Είναι σύνηθες όσο απομακρυνόμαστε από ένα «γεγονός» να ανοίγουν τα αρχεία του “Foreign Office” μαζί και τα στόματα. Είναι η ανθρώπινη ανάγκη κάποιων να «εξομολογηθούν» τις αμαρτίες επιδιώκοντας προφανώς τη γαλήνη και τη σωτηρία της ψυχής. Στηριζόμενοι στο «αμαρτία εξομολογουμένη ουκ έστι αμαρτία». Αμ δε…
Όταν μάλιστα το συγκεκριμένο «γεγονός» κράτησε κάμποσα χρόνια -και αποτέλεσε όχι απλώς την πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ του σπορ, την διάλυση άπειρων ανθρώπων και σπουδαίων ομάδων, ταυτόχρονα δε την εγκαθίδρυση μιας άρρωστης νοοτροπίας στην κοινωνία- τότε αντιλαμβάνεστε πως κάθε «λέξη» μετράει διπλά.
Διάβασα με προσοχή τα αποσπάσματα από τη συνέντευξη που έδωσε ο πρώην πρόεδρος της Παναχαϊκής Αρης Λουκόπουλος στο περιοδικό «Πατρινόραμα». Εξαιρετική δημοσιογραφική επιτυχία του Παναγιώτη Ρηγόπουλου καθώς όσα κι αν γνωρίζουμε, όσα κι αν ΖΗΣΑΜΕ, είναι σημαντικό να ακούς –έστω και το 1% εκείνων που συνέβησαν- από το στόμα ενός εκ των «πρωταγωνιστών».
Γιατί τόσα περίπου είπε ο Λουκόπουλος απ΄όλα τα ΟΡΓΙΑ που κατακρεούργησαν εκείνη τη μαύρη περίοδο τη σάρκα του ελληνικού ποδοσφαίρου, καταστρέφοντας ομάδες, ποδοσφαιριστές, προπονητές, καριέρες ανθρώπων. Οι Παραγκάρχες και τα παρακλάδια τους προσπάθησαν να βγάλουν τρελό κάθε νοήμονα ο οποίος προσπαθούσε να αντισταθεί. Και μαζί με την ισχυρή ασπίδα της πολιτικής ηγεσία εγκαθίδρυσαν στην Ελλάδα –όχι μόνο την ποδοσφαιρική- το βασίλειο της σαπίλας.
Όταν ο Γιώργος Φλωρίδης, κορυφαίος υφυπουργός Αθλητισμού που πέρασε, έφτασε μια ανάσα από την ουσιαστική εξιχνίαση και πήγε τις περιβόητες κασέτες με τις συνομιλίες στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, απομακρύνθηκε δια της… αναβαθμίσεως. Εγινε αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών! Και οι κασέτες έγιναν ένα με το χώμα.
Θυμάμαι ακόμη τη συνέντευξη που μου είχε δώσει ο Γιώργος Φλωρίδης τότε στο Sportime του Χάρη Ξύδη, και είχε τίτλο: «Ναι, υπήρξαν ΣΤΗΜΕΝΑ ματς».
Η Παράγκα σάρωσε στο πέρασμά της. Κυριάρχησε, διέφθειρε, ισοπέδωσε τα πάντα. Λάθος. Σχεδόν τα πάντα. Εκτός από τους «θριαμβευτές»…
Κι έρχεται σήμερα ο Λουκόπουλος, δυόμιση δεκαετίες μετά από την εγκαθίδρυση του ΑΙΣΧΟΥΣ, να παραδεχθεί τη… συμμετοχή του. Να μιλήσει με ονόματα και γεγονότα. Να μας πει ότι «έχει κι αυτός ευθύνη» για ΤΗ γνωριμία. Να μας κάνει να τον… λυπηθούμε επειδή πήγαινε «κλαίγοντας» στο «στρατηγείο» στην Καβάλας να παρακαλέσει για να «γλιτώσει» την Παναχαϊκή του…
Είναι η προσπάθειά του να «εξομολογηθεί». Να πει δημόσια ένα κομμάτι από τις «αμαρτίες» μπας και αυτές εξαγνιστούν. Να επιδιώξει την περίφημη «σωτηρία της ψυχής».
Μάλλον τον γελάσανε τον κύριο Αρη Λουκόπουλο. Προφανώς αισθάνεται άνετος γιατί τα αδικήματα που συντελέστηκαν, έχουν παραγραφεί. Για τον νόμο δεν υπάρχει… επανεξέταση. Εδώ δεν έγινε τίποτα τότε που έκαιγε το σύμπαν, σήμερα θα γίνει;
Λησμονεί όμως κάτι σημαντικό. Και ο Λουκόπουλος και όσοι στο μέλλον ανοίξουν το στόμα τους νιώθοντας την ίδια ανάγκη, αλλά κυρίως οι βασικοί ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ αυτής της μαυρίλας οι οποίοι από τότε ένιωθαν άτρωτοι και αποδείχθηκε ότι σωστά ένιωθαν έτσι αφού η Ελλάδα δεν είναι Ιταλία: Όσα έγιναν δεν θα παραγραφούν ΠΟΤΕ από το μυαλό και τις ψυχές των ανθρώπων. Εκείνων που τα έζησαν στο πετσί τους αλλά και των νεότερων που θα ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ όσα έγιναν και θα τα ακούνε μέχρι να βγει ο ήλιος από τη δύση.
Άρη Λουκόπουλε, μην… αγχώνεσαι. Όποτε σου συμβαίνει βάζε να ακούς την κασέτα με το γνωστό «σουξέ» του Γιάννη Σπάθα!
