Μία χαρά, αμέτρητες λύπες και δυσκολίες. Αυτό είναι η ζωή για τον καθένα. Μία φορά θα πανηγυρίσεις για το γκολ-πρόκριση του Τραϊανού Δέλλα με την Τσεχία στο Euro 2004, πολλές φορές θα στεναχωρηθείς για ανεπιτυχή αποτελέσματα. Το ποδόσφαιρο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας, δεν θα μπορούσε να διαφέρει. Έχει όμως ένα τεράστιο προνόμιο: Γεννά πρότυπα.
Αυτά τα πρότυπα πολλές φορές τα ειρωνευόμαστε. Έλα μωρέ, τι είναι αυτοί, αμόρφωτα κακομαθημένα παιδάκια που παίρνουν πολλά λεφτά. Ενώ άνθρωποι με πτυχία παλεύουν για να τα φέρουν βόλτα. Ακόμη κι αυτό, μέσα στη ζωή είναι. Ειδικά στο σύγχρονο τρόπο της, όπου τα πρότυπα συνήθως είναι αυτά που έπρεπε να αποτελούν το αντι-παράδειγμα.
Στην εποχή μας προβάλλονται άντρες οι οποίοι έχουν διαπράξει κάποιο έγκλημα. Για να αναδειχθεί η ψευτομαγκιά, η λανθασμένη νοοτροπία, η εγκληματική φύση που δημιουργεί μια αλλοιωμένη εικόνα. Οδηγούμαστε σε φαινόμενα βίας, σε μαχαιρώματα για το τίποτα, σε γυναικοκτονίες, σε ανθρώπους που δεν δέχονται να τους λένε «όχι». Με μια σημείωση που κανείς δεν κάνει όμως: Αυτοί οι τύποι άνδρα, είναι μια θλιβερή μειοψηφία. Ένα ελάχιστο ποσοστό. Κανείς, βέβαια, δεν μπαίνει στη διαδικασία να δώσει προβολή στην πλειοψηφία.
Το θετικό παράδειγμα, το καλό, το ντόμπρο, το πρότυπο άνδρα και οικογενειάρχη, συντρόφου και πατέρα. Εκείνο που όντως αξίζει να ακολουθήσεις. Αξίζει να το δείξεις στον δικό σου γιο – αν έχεις – για να του πεις «αυτό αγόρι μου είναι το σωστό, έτσι πρέπει να γίνεις όταν μεγαλώσεις».
Ο Τραϊανός Δέλλας ζει τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής του. Έχασε τη σύντροφό του. Τη γυναίκα που του χάρισε την οικογένεια, τον έκανε πατέρα. Οι πάντες θα ήθελαν να σταθούν στο πλάι του. Να τον ρωτήσουν αν χρειάζεται κάτι κι ας ξέρουν πως τίποτα δεν βοηθά σε αυτές τις στιγμές. Ούτε καν ο χρόνος που υποτίθεται γιατρεύει τις πληγές της ψυχής.
Η ερώτηση που όλοι θα θέλαμε να του κάνουμε, σφίγγοντας το χέρι του, είναι μια άλλη. Περίεργη. Άκυρη ίσως, χαζή σε τέτοια στιγμή. Πόσο παλικάρι μπορεί να είσαι ρε Τραϊανέ; Πόσο μάγκας και αληθινός άνδρας; Με τον πιο σωστό τρόπο της λέξης. Πρεσβεύοντας όσα σωστά περικλείει η έννοια του ανδρισμού.
Παράτησε τα πάντα. Την καριέρα του. Τη δημόσια εικόνα του. Την καθημερινότητά του. Τη ζωή του την ίδια. Για να αφιερώσει κάθε στιγμή του, στον άνθρωπό του. Τη στιγμή που εκείνη, η Γωγώ Μαστροκώστα, άρχισε να παλεύει. Μια μάχη που δυστυχώς δεν μπορούσε να τη βρει να θριαμβεύει. Την έδωσε όμως τίμια και περήφανα. Για να τα καταφέρει, είχε δίπλα της έναν βράχο.
Μέχρι και στην κηδεία της λατρεμένης του συζύγου, δεν λύγισε. Γιατί κρατούσε απ’ το χέρι την κόρη του. Ο «Τράι» που ίσως να τον βρίζατε κάποτε στα γήπεδα, ίσως να σας ενοχλούσε το πώς έπαιζε, ίσως να τον κατηγορήσατε για κάποιο λάθος του, είναι το παράδειγμα που πρέπει να δείχνετε στα παιδιά σας. Να εύχεστε όταν μεγαλώσουν οι γιοι σας, να γίνουν σαν αυτόν.
Όχι για τα χρήματα που έβγαλε την καριέρα που έκανε, το ύψος, τη δύναμη. Για την ψυχή. Την πραγματική μαγκιά. Την αληθινή, ειλικρινή αγάπη. Προς αυτά που έχουν σημασία και όχι τα ασήμαντα που κάνουμε σημαντικά.
Φτάνει η προβολή των λάθος προτύπων. Φτάνει η κρίση των ανθρώπων ανάλογα με το μορφωτικό επίπεδο, τον τραπεζικό λογαριασμό, το τι «δείχνουν» στα social media.
Τραϊανέ, σε ευχαριστούμε. Στις δυσκολότερες στιγμές σου, μας έκανες να καταλάβουμε πολλά. Ως κοινωνία σε ευχαριστούμε.
