Σε μια σεζόν όπου η Μιραντές διεκδίκησε κάτι ιστορικό στη Segunda División (2024/25), ο πρώην προπονητής της ομάδας, Αλέσιο Λίσι, είχε αναφερθεί στη διαδρομή, τη φιλοσοφία του και την καθημερινότητα του σε ένα περιβάλλον γεμάτο προκλήσεις αλλά και όνειρα.
Ο 40χρονος Ιταλός τεχνικός, ο οποίος βρίσκεται ήδη στη Θεσσαλονική για να αναλάβει την τεχνική ηγεσία του ΠΑΟΚ παρακολούθησε τον τρόπο με τον οποίο εργάζονται ουκ ολίγοι καταξιώμενοι συνάδελφοι του από την Ιταλία και την Ισπανία.
«Πρέπει να προσπαθείς να βρίσκεις μια θετική πλευρά σε κάθε εμπειρία. Είχα έναν χρόνο για να μελετήσω, να εξελιχθώ και να ενημερωθώ. Ταξίδεψα πολύ. Επισκέφτηκα τον Βιτσέντσο Ιταλιάνο στην προετοιμασία της Φιορεντίνα και τους επόμενους μήνες επισκέφτηκα τον Σπαλέτι, τον Αντσελότι και τον Ιραόλα».
Ο Λίσι είχε αναφερθεί στην πορεία του με την Μιραντές.
«Ύστερα ήρθε το τηλεφώνημα από τη Μιραντές. Ξεκινήσαμε πολύ καλά. Στα μισά της σεζόν ήμασταν στη ζώνη των πλέι οφ, αλλά η μεταγραφική περίοδος του χειμώνα και οι τραυματισμοί αποδυνάμωσαν την ομάδα. Στο τέλος μείναμε στην κατηγορία και πετύχαμε τον στόχο μας. Εδώ, η παραμονή πάντα σήμαινε απλώς παραμονή, τίποτα περισσότερο. Την επόμενη χρονιά φτάσαμε στα πλέι-οφ ανόδου όπου κανείς δεν ήθελε να εγκαταλείψει το όνειρο».
Σε σχέση με τη δημόσια εικόνα του και το γεγονός πως δεν προβάλλεται ιδιαίτερα η δουλειά του στην Ιταλία, ο Λίσι εμφανίστηκε απόλυτα ήρεμος και συνειδητοποιημένος.
«Δεν ξέρω, δεν είναι δική μου δουλειά να το κρίνω. Δεν είμαι καλός στο να προβάλλω τον εαυτό μου. Μου αρέσει να προπονώ, να είμαι στο γήπεδο. Η προβολή είναι πολύ σημαντική στο ποδόσφαιρο, αλλά αν σπείρεις σωστά, κάποια στιγμή θα θερίσεις».
Και όταν η συζήτηση πηγαίνει στο αν θα άλλαζε τον τρόπο που λειτουργεί για περισσότερη αναγνωρισιμότητα, απαντά ξεκάθαρα:
«Δεν θα αλλάξω τη στάση μου, δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος. Αν πρέπει να κάνω θόρυβο, θα είναι μόνο μέσω των αποτελεσμάτων».
Αναφερόμενος στις ταμπέλες που συχνά μπαίνουν στους προπονητές, αρνείται να ενταχθεί σε μια συγκεκριμένη σχολή σκέψης:
«Βρίσκομαι κάπου ανάμεσα στις δύο φιλοσοφίες, αλλά αυτές οι κατηγορίες δεν λένε πολλά. Είναι προφανές ότι αν παίζεις καλά είναι πιο εύκολο να κερδίζεις, αλλά μια ακραία προσέγγιση δεν βοηθά ποτέ. Ένας προπονητής πρέπει να είναι καλός στο να αξιοποιεί στο μέγιστο τους πόρους του».
Και εξηγεί γιατί αυτή η προσέγγιση αποτελεί αναγκαιότητα μέσα από τις συνθήκες που έχει αντιμετωπίσει:
«Η πρώτη μου εμπειρία ως επαγγελματίας προπονητής ήταν με μια ομάδα που ουσιαστικά είχε ήδη υποβιβαστεί, και μετά ήρθα στη Μιραντές, όπου δουλεύαμε σχεδόν αποκλειστικά με δανεικούς παίκτες. Οι πόροι είναι περιορισμένοι, κάνεις ό,τι μπορείς με όσα έχεις. Στην αρχή της προετοιμασίας ήμασταν μόλις τέσσερις».
Όσο για την αγωνιστική του φιλοσοφία, ο ίδιος δεν κρύβει τι ποδόσφαιρο θα ήθελε να παίζει, αλλά αναγνωρίζει και τους περιορισμούς:
«Μου αρέσει το επιθετικό ποδόσφαιρο, το υψηλό πρέσινγκ, ο έλεγχος της μπάλας και το να κρατάς τον αντίπαλο στο μισό γήπεδο, αλλά αυτό δεν γίνεται πάντα. Την πρώτη χρονιά είχαμε στη Μιραντές ταλαντούχους και πολύ γρήγορους μεσοεπιθετικούς. Στην αρχή της σεζόν παίξαμε καλό ποδόσφαιρο με 4-2-3-1. Τον Φεβρουάριο εκείνης της χρονιά η ομάδα άλλαξε και αναγκάστηκα να υιοθετήσω διαφορετικό σύστημα».
Για τη πορεία στη δεύτερη σεζόν του με την Μιραντές και το αγωνιστικό της στυλ, ο Λίτσι έκανε λόγο για μια ομάδα που εξελίσσονταν συνεχώς.
«Η ομάδα έκανε βήματα προόδου. Απολαμβάνω την ομορφιά των ανθρώπων που σε σταματούν στον δρόμο και είναι γεμάτοι περηφάνια. Θα υπάρξει χρόνος να σκεφτώ το επόμενο βήμα».
