Ο ΠΑΟΚ κέρδισε γιατί ήταν καλύτερος. Και θα κέρδιζε πιο εύκολα, αν μετρούσε το γκολ του Σφιντέρσκι, σε μία φάση που δεν έχουμε δει κανένα πλάνο που να μας δείχνει πως βρίσκει το χέρι του Καντουρί η μπάλα.
Βέβαια μιλάμε για δύο ομάδες που ανταγωνίζονται στην αφέλεια. Ο ΠΑΟΚ που δέχεται γκολ ισοφάρισης στο τελευταίο δευτερόλεπτο του πρώτου ημιχρόνου και η ΑΕΚ που δέχεται γκολ στα 16 δευτερόλεπτα του δευτέρου. Όμως η γενική εικόνα του ΠΑΟΚ ήταν πολύ ανώτερη από την Ένωση.
Τι είχε ο ΠΑΟΚ περισσότερο από τα προηγούμενα παιχνίδια του; Μα φυσικά ποδοσφαιρικό κυνισμό. Αυτή τη φορά ήταν αυτός που έβαλε γκολ στη πρώτη του φάση. Αυτή τη φορά ήταν αυτός που αντέδρασε άμεσα στη ψυχρολουσία που δέχτηκε. Αυτή τη φορά ήταν αυτός που δεν τον απασχολούσε να παίξει, αλλά να κερδίσει. Και όλα ξεκινάνε και τελειώνουν, στο γεγονός πως ο Γκαρσία επέλεξε μία ενδεκάδα παικτών που ξέρουν τη δουλειά.
Χθες δεν υπήρξε το πείραμα Περέιρα πάνω στον Λιβάι Γκαρσία. Ο Μπάμπα ως κανονικός ποδοσφαιριστής δεν εκτέθηκε ποτέ από τον πλάγιο της ΑΕΚ. Και ο σχηματισμός βοηθούσε τον Σβαμπ να δίνει άμεσα βοήθειες.
Το 4-3-3 φώναζε εδώ και καιρό. Γιατί ναι μεν ο Ουάρντα ήταν κάτι παραπάνω από φιλότιμος και έδινε τα πάντα, όμως οι τοποθετήσεις του μέσα στο γήπεδο ήταν συνήθως λάθος. Η παρουσία του Καντουρί χθες, μας έδωσε να κατανοήσουμε με τον πλέον εμφατικό τρόπο το γιατί ο Λουτσέσκου τον έβαζε στο δέκα, παρότι δεν ήταν και δεν είναι η φυσική του θέση.
Η νίκη του ΠΑΟΚ ήταν κυρίως στο τακτικό κομμάτι. Παρότι ο Γκαρσία πήρε τα ρίσκα του.
Δύο είναι τα σημεία που θα σταθώ. Αρχικά στη χρησιμοποίηση του Πασχαλάκη. Εδώ λοιπόν ο προπονητής του ΠΑΟΚ ήταν υποχρεωμένος να αναζητήσει τον λιγότερο κακό. Το μομέντουμ του Ζίφκοβιτς ήταν κάκιστο, ενώ παράλληλα ο Πασχαλάκης είχε πρωταγωνιστήσει σε ένα επεισόδιο πολύ δύσκολο στη διαχείριση.
Ο Γκαρσία ζύγισε την κατάσταση και αποφάσισε Πασχαλάκη. Εκ του αποτελέσματος δικαιώθηκε. Δεν μπορώ να γνωρίζω πόση διάρκεια θα έχει αυτή η επιλογή, αλλά επειδή η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, ελπίζω σε καλύτερες μέρες. Χωρίς αυτό να με κάνει να αναθεωρώ ότι η επόμενη μεταγραφική σεζόν πρέπει να ξεκινήσει από αυτή τη θέση.
Η δεύτερη επιλογή είναι του Αγκούστο. Εδώ και είμαι και δεν είμαι με τον Γκαρσία. Είμαι μαζί του γιατί δεν έχει την πολυτέλεια ανενεργού χαφ σε αυτή τη φάση, γιατί ειδικά αν παίξει 4-3-3 αυτό δεν γίνεται να το κάνει με τρία χαφ. Αλλά και στην επιλογή του 4-2-3-1, στο ροτέισον χρειάζονται όλοι.
Δεν είμαι μαζί του γιατί ενεργοποίησε τον Βραζιλιάνο την πρώτη αγωνιστική, ενώ ήταν 50 μέρες ανενεργός. Ο ΠΑΟΚ δεν πλήρωσε την κακή μέρα του Βραζιλιάνου, γιατί οι υπόλοιποι χαφ και οι αμυντικοί του ήταν σε καλή. Όμως στη ζυγαριά και αφού έγινε η δουλειά της ομάδας, το πρόσημο είναι θετικό γιατί και κέρδισε ο ΠΑΟΚ και ενεργοποιήθηκε ο Αγκούστο.
Για τον ΠΑΟΚ λοιπόν, ο κυνισμός του χθες ήταν το βάλσαμο. Δεν τελείωσε τίποτα, υπάρχει δρόμος στη σεζόν. Όμως ο μπούσουλας που βρήκε χθες ο Γκαρσία και όσο αυτά τα παιδιά είναι φρέσκα, είναι πάρα πολύ σημαντικός.
Ναι δεν χρειάζεται αυτή τη στιγμή να αποδείξει ο ΠΑΟΚ τι μπορεί να παίξει. Χρειάζεται να κερδίζει. Και στο επόμενο παιχνίδι εναντίον του Παναθηναϊκού, δεν είναι υποχρεωμένος να πάρει αυτός τη μπάλα, ας τη δώσει να δούμε τι μπορεί να κάνει ο ΠΑΟ. Έτσι κι αλλιώς, ο αντίπαλος παίζει για ένα αποτέλεσμα.
Πάμε στα της διαιτησίας. Για πολλοστή φορά, όλες οι 50-50 φάσεις πηγαίνουν στον αντίπαλο. Δεν αναφέρομαι στα σπόρια που και εκεί υπήρχε θέμα, αλλά στις φάσεις που ορίζουν τις τύχες ενός αγώνα.
Για τη φάση του Ελ Καντουρί, δεν υπάρχει τίποτα άλλο από την παρουσίαση του πλάνου που φαίνεται πως η μπάλα δεν βρήκε χέρι. Γιατί αν ο διαιτητής είδε ότι είδαμε όλοι, το χέρι δεν προκύπτει από πουθενά.
Εκεί που η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, είναι στη φάση του Λάτσι. Δεν είναι ένα εξ επαφής χέρι. Η μπάλα έρχεται από τον… Πλούτωνα, έχει όλο τον χρόνο να βάλει το σώμα του σωστά, η μπάλα βρίσκει στο σηκωμένο και όχι κολλητό χέρι του, «σβήνει» και την κάνει δική του.
Άκουσα προσεκτικά τον Τάσο Κάκο στην εκπομπή του Open, το Total football και παρότι σέβομαι τις απόψεις του και θεωρώ πως σε σχέση με εμένα έχει πολύ ανώτερες γνώσεις σε θέματα διαιτησίας, αυτή τη φορά δεν πείσθηκα.
Ναι δεν μεγαλώνει τον όγκο του, αν είναι να σταθούμε εκεί, αλλά αποκτά πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου του. Για μένα είναι καθαρό πέναλτι και ο τρόπος που το διαχειρίστηκε ο διαιτητής με εκνευρίζει.
Από τη μία ένα χέρι που ποτέ δεν είδαμε, από την άλλη ένα χέρι που είδαμε και είναι σαν να μην είδαμε και αυτές οι δύο φάσεις μπορούνε να προστεθούν με καμιά δεκαπενταριά ακόμα στη σεζόν.
Να θυμηθώ τα πέναλτι σε Ζίφκοβιτς και Μάτος στο 1-1 με την ΑΕΚ; Την κόκκινη του Αϊτόρ με την σκαριά από πίσω στον Γιαννούλη; Το πέναλτι του Νιλχάουζ που έδωσε στον Άρη και δεν έδωσε στον ΠΑΟΚ στο Βικελίδης; Το οφσάιντ του Κρμέντσικ στη Τρίπολη που η κάμερα δεν πιάνει τη φάση από την αρχή;
Αυτό που συμβαίνει με τις οριακές φάσεις του ΠΑΟΚ, είναι σαν να έχει δώσει γραμμή ο Κλάτεμπεργκ λέγοντας στους ξένους πως οι φάσεις 50-50 πάνε όλες στους άλλους.
Και επειδή αυτόν πραγματικά δεν του έχω καμία εμπιστοσύνη, δεν μπορώ να το αποκλείσω σε καμία των περιπτώσεων.
ΥΓ Ο Παπαδόπουλος με το γκολ που πέτυχε μας χάρισε μία απίστευτη ποδοσφαιρική στιγμή. Από εκεί και πέρα, στις δηλώσεις του μετά το τέλος του αγώνα, είπε αυτό που κατανοήσαμε όλοι όταν είδαμε τον Διούδη να σπαρταρά χωρίς λόγο για να κερδίσει χρόνο. Ξέχωρα το παρελθόν του Παπαδόπουλου και το γεγονός πως προέρχεται από τις ακαδημίες του Ολυμπιακού, αυτό που πρέπει να κατανοήσει ο Παναθηναϊκός είναι πως το παρελθόν του αρχίζει να φθίνει. Και αν επιτρέψει αυτές τις συμπεριφορές, θα γίνεται ολοένα και πιο μακρινή ανάμνηση.
