Δυστυχώς στην Ελλάδα, το ποδόσφαιρο και οι… φυσιολογικές συνθήκες, δεν συναντήθηκαν ποτέ. Και δεν πρόκειται να συναντηθούν, αν λάβουμε σοβαρά υπόψιν μας τα γεγονότα.
Το –δεν βρίσω λέξεις για να το περιγράψω με ακρίβεια- λάθος διαιτητή και βοηθού (Τσοπλάκος, Βλαχοδήμος), διαμόρφωσε το τελικό αποτέλεσμα. Θεωρώ εντελώς περιττό, να μπω στη διαδικασία ανάλυσης της φάσης. Θεωρώ όμως υποχρέωση μου, να αναλύσω τις συνέπειες ενός λάθους, που δεν εμπίπτει στην κατηγορία του… ανθρώπινου. Αυτή την εντύπωση τουλάχιστον σχημάτισαν όσοι παρακολούθησαν το παιχνίδι.
Τους λόγους που διαιτητής και βοηθός έκαναν ένα τέτοιο (απερίγραπτο επισημαίνω και πάλι) λάθος σε τελικό με αντιπάλους μικρά παιδιά, το ξέρουν οι ίδιοι και θα βαραίνει την συνείδηση τους. Την όποια συνείδηση τους τέλος πάντων.
Το πρόβλημα δεν είναι ποια ομάδα κατέκτησε τον τίτλο. Το πρόβλημα είναι ότι όσα συνέβησαν στο Αγρίνιο, έστειλαν το λάθος μήνυμα σε δεκάδες νεαρούς που παρακολούθησαν το παιχνίδι. Φαντάζομαι πως στις ακαδημίες ποδοσφαίρου και όλων των υπολοίπων αθλημάτων στη χώρα, το ευ αγωνίζεσαι είναι το πρώτο και σημαντικότερο μάθημα.
Η ανάδειξη του νικητή σε κάθε άθλημα, πρέπει να καθορίζεται από την απόδοση και την τύχη. Σε καμία περίπτωση από λάθη, όπως αυτό που καταγράφηκε στο Αγρίνιο από τους Τσοπλάκο και… Βλαχοδήμο.
Το «δίδαγμα» του προχθεσινού τελικού, ήταν εντελώς διαφορετικό. Δεν έχει σημασία ποιος τελικά κέρδισε και ποιος έχασε. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι έχασε το ποδόσφαιρο. Χάσαμε όλοι. Αποτύχαμε.
Αποτύχαμε να μεταδώσουμε στη νέα γενιά τις πραγματικές αξίες του αθλητισμού και του ποδοσφαίρου. «Νίκη με κάθε τρόπο και κάθε μέσο», είναι το τελικό μήνυμα που έλαβαν το απόγευμα της Τετάρτης τα παιδιά που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό σε επίπεδο ακαδημιών, σε ομαδικά ή ατομικά αθλήματα.
Ακόμη χειρότερος, είναι ο τρόπος προσέγγισης της νίκης από τον προπονητή του Ολυμπιακού. Δεν ένιωσε ντροπή για το ανύπαρκτο πέναλτι που αλλοίωσε το αποτέλεσμα. Δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να επισημάνει το λάθος. Ειλικρινά θα ντρεπόμουν αν στη θέση του Πάντου, βρισκόταν ο προπονητής του ΠΑΟΚ, αν και πιστεύω ότι κανείς προπονητής στις ακαδημίες του Δικεφάλου δεν θα επέτρεπε να συμβεί κάτι τέτοιο. Αν το επέτρεπε, δεν θα είχε θέση, από την επόμενη κιόλας ώρα.
Ο οργανισμός του ΠΑΟΚ και όποιος ανήκει σε αυτόν, δεν θα δεχόταν ένα ανάλογο πέναλτι. Δεν θα μπορούσε να συμβιβαστεί με αυτή τη ντροπή. Δεν επιτρέπουν η ιδιοσυγκρασία και η νοοτροπία του ασπρόμαυρου οργανισμού, να κατακτηθεί ένα τίτλος από παιδιά 14 – 15 ετών, χωρίς έστω να επισημανθεί πως κάτι πήγε στραβά στο παιχνίδι.
Δεν θέλω να μετατρέψω τον τελικό της Τετάρτης, σε μια κόντρα ΠΑΟΚ – Ολυμπιακού. Είναι δυο διαφορετικοί κόσμοι αλλά, δεν μπορεί ένας τελικός ανάμεσα σε παιδιά να αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης. Απαγορεύεται!
Όπως απαγορεύεται, άνθρωποι που αποτελούν στελέχη του Ολυμπιακού, να τοποθετούνται δημόσια με ύβρεις, σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσουν όχι την εξέλιξη του αγώνα, αλλά την ανάγκη να υπερασπιστούν την άσχημη εικόνα της οποίας γίναμε μάρτυρες.
Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, σήμερα οι δυο διαιτητές από το Αγρίνιο, θα είχαν τεθεί εκτός πινάκων. Στην Ελλάδα όμως, μπορεί να τους δοθεί και… προαγωγή. Μακάρι να κάνω λάθος και οι αρμόδιοι να τους δείξουν την πόρτα της εξόδου από την διαιτησία. Αυτό μόνο τους αξίζει.
Σε όσους με αγωνία προσπάθησαν να μειώσουν τα γεγονότα της Τετάρτης, υποστηρίζοντας πως επρόκειτο για αγώνα πιτσιρικάδων και δεν δικαιούμαστε να κάνουμε τόση φασαρία, θυμίζω πως ούτε ο διαιτητής, ούτε ο βοηθός του, ήταν πιτσιρικάδες. Ενήλικες διαιτητές είναι, με παντελή έλλειψη θάρρους δημόσιας παραδοχής του λάθους τους και οικειοθελούς αποχώρησης από την διαιτησία.
