Η φράση που αναφέρεται στον τίτλο είναι ένα μήνυμα ζωής, που προφανώς ξεπερνάει το ποδόσφαιρο. Ένα μήνυμα που ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ συντάχθηκε πίσω του και το ακολούθησε πιστά στη ζωή του, αν και θα ήθελε ολόψυχα να μην το είχε λάβει, τουλάχιστον τόσο νωρίς στη ζωή του.
Ο νέος προπονητής του Ολυμπιακού, παιδί μιας πολύτεκνης οικογένειας με επτά παιδιά (ο ίδιος είναι ο τρίτος στη σειρά), βίωσε τον υπέρτατο πόνο να χάσει τη μητέρα του από καρκίνο το 1985, όταν περπατούσε μόλις στα 14 του χρόνια. Αυτή η φράση ήταν η τελευταία που του είπε, σαν αποχαιρετισμό. Ο Ιμανόλ την έκανε σημαία ζωής. Γι’ αυτό όταν τον δείτε να χαμογελάει ακόμα και μετά από ήττες, μην νομίζετε ότι δεν έχει… ποδοσφαιρική ενσυναίσθηση. Απλά, κατάλαβε πολύ νωρίς ποια πράγματα είναι τα σημαντικά στη ζωή και ποια τα δευτερεύοντα.
Ο πατέρας ήταν φορτηγατζής, άρα περνούσε πολλές ώρες μακριά από το σπίτι. Ο Ιμανόλ (η βασκική παραλλαγή του καστιγιάνικου Μανουέλ) από μικρός ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, αλλά όχι τόσο φανατικά με το ποδόσφαιρο. Δοκίμασε την κωπηλασία, το τοπικό αγώνισμα στη μικρή παραθαλάσσια πόλη Ορίο της Γκιπούθκοα, όπου μεγάλωσε. Δοκίμασε την ποδηλασία, ειδικά όταν μετά την πρώτη του κοινωνία (στα 8 του χρόνια, θεωρείται σημαντικός ηλικιακός κόμβος στους καθολικούς) ο πατέρας του έκανε δώρο ένα αγωνιστικό ποδήλατο GAC. Σε συνέντευξή του αργότερα είπε χαρακτηριστικά «μπάλες είχαμε πολλές στη γειτονιά, το ποδήλατο με ενθουσίασε». Τελικά, όμως, το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο.
Το ποδήλατο το σταμάτησε στα 13 του, όταν μπήκε στην ομάδα της Οριόκο, τον τοπικό σύλλογο. Δεν ήταν κάποια γκλαμουράτη ακαδημία, αλλά μια ομάδα που αγωνιζόταν στις μικρές τοπικές κατηγορίες. Ένα χρόνο αργότερα, είχε ξεχωρίσει. Στην ηλικία των 15-16 χρησιμοποιούνταν ήδη στην ανδρική ομάδα. Και στα 17 του έκανε το βήμα προς τον επαγγελματισμό, όταν τον εντόπισαν οι σκάουτς της Ρεάλ Σοσιεδάδ και τον έστειλαν πακέτο στη Σάνσε, την «ακαδημία» του συλλόγου στο Σαν Σεμπαστιάν.
Ήξερε εκείνη την ώρα ποιο κομβικό ρόλο θα έπαιζε η Ρεάλ Σοσιεδάδ στη ζωή του; Πιθανότατα όχι. Αλλά ο ίδιος είχε παραδεχτεί ότι τη συμπαθούσε την Ρεάλ περισσότερο από την Αθλέτικ Μπιλμπάο! Παρά το ότι και οι δύο παππούδες του, από αμφότερους του γονείς, ήταν δηλωμένοι οπαδοί της Αθλέτικ με εισιτήρια διαρκείας.
Το 1988 ξεκίνησε η σχέση του Ιμανόλ Αλγκουαθίλ με την Ρεάλ Σοσιεδάδ, με δύο μεγάλες περιόδους. Σαν παίκτης για μία δεκαετία (ως το 1998) και σαν προπονητής από το 2011 ως το 2025. Συνολικά 24 χρόνια, ένα τέταρτο του αιώνα.
Σαν παίκτης δεν ήταν αυτό που λέμε παιδί-θαύμα. Αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει ήταν η συνέπειά του. Δεν άφηνε ποτέ τη θέση του, έτρεχε και κάλυπτε ασταμάτητα, είχε καλή σέντρα. Αυτά τον έφεραν στην πρώτη ομάδα της Ρεάλ μόλις στα 18 του, το 1989.
Σ’ αυτή τη δεκαετία ως το 1998 έπαιξε 131 ματς. Η διαίρεση δεν βγάζει πολύ «γεμάτες» χρονιές. Αλλά θεωρούνταν χρήσιμος, γι’ αυτό το συμβόλαιό του ανανεωνόταν σχεδόν χωρίς συζήτηση. Μια από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του, όπως την ξεχώρισε ο ίδιος, ήταν το γκολ που πέτυχε το 1993 επί της Ρεάλ Μαδρίτης στο «Μπερναμπέου».
Το 1998, στα 27 του χρόνια, ένιωσε ότι ο κύκλος έκλεισε. Ταξίδεψε σ’ άλλες πολιτείες, πήγε στη Βιγιαρεάλ που μόλις είχε ανέβει στην Πριμέρα, την ακολούθησε την επόμενη σεζόν και στη Σεγκούντα και πανηγύρισε μαζί της την άνοδο, όμως του είπαν ότι δεν είναι στα σχέδια της επόμενης σεζόν. Πήγε σε μικρότερες κατηγορίες, στη Χαέν, την Καρταγκονόβα, τη Μπούργκος. Το 2003, σε ηλικία 32 ετών, το έκοψε. Ένιωσε ότι δεν χαμογελούσε πια.
Η ποδοσφαιρική του «καταγραφή» έχει ένα κενό οκτώ χρόνων. Από τότε που σταμάτησε την καριέρα του μέχρι το 2011, που ανέλαβε προπονητής στα τμήματα υποδομής της Ρεάλ Σοσιεδάδ. Τι έκανε τότε; Προσπάθησε να φτιάξει τη ζωή του εκτός ποδοσφαίρου. Έστησε μια εταιρεία ταχυμεταφορών. Αργότερα δούλεψε ως εμπορικός αντιπρόσωπος και πωλητής. Με την επικοινωνία… το’ χε, που λέμε. Και στον ελεύθερο χρόνο του ανέλαβε προπονητής των τμημάτων υποδομής της Οριόκο, της ομάδας της πόλης του. Κάποια χρόνια αργότερα, για να γίνει πιο «επίσημο», αποφάσισε να πάρει και δίπλωμα προπονητή, χωρίς εκείνη τη στιγμή να σκέφτεται τι θα επακολουθούσε.
Πέρασαν τη σχολή την ίδια περίοδο με τον Μικέλ Λάσα, τον πρώην συμπαίκτη του στη Σοσιεδάδ. Αυτός ήταν που τον πρότεινε στους ανθρώπους της Ρεάλ, να τον αξιοποιήσουν στη Ζαραούτζ, την ακαδημία του συλλόγου. Το 2011 ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ έγινε μέλος του προπονητικού σταφ του συλλόγου. Και πέρασε, στην κυριολεξία, από όλους τους ρόλους. Για κάποιες σεζόν, μέχρι το 2018 που ανέλαβε την πρώτη ομάδα, είχε διπλό και τριπλό ρόλο στο σύλλογο. Προπονούσε τα πιτσιρίκια, κρατούσε φακέλους για τη Β’ ομάδα, βοηθούσε στις προπονήσεις της ανδρικής.
Τον Δεκέμβριο του 2018, όντας προπονητής της Β’ ομάδας, δέχτηκε να αντικαταστήσει τον Ασιέρ Γκαριτάνο στον πάγκο της ανδρικής. Ήταν μια λύση που από τη διοίκηση χαρακτηρίστηκε προσωρινή.
Στο πρώτο του ματς, στις 6/1/2019, έβγαλε διπλό στο Μπερναμπέου επί της Ρεάλ! Η Σοσιεδάδ συμπλήρωσε δέκα επίσημα ματς χωρίς ήττα υπό τις οδηγίες του. Ως το τέλος της σεζόν η ομάδα είχε ρεκόρ 8-10-6, ένα σημάδι ότι είχε τα κότσια να σταθεί σ’ αυτό το επίπεδο, αλλά και την αποδοχή των παικτών. Τα περισσότερα παιδιά, άλλωστε, της ομάδας αυτός τα είχε μυήσει στο ποδόσφαιρο πριν κάποια χρόνια, τον Ογιαρθάμπαλ, τον Ζουμπιμέντι, τον Μπαρενετσέα.
Στη Σοσιεδάδ έμεινε επί επτά χρόνια. Με 330 αγώνες στη Λα Λίγκα και απολογισμό 153-82-95 και σχεδόν 100 παραπάνω γκολ απ’ όσα δέχτηκε. Για μια ομάδα των «κυβικών» της Σοσιεδάδ, το κύπελλο το 2021 (μάλιστα εναντίον της Αθλέτικ στον τελικό, που το πανηγύρισε δεόντως στη συνέντευξη τύπου όπως βλέπετε στο βίντεο) είναι χρυσάφι, αλλά το κύριο στοιχείο του ήταν η συνέπεια.
Στα χέρια του η Ρεάλ είχε συνεχόμενες παρουσίες στο πάνω ράφι της Λα Λίγκα: 6η το 2023/24, 4η το 2022/23, 6η το 2021/22, 5η το 2020/21, 6η το 2019/20. Είχε δε «μεγαλώσει» τόσο, που η 11η θέση της σεζόν 2024/25 θεωρήθηκε αποτυχία και τον οδήγησε στην έξοδο. Παράλληλα είχε συνεχόμενες παρουσίες τουλάχιστον ως τα προημιτελικά του Κόπα Ντελ Ρέι, πέρυσι έφτασε μέχρι τα ημιτελικά και αποκλείστηκε για ένα γκολ από τη Ρεάλ Μαδρίτης, μετά από μια ματσάρα 4-4 στο «Μπερναμπέου» ενώ είχε ηττηθεί 1-0 εντός.
Τον Ιούλιο του 2025 είδε να του ανοίγεται μια άλλη πόρτα, των πετροδολαρίων. Η Αλ Σαμπάμπ από το Ριάντ του έδωσε πλουσιοπάροχη αμοιβή για να τον πείσει κι αυτός κατέφθασε με μεγάλα όνειρα για ανάπτυξη ακαδημιών, για αξιοποίηση του ντόπιου ταλέντου, για συμβόλαια με παίκτες που δεν ήταν πριμαντόνες, αλλά τιμούσαν τα συμβόλαιά τους. Είχε «όραμα», έτσι είπε στην συνέντευξη παρουσίασής του.
Η Αλ Σαμπάμπ αποδείχτηκε μαύρη τρύπα. Οικονομικά προβλήματα, καθυστερήσεις που έφεραν γκρίνια στα αποδυτήρια, αδιαφορία από τους πρωτοκλασσάτους παίκτες και… κατάρρευση αγωνιστική. Έκανε μόλις πέντε νίκες στα 24 ματς που άντεξε στον πάγκο της, τον Φεβρουάριο του 2026 παραιτήθηκε. Δεν έχει μιλήσει αναλυτικά γι’ αυτή την εμπειρία.
Τι παίρνει ο Ολυμπιακός; Σύμφωνα με τον Μανουέλ Αμπέτε, που υπήρξε συνεργάτης του επί χρόνια στη Σοσιεδάδ και μίλησε γι’ αυτόν στη «Diario de Navarra», ο Αλγκουαθίλ «δεν κοιμάται παρά μόνο αν μάθει 100% τον αντίπαλο», «όσα έλεγε στους παίκτες κατά τη διάρκεια της εβδομάδας επιβεβαιώνονταν στο γήπεδο» και «έχει εξαιρετική επαφή με τους παίκτες, το γραφείο του είναι πάντα ανοιχτό και πολλές φορές τους έχει συμβουλέψει και στα προσωπικά τους ζητήματα, όταν του το ζητούν».
Τα παπούτσια που αφήνει στον πάγκο του Ολυμπιακού ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ είναι πολύ… φαρδιά για όποιον τα δοκιμάσει. Αλλά ένα είναι σίγουρο: Δεν θα χάσει ποτέ το χαμόγελό του.
