό είναι πως σε μια αγωνιστική που «μύριζε» πολύ πιθανότητα στο τέλος της να είναι εκτός ευρωπαϊκών θέσεων για πρώτη φορά φέτος, κατάφερε να μείνει έστω και οριακά τρίτη. Κι έχει πίσω της το Φάληρο, που ήταν το κατά τεκμήριο πιο δύσκολο εκτός έδρας.

Επιπλέον, δε χάνει εκεί για πρώτη φορά μετά από τον Φλεβάρη του 2018 κι επίσης αυτό συμβαίνει ενώ πάλι βρέθηκε πίσω στο σκορ και πάλι με αστείο τρόπο, όπως έχει συμβεί πολλές φορές σε αυτά τα ματς τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Ψυχολογικά θα έχει θετική επίδραση σίγουρα. Επαναλαμβάνω όμως την ανάγκη να διαβαστεί σωστά αυτό το ματς.

Πρέπει επίσης να πούμε, πως η εικόνα στο Φάληρο κολλάει και με αυτή στη Λεωφόρο και δείχνει μια δυνατότητα, που πρέπει να βρεθεί ο τρόπος να τη τονίσει η ομάδα. Ενδιάμεσα, με τον ΠΑΟΚ, έγιναν σοβαρά λάθη στο διάβασμα και στο στήσιμο του ματς, τα είπαμε επιτόπου.

Η ΑΕΚ έχει τώρα τον Άρη και μια ευκαιρία πλησιάζοντας προς το μέσο της διαδικασίας, να αποκτήσει ξανά μια διαφορά από την ομάδα που πρέπει κυρίως να περάσει, για να βγει στην Ευρώπη. Η ΑΕΚ δε πρέπει όμως να είναι αφελής απέναντι στον Άρη. Και θα το πω πάλι κι ας κουράσω, πρέπει να βγάλει σωστά συμπεράσματα από το αποψινό.

Τελευταίο: Η διαιτησία του Αζέρου ήταν γενικά καλή. Όμως αμέσως πριν το 1-0, δε δίνεται καθαρό φάουλ του Λαλά στον Μοχαμαντί, έξω από τη περιοχή του ΟΣΦΠ, από αριστερά. Ξεκάθαρο φάουλ, για το οποίο το ριπλέι δεν άφησε καμιά αμφιβολία. Δε δίνεται και μετά την επαναφορά, έρχεται η φάση με το λάθος του Μοχαμαντί και το 1-0.

Κάτι ακόμη: Δίπλα σε έναν Βράνιες καρικατούρα του παίκτη που ξέραμε, ο Μήτογλου έκανε για μένα ένα συγκλονιστικό παιχνίδι. Το ίδιο έκανε και ο Ρότα, που βρέθηκε κι αυτός σε καθοριστικές στιγμές να βγάζει οριακές άμυνες.