Το 2011 ήταν η τελευταία φορά που ο κόσμος της Γουέστ Χαμ ένιωσε εκείνο το παγωμένο συναίσθημα του υποβιβασμού. Άδειο βλέμμα, θυμός, ντροπή. Μια ομάδα με ιστορία, με κόσμο, με παράδοση, βρέθηκε ξανά στη Championship.
Έκτοτε κανείς δεν είχε στο μυαλό του ότι τα επόμενα 15 χρόνια θα είχαν τα πάντα. Επιστροφή στην μεγάλη κατηγορία, Ευρώπη, ευρωπαϊκό τρόπαιο, αστέρες, τελικούς, δάκρυα, και τελικά….ακόμη μία πτώση.
Η χρονιά που κατέρρευσε το Upton Park
Η σεζόν 2010-11 ήταν χάος για τα «Σφυριά». Αλλαγές προπονητών, κακές μεταγραφές, αστάθεια στο παιχνίδι και την διοίκηση και μια ομάδα που έμοιαζε χαμένη αγωνιστικά και ψυχολογικά.
Παίκτες όπως ο Σκοτ Πάρκερ και ο Ντέμπα Μπα πάλευαν σχεδόν μόνοι τους, αλλά δεν έφτανε αυτό όλη τη σεζόν. Η ήττα τότε από τη Γουίγκαν ουσιαστικά «σφράγισε» τον υποβιβασμό.
Στο τέλος εκείνης της σεζόν, το Άπτον Παρκ τραγουδούσε ακόμα το «Bubbles» αλλά αυτή τη φορά ακουγόταν σαν μοιρολόι.
Η επιστροφή μέσω Γουέμπλεϊ
Η Championship δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Για τη Γουέστ Χαμ ποτέ δεν είναι όταν είναι εκεί, αλλά πάντα αυτή η ομάδα βρίσκει τρόπο να επιβιώσει.
Εκεί ήταν που ήρθε ο Σαμ Αλαρντάις. Ένας τύπος χωρίς ρομαντισμό και σίγουρα δεν είχε το «West Ham way». Ωστόσο ήταν πρακτικός και τελικά αποτελεσματικός.
Στον τελικό των playoffs απέναντι στη Μπλάκπουλ, ο Ρικάρντο Βαζ Τε, έγραψε ιστορία με το γκολ στο 87’ και η Γουέστ Χαμ επέστρεψε στην Premier League οπού και ανήκει. Εκείνη τη μέρα δεν πανηγύρισαν απλώς άνοδο, πανηγύρισαν την επιβίωση και την αναγέννηση.
Το τέλος του Upton Park
Το 2016 η ομάδα έδωσε το τελευταίο της παιχνίδι στο Μπολέϊν Γκραουντ. Για πολλούς οπαδούς, αυτό ήταν το πραγματικό τέλος μιας εποχής.
Το Upton Park δεν ήταν απλώς ένα γήπεδο. Ήταν τα στενά δρομάκια, pubs γεμάτες καπνό, σημαίες στα παράθυρα και ο «ήχος» από τις γνωστές φυσαλίδες πριν τη σέντρα.
Η μετακόμιση στο London Stadium θεωρητικά θα έκανε τη Γουέστ Χαμ «μεγάλη δύναμη», αλλά πολλοί οπαδοί ένιωσαν ότι χάθηκε η ψυχή του συλλόγου.
Η εποχή Παγιέτ και το μαγικό ποδόσφαιρο
Για ένα διάστημα, όλα έμοιαζαν όμορφα. Ο Ντιμίτρι Παγιέτ έφερε ποδόσφαιρο που η Γουέστ Χαμ είχε χρόνια να δει. Ντρίμπλες, άψογες εκτελέσεις φάουλ και μια μαγεία που είχε κάτι παλιό ρομαντικό αλλά και κάτι νέο. Κάθε φορά που ακουμπούσε την μπάλα, το γήπεδο σηκωνόταν όρθιο.
Η σεζόν 2015-16 ήταν ίσως η τελευταία φορά που οι φίλαθλοι τότε πίστεψαν πραγματικά ότι κάτι μεγάλο χτιζόταν.
Και μετά ο Παγιέτ έφυγε ξαφνικά. Όπως συχνά συμβαίνει σε αυτή την ομάδα με πολλούς από τους παίκτες της και έτσι το όνειρο κράτησε λίγο.
Το «Moyesball» και η πιο απρόσμενη ευρωπαϊκή αναγέννηση
Όταν επέστρεψε ο Ντέιβιντ Μόγιες, λίγοι ενθουσιάστηκαν. Κι όμως, αυτός ο «παλιός» προπονητής έδωσε στη Γουέστ Χαμ κάτι που είχε χάσει. Πειθαρχία, ταυτότητα και πίστη.
Με παίκτες όπως οι Ντέκλαν Ράις, Τζάροντ Μπόουεν, Μικαέλ Αντόνιο, Τόμας Σούτσεκ, η ομάδα άρχισε ξανά να ανεβαίνει και μετά ήρθε η Ευρώπη.
Η νύχτα που η Πράγα έγινε «claret & blue»
Η κατάκτηση του Europa Conference League το 2023 ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα «μικρό» ευρωπαϊκό τρόπαιο για την Γουέστ Χαμ. Ήταν λύτρωση. Το γκολ του Μπόουεν στον τελικό απέναντι στην Φιορεντίνα έδωσε το πρώτο μεγάλο ευρωπαϊκό τρόπαιο μετά το 1965. Για μια νύχτα, η Γουέστ Χαμ ήταν ξανά βασίλισσα της δικής της ποδοσφαιρικής ιστορίας.
Οι οπαδοί έκλαιγαν, ο Μόγιες χαμογελούσε σαν να δικαιώθηκε για όλα και ο κόσμος πίστεψε ότι ο σύλλογος είχε αλλάξει επίπεδο.
Και μετά άρχισε η φθορά
Μετά το τρόπαιο, τίποτα δεν εξελίχθηκε όπως ανέμενε κάποιος. Ο Ντέκλαν Ράις έφυγε για την Άρσεναλ, η ομάδα άρχισε να χάνει συνοχή, οι νέες μεταγραφές δεν έδεσαν ποτέ πραγματικά. Το «London Stadium» συχνά έμοιαζε βαρύ, νευρικό, χωρίς τη σπίθα των προηγούμενων χρόνων.
Οι φίλαθλοι άρχισαν να κάνουν λόγο ξανά για χαμένη ταυτότητα και λάθος αποφάσεις στη διοίκηση. Ήταν λες και αυτό το ευρωπαϊκό τρόπαιο πριν λίγα χρόνια σφράγισε την βύθιση της Γουέστ Χαμ. Λες και η ομάδα πούλησε την ψυχή της στο «Διάβολο» για μια νύχτα χαράς.
Ο δεύτερος υποβιβασμός της σύγχρονης εποχής
Και τελικά ήρθε το χειρότερο σενάριο. Η νίκη απέναντι στη Λιντς την τελευταία αγωνιστική δεν ήταν αρκετή. Τα υπόλοιπα αποτελέσματα καταδίκασαν τη Γουέστ Χαμ σε υποβιβασμό μετά από 15 συνεχόμενα χρόνια στην Premier League.
Το πιο σκληρό είναι πως δεν υπήρχε σοκ. Πολλοί το έβλεπαν εδώ και μήνες και αυτό πονάει περισσότερο. Μια σεζόν γεμάτη άγχος και απογοητεύσεις ολοκληρώθηκε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.
Αυτή η ομάδα όμως πάντα επιστρέφει
Η Γουέστ Χαμ δεν χτίστηκε πάνω στις επιτυχίες αλλά πάνω στην επιβίωση, στις απογοητεύσεις και στα γεμάτα γήπεδα εκτός έδρας. Βρίσκει πάντα την ελπίδα και τον τρόπο στο «I’m Forever Blowing Bubbles» όταν όλα πάνε στραβά.
Από το 2011 μέχρι το 2026, η Γουέστ Χαμ πέρασε από Championship, Wembley, αποχαιρετισμό στο Upton Park, ευρωπαϊκό τρόπαιο και τώρα ξανά υποβιβασμό
Ωστόσο παραμένει μία από τις πιο αυθεντικές ομάδες της Αγγλίας. Διότι κάποιοι σύλλογοι μετριούνται με τίτλους και κάποιοι με ψυχή.
Η Γουέστ Χαμ δεν έχει την λάμψη της Άρσεναλ, την επιτυχία της Λίβερπουλ, το brand της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τα παχυλά συμβόλαια των Σίτι και Τσέλσι. Έχει όμως τη στόφα μιας ιστορικής ομάδας, μιας αυθεντικής ομάδας που κατά παράδοση δεν νοείται να μην πρωταγωνιστεί - με τον δικό της τρόπο - στα αγγλικά γήπεδα.
Ο υποβιβασμός μοιάζει μια μαύρη σελίδα αλλά θα είναι για λίγο, πάντα είναι για λίγο για την Γουέστ Χαμ. Η επιστροφή δεν θα αργήσει. Πως να γίνει και διαφορετικά, άλλωστε « I'm forever blowing bubbles».
