Όταν ένα μικρό παιδάκι περνάει για πρώτη φορά την πόρτα μιας ποδοσφαιρικής ακαδημίας στην Ισπανία, οι προπονητές έχουν οδηγία να ρωτάνε: «Πού σου αρέσει να παίζεις»; Κι έπειτα συνήθως χαμογελούν και κουνάνε συγκαταβατικά το κεφάλι, όταν το 99% των παιδιών τους λέει «σέντερ φορ» ή «επιθετικός μέσος». Η προσοχή τους αυξάνεται όταν ένα παιδί, ειδικά σε μικρή ηλικία, λέει «τερματοφύλακας». Είναι κάτι που έχουν μάθει να προσέχουν.
Τι ακριβώς σκεφτόταν ο Ινιάκι Πένια όταν, σε ηλικία πέντε ετών, γράφτηκε στην Αλικάντε, την ομάδα της πόλης του, και είπε ότι θέλει να γίνει τερματοφύλακας; Ασφαλώς τον… Βίκτορ Βαλντές! Ο πατέρας του έχει περιγράψει τις σκηνές, ο μικρός Ινιάκι μπροστά στην τηλεόραση να βλέπει τις αποκρούσεις του Βαλντές, του νεαρού (τότε) γκολκίπερ της Μπαρτσελόνα, και να προσπαθεί να τις… μιμηθεί με άλματα πάνω στους καναπέδες! Για τον Ιγνάσιο Πένια Σοτόρρες, όπως είναι το πλήρες όνομά του, το ποδόσφαιρο ήταν η θέση του τερματοφύλακα. Και το όνειρο η Μπαρτσελόνα.
Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δεν θυμάται να έπαιξε σε αλάνα με άλλα παιδιά. Από την ώρα που πέρασε την πόρτα της ακαδημίας της Αλικάντε, η προπόνησή του ήταν συνεχής. Στα δέκα του μετακινήθηκε στη Βιγιαρεάλ, με κύριο προσόν του την φοβερή προσήλωση που έδειχνε να μαθαίνει. Και στα 13 του άνοιξε γι’ αυτόν η πόρτα της Λα Μάσια.
(Παρένθεση: το 13 μπορεί για εμάς να είναι γρουσούζικος ως αριθμός, αλλά αποτελεί το αγαπημένο νούμερο του Πένια. Παραδοσιακά αυτό φορούσε για δεκαετίες ο εφεδρικός γκολκίπερ κάθε ομάδας, αλλά γι’ αυτόν συμβολίζει την χρονιά που πήγε στη Μπαρτσελόνα).
Αν ρωτούσατε τότε τον Πένια, θα σας απαντούσε ότι θα ήθελε να περάσει όλη του την ποδοσφαιρική ζωή στη Μπαρτσελόνα. Στη Λα Μάσια ξεχώρισε γρήγορα για κάτι που η συγκεκριμένη ακαδημία δουλεύει πολύ με τους γκολκίπερ της: την άνεση με την μπάλα στα πόδια. Οι προπονητές έβλεπαν σε εκείνον έναν ποδοσφαιριστή που μπορούσε να συμμετέχει ενεργά στην ανάπτυξη του παιχνιδιού, στοιχείο απαραίτητο για τη φιλοσοφία του συλλόγου.
Μια ιστορία από τα νεανικά του χρόνια έμεινε χαραγμένη στη μνήμη όσων τον παρακολουθούσαν: Αύριο 23 Ιουνίου συμπληρώνονται 13 χρόνια από τον τελικό του VII Torneo Internacional Reino de León, ενός διεθνούς τουρνουά υποδομών στην Ισπανία. Ο Πένια ήταν τότε 14 ετών και αγωνιζόταν με την ομάδα U14 της Μπαρτσελόνα. Ο τελικός απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης έληξε 0-0 και οδηγήθηκε στα πέναλτι. Εκεί ο νεαρός τερματοφύλακας απέκρουσε έξι από τα εννέα πέναλτι που εκτέλεσαν οι παίκτες της Ατλέτικο και στη συνέχεια εκτέλεσε ο ίδιος το νικητήριο πέναλτι για το τελικό 4-3 της Μπαρτσελόνα.
H παρουσία του στη Μπαρτσελόνα ήταν και το σημαντικότερο διαβατήριό του για τις εθνικές ομάδες. Έπαιξε σε όλα τα επίπεδα, από το K16 ως το Κ21, συνολικά σε 30 ματς υπερασπίστηκε την εστία της εθνικής.
Παρά το ταλέντο του, ο δρόμος προς την πρώτη ομάδα δεν ήταν εύκολος. Η Μπαρτσελόνα διέθετε ήδη έναν από τους κορυφαίους τερματοφύλακες του κόσμου, τον Μαρκ-Αντρέ τερ Στέγκεν. Ο Πένια πέρασε χρόνια ως αναπληρωματικός, προπονούμενος καθημερινά χωρίς να γνωρίζει αν και πότε θα έρθει η ευκαιρία του. Αυτή η περίοδος διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα του.
Όταν τελικά κλήθηκε να αγωνιστεί λόγω τραυματισμού του Τερ Στέγκεν, αντιμετώπισε την πρόκληση με αξιοσημείωτη ωριμότητα. Σε συνέντευξή του είχε πει ότι θεωρούσε την ευκαιρία «ανταμοιβή για τη δουλειά» και αποκάλυψε πως προπονούνταν κάθε μέρα με τη σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να χρειαστεί να παίξει. Την καθημερινή συνύπαρξη με τον Τερ Στέγκεν την είδε ως ένα πολύτιμο σχολείο. Παρ’ όλα αυτά, ο τερματοφύλακας δεν χρειάζεται μόνο προπονήσεις, αλλά και αγώνες. Γι’ αυτό μετά από δέκα χρόνια παρουσίας στους «μπλαουγκράνα» πείστηκε να παραχωρηθεί δανεικός στη Γαλατασαράι.
Ήταν μια απόφαση που αρχικά αντιμετωπίστηκε με επιφυλάξεις, αλλά αποδείχθηκε καθοριστική. Στην Κωνσταντινούπολη βρέθηκε σε ένα περιβάλλον έντονης πίεσης, ωστόσο παραδέχτηκε ότι αυτό τον ωρίμασε. Οι εμφανίσεις του απέναντι στην ίδια τη Μπαρτσελόνα στο Europa League αποτέλεσαν ίσως την πιο συμβολική στιγμή εκείνης της περιόδου.
Η επιστροφή στη Βαρκελώνη άνοιξε νέες προσδοκίες στο μυαλό του. Όταν ο Χάνσι Φλικ ανέλαβε την ομάδα και ο Τερ Στέγκεν τραυματίστηκε σοβαρά, ο Πένια βρέθηκε ξανά στο προσκήνιο. Ο Γερμανός προπονητής εξέφρασε δημόσια την εμπιστοσύνη του προς το πρόσωπό του και τον χρησιμοποίησε σε μια περίοδο όπου η Μπαρτσελόνα έπαιζε με πολύ ψηλά την άμυνά της. Αυτό απαιτούσε από τον τερματοφύλακα να λειτουργεί σχεδόν ως λίμπερο, να βγαίνει συχνά έξω από την περιοχή και να παίρνει γρήγορες αποφάσεις.
Ο Πένια αγκάλιασε αυτή την πρόκληση. «Νιώθω πιο γενναίος από ποτέ», είχε δηλώσει, εξηγώντας ότι το αγωνιστικό μοντέλο του Φλικ τον ανάγκασε να ξεπεράσει τα όριά του.
Και μετά ήλθε η ψυχρολουσία. Η απόκτηση του 34χρονου (τότε) Πολωνού Βόιτσεχ Στσέσνι άλλαξε ξανά τα δεδομένα. Ο Πένια βρέθηκε στον πάγκο και, παρά τον επαγγελματισμό του, δεν έκρυψε αργότερα ότι έμεινε με μια «πικρή γεύση». Πίστευε ότι είχε ανταποκριθεί όταν του ζητήθηκε να αγωνιστεί και θα ήθελε περισσότερη εμπιστοσύνη. Παρ’ όλα αυτά, απέφυγε οποιαδήποτε δημόσια αντιπαράθεση. Αντίθετα, αναγνώρισε ότι ο Φλικ προτίμησε την εμπειρία του Στσέσνι στα πιο κρίσιμα παιχνίδια και σεβάστηκε την απόφαση του προπονητή.
Όταν ανέλαβε ο Τσάβι ήταν αυτός που τον έπεισε ότι για να εξελίξει την καριέρα του δεν μπορεί να κάθεται δεύτερος και τρίτος, έστω και στο υψηλό επίπεδο της Μπαρτσελόνα. Η νεοφώτιστη Έλτσε έμοιαζε η καλύτερη επιλογή, το επίπεδο θα συνέχιζε να ήταν υψηλό κι επιπλέον θα βρισκόταν στη γενέτειρα περιοχή του. Έγραψε 16 συμμετοχές, όλες από το τέλος Σεπτεμβρίου μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου. Τη θέση την έχασε από τον 39χρονο Αργεντινό Ντιτούρο.
Οι «πράσινοι» αποκτούν έναν τερματοφύλακα που δεν έχει φανταχτερό όνομα, όμως έχει περάσει περισσότερα από δέκα χρόνια μέσα στο απαιτητικό περιβάλλον της Μπαρτσελόνα, που έχει μάθει να παίζει υπό πίεση, είναι υπομονετικός και πολύ αποτελεσματικός με τη μπάλα στα πόδια.
