Έπειτα από επτά σεζόν απουσίας, η Ένωση ξανάκουσε τον ύμνο του Champions League και, όταν επιτέλους επέστρεψε στη μεγάλη σκηνή, μπήκε όπως ακριβώς της άξιζε. Με το δεξί. Κυριολεκτικά με το δεξί του Ράζβαν Μαρίν.
Το 1-0 επί της ΛΑΣΚ λέει πολύ λίγα για όσα συνέβησαν στη Νέα Φιλαδέλφεια. Η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς έπνιξε τους Αυστριακούς, κυρίως στο πρώτο ημίχρονο, πίεσε, έκλεψε μπάλες, έτρεξε σε ολόκληρο το γήπεδο και δημιούργησε αρκετές ευκαιρίες για να έχει τελειώσει πολύ νωρίτερα τη δουλειά. Ένα 2-0 ή 3-0 στο πρώτο 45λεπτο θα ανταποκρινόταν πολύ περισσότερο στην εικόνα, ενώ με στοιχειώδη αποτελεσματικότητα το τελικό σκορ μπορούσε να έχει πάρει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις.
Κι όμως, χρειάστηκε μία στιγμή. Και τι στιγμή...
Στο 21ο λεπτό, αριθμός σημαδιακός, ο Ράζβαν Μαρίν έστησε την μπάλα έξω από την περιοχή και με το δεξί την έστειλε εκεί όπου στο ποδόσφαιρο λέμε ότι αγκαλιάζονται οι αράχνες. Στο παράθυρο. Άπιαστο. Δύο τερματοφύλακες να είχε η ΛΑΣΚ κάτω από τα δοκάρια, πάλι δύσκολα θα την έβγαζαν.
Για μερικά δευτερόλεπτα ένιωσες ότι έβλεπες τον Ντέκλαν Ράις με τον Δικέφαλο στο στήθος.
Από τον Τσιάρτα και τον Ζούλιο Σέζαρ, στον Μαρίν
Μια τέτοια εκτέλεση σε ευρωπαϊκή βραδιά δεν γίνεται να μη σκαλίσει την κιτρινόμαυρη μνήμη. Γιατί η ΑΕΚ έχει ζήσει μεγάλες νύχτες στο Champions League με μια μπάλα στημένη έξω από την περιοχή και έναν δικό της άνθρωπο έτοιμο να την εκτελέσει.
Τσιάρτας απέναντι στη Ρεάλ των γκαλακτικος, το 2002. Η μπάλα φεύγει από το αριστερό του, ο Κασίγιας δεν μπορεί να κάνει τίποτα και η Νέα Φιλαδέλφεια εκρήγνυται. Ήταν το πρώτο γκολ εκείνου του αλησμόνητου 3-3 απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης, σε ένα ματς στο οποίο η Ένωση έφτασε να προηγείται με 3-1.
Ζούλιο Σέζαρ απέναντι στη Μίλαν, το 2006. Φάουλ, Ντίντα, δίχτυα και ΟΑΚΑ στο πόδι. Το γκολ της νίκης με 1-0 απέναντι στη Μίλαν που λίγους μήνες αργότερα θα σήκωνε το Champions League.
Και τώρα, Μαρίν. Στο 21'. Με το δεξί. Στις αράχνες.
2002, Τσιάρτας. 2006, Ζούλιο Σέζαρ. 2026, Μαρίν.
Δεν χρειάζεται να βάλεις τις τρεις βραδιές στην ίδια ζυγαριά για να νιώσεις τη σύνδεση. Τη φτιάχνει η ίδια η εικόνα: η μπάλα ακίνητη έξω από την περιοχή, ένας κιτρινόμαυρος να παίρνει λίγα μέτρα φόρα και, λίγο αργότερα, το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο να ψάχνει από πού ήρθαν οι σεισμικές δονήσεις στην Αγιά Σοφιά.
Έτρεχε μέχρι να τελειώσει
Το σημαντικότερο για την ομάδα του Νίκολιτς είναι πως η εμφάνιση δεν περιορίστηκε στη φωτοβολίδα του Ρουμάνου. Οι γηπεδούχοι ήταν διαβασμένοι, σωστά στημένοι και έτρεξαν για 95 λεπτά σε όλο το μήκος και το πλάτος του γηπέδου. Πίεσαν, έκλεψαν μπάλες, έβγαλαν ένταση και έκαναν τη ΛΑΣΚ να αισθάνεται για μεγάλα διαστήματα ότι το γήπεδο είχε μικρύνει επικίνδυνα γύρω της.
Ο Μαρίν ήταν το βαρόμετρο στο κέντρο, ο Μαγέρ έτρεχε, δημιουργούσε, μοίραζε key passes και κατάπινε χιλιόμετρα. Το τακτικό κομπιούτερ, όμως, ήταν ο Βιτάλις. Ο ρυθμιστής της Ένωσης, ο άνθρωπος που διάβαζε το παιχνίδι, έδινε ισορροπία και κρατούσε τη μηχανή του Νίκολιτς στις σωστές στροφές. Μια δουλειά λιγότερο θεαματική από το γκολ που θα παίζει ξανά και ξανά στις οθόνες, εξαιρετικά σημαντική όμως για να εξηγηθεί γιατί ο Δικέφαλος κυριάρχησε τόσο πολύ.
Αυτό ήταν ίσως και το μεγαλύτερο κέρδος της βραδιάς. Η γκολάρα έκανε τη διαφορά στο σκορ, η συνολική λειτουργία έκανε τη διαφορά στο γήπεδο.
Ένα 1-0 που έπρεπε να είναι πολύ μεγαλύτερο
Κάπου εδώ βρίσκεται και η σοβαρή ένσταση. Όταν δημιουργείς τόσο πολύ σε επίπεδο Champions League, πρέπει να τελειώνεις τον αντίπαλο. Και εδώ πλέον δεν μιλάμε γενικά για «χαμένες ευκαιρίες». Η Ένωση είχε τις φάσεις για να καθαρίσει πολύ νωρίτερα το παιχνίδι.
Στο 3' ο Γιόβιτς έχασε μια ασύλληπτη ευκαιρία, με τον τερματοφύλακα να βγάζει σχεδόν κατά τύχη την μπάλα με το κεφάλι. Στο 36' ο Βάργκα έκλεψε και βγήκε μόνος του, όμως αντί να τελειώσει τη φάση επιχείρησε μια αχρείαστη ντρίμπλα και έδωσε στον αμυντικό τον χρόνο να τον προλάβει. Στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου ο ίδιος βρέθηκε ξανά μόνος, αυτή τη φορά με κεφαλιά, και έστειλε την μπάλα άουτ.
Στο 56' ο Γιόβιτς είχε ξανά τη δυνατότητα να εκτελέσει και άργησε, ενώ στο 88' ο Ζίνι έκανε ουσιαστικά το ίδιο. Τρεις διαφορετικοί παίκτες, σε διαφορετικές φάσεις, με ένα κοινό πρόβλημα: ένα άγγιγμα παραπάνω εκεί όπου χρειαζόταν εκτέλεση. Αυτά είναι που πρέπει να διορθώσει η Ένωση, γιατί απέναντι στις ομαδάρες που έρχονται οι ευκαιρίες θα είναι λιγότερες και ο λογαριασμός πολύ πιο αυστηρός.
Και υπήρξε φυσικά και το γκολ που δεν μέτρησε στο 66'. Πανέμορφη κεφαλιά του Γιόβιτς, από εκείνες που είναι κρίμα να μη γράφουν στο ταμπλό, όμως ο Μαγέρ ήταν οφσάιντ και το γκολ σωστά ακυρώθηκε.
Ο Μπρινιόλι φόρεσε τα γάντια του Στρακόσα
Από την άλλη πλευρά, η ΛΑΣΚ είχε και τις δικές της στιγμές. Και εδώ πρέπει να πάρει αυτό που του αναλογεί ο Μπρινιόλι. Μπήκε στα γάντια του απόντα Στρακόσα και στάθηκε άξιος, ειδικά στις φάσεις του 41' και του 49', όταν χρειάστηκε να κρατήσει όρθια την ομάδα του.
Στο φινάλε, βέβαια, μια κακή εκτίμησή του στην έξοδο παραλίγο να αλλάξει ολόκληρη την ιστορία της βραδιάς. Οι Αυστριακοί βρέθηκαν σε θέση να κλέψουν έναν βαθμό, η κεφαλιά πέρασε άουτ και μαζί της έφυγε και ο τελευταίος κίνδυνος.
Η ΛΑΣΚ έκανε ευκαιρίες; Έκανε. Θα μπορούσε να ισοφαρίσει; Θα μπορούσε. Και αυτό πρέπει να το κρατήσει ο Νίκολιτς. Γιατί στο Champions League η απόσταση ανάμεσα στο «καθάρισα το ματς» και στο «τι πάθαμε τώρα;» μπορεί να χωράει σε μία φάση.
Το ήθελε, το πήρε
Αν ψάχνει κανείς σε τρεις αριθμούς την ιστορία του αγώνα, είναι εκεί: 62%-38% οι μονομαχίες για την ΑΕΚ, 15-7 τα κλεψίματα, 58-50 οι επανακτήσεις. Καθαρή υπεροχή στα στοιχεία που πολλές φορές δεν γεμίζουν τα highlights, γεμίζουν όμως το γήπεδο. Η ομάδα του Νίκολιτς πήρε αυτό που ζήτησε μέσα στις τέσσερις γραμμές. Το ήθελε, το κυνήγησε, το πήρε.
Και χρειαζόταν αυτό το τρίποντο, γιατί τώρα αρχίζουν τα πολύ δύσκολα. Σαχτάρ εκτός, Μάντσεστερ Σίτι εκτός, Ρεάλ Μαδρίτης στην Αγιά Σοφιά, Κόμο εκτός, Γαλατασαράι και Ρόμα στη Νέα Φιλαδέλφεια και Ντόρτμουντ εκτός έδρας. Επτά παιχνίδια που δείχνουν με μια ματιά πόσο απότομα ανεβαίνει ο βαθμός δυσκολίας.
Κάποια από αυτές τις ομαδάρες, αν της δώσεις τις ευκαιρίες που έδωσες στη ΛΑΣΚ, δεν θα σου χαριστεί. Και ίσως τότε να τα γράφουμε αλλιώς.
Αυτό όμως είναι κουβέντα για την ώρα της.
Τώρα ας γράψουμε ότι η ΑΕΚ γύρισε. Έπειτα από επτά σεζόν απουσίας επέστρεψε στο Champions League, πήρε το πρώτο της τρίποντο και από την πρώτη βραδιά βρίσκεται με τους πρώτους της League Phase. Η Αγιά Σοφιά έβρασε και ο κόσμος έφυγε από τη Νέα Φιλαδέλφεια τρελαμένος, έχοντας ξαναζήσει μια βραδιά που του είχε λείψει.
Πρώτη αποστολή, εξετελέσθη.
Με έναν Βιτάλις να ρυθμίζει, έναν Μαγέρ να καταπίνει το γήπεδο και έναν Μαρίν να βάζει την υπογραφή.
Στο 21'. Με το δεξί. Στις αράχνες. Όπως έπρεπε.
