Το «Μετά το 90'» δεν θέλει να ξαναπαίξει την αγωνιστική από την αρχή ούτε να σου πει ποιος κέρδισε και ποιος έχασε. Θέλει να ψάξει αυτά που μένουν όταν αδειάσουν τα γήπεδα: τις ιστορίες πίσω από τα αποτελέσματα, τις δεύτερες αναγνώσεις, τα πρόσωπα, τα tactical ψιλά γράμματα, τη γκολάρα, την γκάφα, το WTF της βραδιάς και εκείνη τη λεπτομέρεια που μπορεί να πέρασε κάτω από το radar.
Δεν θα έχουμε υποχρεωτικό σύστημα, γιατί ούτε το ίδιο το ποδόσφαιρο έχει κάθε εβδομάδα την ίδια ιστορία να διηγηθεί. MVP και γκολάρα θα ψάχνουμε, poll θα ανοίγουμε όταν υπάρχει πραγματική κουβέντα, κάπου θα σοβαρευόμαστε και κάπου θα κάνουμε χαβαλέ. Αν μια αγωνιστική θέλει 4-3-3, θα παίξουμε 4-3-3. Αν η επόμενη απαιτεί 3-5-2, κανένα πρόβλημα. Κι αν κάποια στιγμή χρειαστεί 0-0-10, θα το συζητήσουμε με τον προπονητή.
Πάμε λοιπόν. Σφύριξε λήξη. Τώρα αρχίζει το δικό μας ματς.
MVP: Μαζί σου Ανδρέα, για μια Πανάθα νέα
Θα μπορούσαμε να ψάξουμε πολύ για τον MVP της αγωνιστικής, να μετρήσουμε progressive carries και στο τέλος να καταλήξουμε εκεί που βρισκόμασταν από την αρχή. Ανδρέας Τετέι. Τελεία και παύλα.
Γιατί MVP είναι που βάζει το χέρι του πάνω στο σημαντικότερο παιχνίδι της αγωνιστικής και του αλλάζει την ιστορία. Ο Τετέι το έκανε απέναντι στον ΠΑΟΚ σχεδόν με όλους τους διαθέσιμους τρόπους. Κέρδισε την αποβολή του Ελουστόντο στο 15', πέτυχε δύο γκολ, κέρδισε το πέναλτι που σταμάτησε ο Παβλένκα και κυρίως έγινε για την άμυνα του ΠΑΟΚ εκείνο το πρόβλημα που όσες φορές προσπάθησε να το λύσει, της εμφανιζόταν καινούργιο.
Εδώ βρίσκεται κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από τα δύο γκολ. Ο Τετέι δεν είναι φορ που περιμένει να του σερβίρουν την μπάλα μέσα στο κουτί. Παίζει με πλάτη, χρησιμοποιεί το κορμί του, γυρίζει, κουβαλάει μέτρα και μπορεί να δημιουργήσει μόνος του το χάος από το οποίο θα γεννηθεί η φάση. Με άλλα λόγια, ο Παναθηναϊκός διαθέτει για επιθετικό ένα τανκ με τάπες.
ΓΚΟΛΑΡΑ: Τρεις πάνω του, κανένας πάνω του
Εδώ έγινε κανονική οντισιόν. Ο Μπουχαλάκης εκτέλεσε το φάουλ απέναντι στην Κηφισιά με το αριστερό, έδωσε στην μπάλα όσο φάλτσο χρειαζόταν και την έστειλε δοκάρι και μέσα, με τον Ραμίρες να παρακολουθεί την τροχιά της τόσο ακίνητος ώστε μόνο φωτογραφία δεν έβγαλε. Στη λίστα μπαίνει φυσικά και το πρώτο γκολ της ΑΕΚ απέναντι στον Άρη, όχι τόσο για το τελείωμα όσο για εκείνο το PlayStation passing που εξαφάνισε την μπάλα, όπως και τα δύο γκολ του Οπόκου στη Λιβαδειά και η σουτάρα του Μουτουσαμί.
Ψηφίζουμε όμως Τετέι. Γιατί το πρώτο του γκολ απέναντι στον ΠΑΟΚ είχε ολόκληρη ποδοσφαιρική ιστορία μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Παίρνει την μπάλα με πλάτη, τη φυλάει, γυρίζει μέτωπο, ξεκινάει και όσοι πέφτουν πάνω του μοιάζουν περισσότερο να ταξιδεύουν μαζί του παρά να τον μαρκάρουν. Δεν ήταν το κλασικό γκολ που λες «τι τελείωμα». Ήταν γκολ που λες «πώς διάολο δεν τον σταμάτησε κανείς;».
Τον πήγαν για μαρκάρισμα και κατέληξαν συνοδεία. Goal of the week.
ΑΕΚ: PlayStation με κλειστά μάτια
Η ΑΕΚ έβαλε πέντε στον Άρη, όμως το πιο ενδιαφέρον πράγμα από το 5-0 δεν είναι το πέντε. Είναι μερικά δευτερόλεπτα από το πρώτο γκολ και ο τρόπος με τον οποίο η μπάλα ταξίδεψε μέχρι τα δίχτυα. Μάγερ, Γιόβιτς, Γκατσίνοβιτς, ξανά Μάγερ, Βάργκα και κάπου εκεί οι παίκτες του Άρη μάλλον θα ήθελαν pause για να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη.
Υπάρχει ένας όρος στο ποδόσφαιρο, automatisms, που περιγράφει τις επαναλαμβανόμενες και τόσο δουλεμένες κινήσεις ώστε ο παίκτης να μη χρειάζεται κάθε φορά να ψάξει τον συμπαίκτη του. Ξέρει πού πρόκειται να βρίσκεται και η επόμενη κίνηση έχει αρχίσει πριν ολοκληρωθεί η προηγούμενη. Η ΑΕΚ ασφαλώς έχει συνέχεια από την περσινή ομάδα, αλλά τέτοιου επιπέδου συγχρονισμό στην τρίτη αγωνιστική συνήθως τον περιμένεις αρκετά αργότερα. Στη συγκεκριμένη φάση έμοιαζαν να μη χρειάζεται καν να κοιταχτούν. Δεν κοιτάζονταν, ήξεραν.
Και μέσα σε όλο αυτό υπάρχει φυσικά ο Λόβρο Μάγερ. Κανονικός μαέστρος, όχι επικοινωνιακή στρακαστρούκα επειδή πρέπει κάπως να βαφτίσουμε έναν δημιουργικό χαφ. Μπάλα χαμηλά, κεφάλι ψηλά, αλλαγή ρυθμού και μια εξέδρα που τον αποθέωσε όταν βγήκε. Έχει κάτι από εκείνη την παλιά σχολή των Νumber Ten που έκανε τον κόσμο να περιμένει την επόμενη επαφή με την μπάλα, μόνο που το ποδόσφαιρο γύρω του τρέχει πλέον σε ταχύτητες 2026. Old-school δεκαράρα με καινούργιο software.
ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ: Μήπως έκλεψες το password του περσινού Λεβαδειακού;
Πέρυσι κοιτούσαμε τον Λεβαδειακό και αναρωτιόμασταν πού στο καλό είχε κρυφτεί αυτή η ομάδα. Φέτος, μετά τις πρώτες τρεις αγωνιστικές, ο Παναιτωλικός φαίνεται να έχει μπει στο ίδιο account. Τρία παιχνίδια, τρεις νίκες και στη Λιβαδειά εμφανίστηκε ο Μαχάλα Οπόκου, μπήκε στο ματς και με δύο γκολ υπέγραψε το 0-2.
Κανείς φυσικά δεν βγάζει συμπέρασμα σε τρεις αγωνιστικές και δεν ψάχνουμε από τώρα ευρωπαϊκά αεροπορικά εισιτήρια από το Αγρίνιο. Η πλάκα όμως βρίσκεται στην αντιστροφή των ρόλων. Ο περσινός Λεβαδειακός ήταν η ομάδα που ανάγκαζε τον ουδέτερο να πει «κάτσε να δω κι αυτούς, κάτι κάνουν». Μέχρι στιγμής ο Παναιτωλικός έχει πάρει αυτή τη φανέλα και τρέχει.
Και το... πρόγραμμα έχει χιούμορ, γιατί ακολουθεί Παναθηναϊκός-Παναιτωλικός. Ντέρμπι κορυφής. Ναι, Σεπτέμβριο έχουμε. Γι' αυτό και μπορούμε ακόμη να το γράφουμε χωρίς να μας κυνηγήσει κανείς.
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ: Πρωτάθλημα loading...
Το 3-1 επί του ΠΑΟΚ είναι από εκείνα τα αποτελέσματα που δεν σου δίνουν πρωτάθλημα, σου δίνουν όμως το δικαίωμα να ανοίξεις την κουβέντα. Ο Παναθηναϊκός έχει ξεκινήσει με δύο νίκες στα δύο παιχνίδια που έχει δώσει, ο Νίστροπ αρχίζει να βρίσκει τα κομμάτια που χρειάζεται και πλέον βλέπει μπροστά του έναν Τετέι που μπορεί να αλλάξει μόνος του τη φυσιογνωμία μιας επίθεσης.
Μετά μπήκε ο Ουναΐ. Δεν χρειάστηκε ούτε περίοδο προσαρμογής ούτε manual χρήσης, άρχισε σχεδόν αμέσως να κάνει... Ουναΐ πράγματα: να ζητάει μπάλα, να παίζει ανάμεσα στις γραμμές, να περνάει αντίπαλο στο ένας εναντίον ενός και να μεταφέρει το παιχνίδι μερικά μέτρα πιο μπροστά. Σαν να είχε πατήσει pause την τελευταία φορά που φόρεσε τα πράσινα και τώρα ξαναπάτησε το play.
POLL
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Τρία γκολ, δεν το λες και πολυβόλο
Ο Ολυμπιακός των τελευταίων ετών είναι συνδεδεμένος με ομάδες που επιτίθενται πολύ, παράγουν πολύ και συνήθως βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των επιθετικών στατιστικών. Φέτος το κοντέρ έπειτα από τρεις αγωνιστικές γράφει τρία γκολ. Δύο νίκες με 1-0 και τώρα 1-1 στον Βόλο. Το δείγμα είναι μικρό, το νούμερο όμως είναι αρκετά παράξενο ώστε να το κυκλώσεις.
Δεν χρειάζεται να το φορτώσουμε με κάποιο εντυπωσιακό «αρνητικό ρεκόρ εποχής Μαρινάκη». Τα τρία γκολ λένε από μόνα τους αρκετά και έχουν ενδιαφέρον ειδικά επειδή ο ίδιος ο Μεντιλίμπαρ είχε ήδη παραδεχθεί μετά τη δεύτερη αγωνιστική ότι η ομάδα του δεν είναι ακόμη έτοιμη και πως, αν δεν αλλάξει αυτό, θα συνεχίσει να κερδίζει δύσκολα.
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη λεπτομέρεια που αξίζει να μπει στο μπλοκάκι. Μετά τον Βόλο ακούστηκε έντονη κριτική στη «Super Μπάλα» του MEGA για το ποδόσφαιρο του Βάσκου τεχνικού με κουβέντα για μονότονο και παλαιών αρχών παιχνίδι. Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι κάποιος στέλνει μήνυμα στον Βάσκο ούτε ότι πρέπει να αρχίσουμε να ψάχνουμε τον επόμενο προπονητή. Θα ήταν δημοσιογραφικό άλμα χωρίς VAR. Όταν όμως τέτοια κριτική ακούγεται από συγκεκριμένη πλευρά, τουλάχιστον τη σημειώνεις. Δεν ξέρουμε αν φυσάει, είδαμε όμως την κουρτίνα να κουνιέται.
ΕΔΩ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ Η ΠΛΑΚΑ: Αγιούμπ Ελ Κααμπί
Όταν το ποδόσφαιρο παύει να είναι μόνο ποδόσφαιρο. Η σύγκρουση του Αγιούμπ Ελ Κααμπί με τον Μάριο Σιαμπάνη στον Βόλο ήταν μία από αυτές. Οι παίκτες έπιαναν τα κεφάλια τους, ο διαιτητής Θανάσης Τζήλος το ίδιο, ο Σιαμπάνης λύγισε και οι κραυγές του Μαροκινού ήταν από εκείνες που δεν θέλεις να ξανακούσεις σε γήπεδο. Η διάγνωση ήταν κάταγμα κνήμης στο αριστερό πόδι και ο Ελ Κααμπί υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση.
Στη συνέχεια είχαμε φυσικά και τις δύο όψεις του ποδοσφαίρου. Από τη μία, ανθρώπους στα social media να αντιμετωπίζουν έναν σοβαρό τραυματισμό ως ευκαιρία για οπαδικό τρολάρισμα. Δεν χρειάζεται διάλεξη, τι να πεις; Η καζούρα τελειώνει εκεί που αρχίζει ο ανθρώπινος πόνος. Μετά λέγεται αλλιώς.
Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός έστειλε δημόσια τις ευχές του στον Ελ Κααμπί. Και λίγες ώρες αργότερα ο Αζεντίν Ουναΐ, έχοντας μόλις τελειώσει το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, πήγε με τα ρούχα του Παναθηναϊκού στο νοσοκομείο για να βρεθεί δίπλα στον συμπαίκτη του στην Εθνική Μαρόκου.
Δεν είχε πράσινο.
Δεν είχε κόκκινο.
Είχε άνθρωπο.
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΠΑΛΑ: Ουναΐ, το καλύτερο στατιστικό δεν γράφτηκε στην Opta
Εδώ γεννιέται και η πρώτη σταθερή μας γωνιά -έτσι νομίζω τουλάχιστον. «Η Δεύτερη Μπάλα» θα είναι αυτό που συνέβη δίπλα στο μεγάλο γεγονός και κινδύνεψε να χαθεί επειδή όλοι κοιτούσαμε αλλού.
Ο Ουναΐ επέστρεψε στον Παναθηναϊκό. Μπήκε στο ντέρμπι, έδειξε μέσα σε λίγα λεπτά ότι το ποδοσφαιρικό software παραμένει εγκατεστημένο και πήρε την αποθέωση. Μπορούμε να μετρήσουμε πάσες, ντρίμπλες, μονομαχίες, και ό,τι άλλο χωράει σε performance report, όμως το καλύτερο πράγμα που έκανε το βράδυ δεν καταγράφηκε πουθενά.
Έγινε μετά.
Πήγε στον Ελ Κααμπί.
Αν θέλουμε πραγματικά η στήλη να λέγεται «Οι ιστορίες που δεν λένε τα σκορ», αυτή είναι η πρώτη της.
VAR ROOM: Το 3-1 μένει, το πέναλτι επίσης
Το ντέρμπι είχε και τη διαιτητική ουρά του, με τη φάση του Εντιαγέ να προκαλεί τις έντονες διαμαρτυρίες του ΠΑΟΚ. Ο Φαν Ντρόνγκελεν βρίσκει τον Εντιαγέ μέσα στην περιοχή χωρίς να παίζει την μπάλα και εδώ δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε καινούργια γεωμετρία για να στριμώξουμε τη φάση σε κάποια γκρίζα ζώνη. Ήταν πέναλτι. Καθαρό σαν νερό σε γυάλινο ποτήρι.
Το 3-1 φυσικά μένει 3-1 και η φάση δεν σβήνει όσα έκανε καλύτερα ο Παναθηναϊκός. Αυτό όμως είναι και το νόημα της στήλης: μπορούμε να πούμε ότι ο Παναθηναϊκός άξιζε τη νίκη του και ταυτόχρονα ότι ο ΠΑΟΚ δικαιούταν πέναλτι. Το ένα δεν κάνει delete το άλλο.
ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΗ: Όταν η γκαντεμιά περιμένει το 90+
Ο ΠΑΟΚ είχε ήδη περάσει ένα δύσκολο βράδυ στο ΟΑΚΑ και στις καθυστερήσεις ήρθε ο τραυματισμός του Δημήτρη Γιαννούλη, που αποχώρησε με φορείο και εμφανώς καταβεβλημένος. Από εκείνες τις στιγμές που λες: «Ρε φίλε, δύο λεπτά ακόμη δεν μπορούσε να περιμένει;». Για τον χρόνο απουσίας του δεν βάζουμε ακόμη συγκεκριμένο νούμερο μέχρι να υπάρχει οριστική ιατρική εικόνα.
Κάπως έτσι θέλουμε να παίζεται το «Μετά το 90'». Όχι με υποχρεωτικά κουτάκια και ούτε με παρουσία όλων επειδή «πρέπει». Μια εβδομάδα μπορεί να μας δώσει πέντε ιστορίες, την επόμενη δέκα. Μπορεί η μεγάλη ιστορία να βρίσκεται στο ντέρμπι και μπορεί να κρύβεται σε ένα ματς που πέρασε χαμηλότερα στο πρόγραμμα. Θα ψάχνουμε MVP και γκολάρα, θα ανοίγουμε poll όταν υπάρχει θεματάκι ή δίλημμα, θα βάζουμε tactics όταν κάτι αξίζει να εξηγηθεί και θα κάνουμε χαβαλέ όταν η ίδια η μπάλα μάς στρώνει την πάσα.
Και όταν δεν σηκώνει χαβαλέ, θα το ξέρουμε. Γιατί όταν περάσουν τα 90 λεπτά και σβήσει ο φωτεινός πίνακας, μένει αυτό που μας ενδιαφέρει περισσότερο: Οι ιστορίες που δεν λένε τα σκορ.
