Μία ζωή μέσα στα γήπεδα. Ο ένας, ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμποαρ, 32 χρόνια στους πάγκους και 1.092 ένσημα στο βιβλιάριο του.
Ο άλλος δηλώνει προπονητής από το καλοκαίρι του 1993 και αισίως έφτασε στην καριέρα του τα 1.227 παιχνίδια.
Κι όμως, παρότι σειρούλες, μόνο μία φορά βρέθηκαν στο ίδιο γήπεδο. Μόνο μία φορά χρειάστηκε να μονομαχήσουν οι ομάδες τους.
Μέχρι να φτάσουμε εκεί, ας κάνουμε πρώτα μια στάση στην επαρχία της Ναβάρα. Η Παμπλόνα είναι το μοναδικό μέρος που τους ενώνει.
Αμφότεροι πέρασαν από τον πάγκο της Οσασούνα, είναι η μοναδική κοινή τους ομάδα στην προπονητική τους περπατησιά.
Το πέρασμα τους εξόχως διαφορετικό.
"Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να περιμένει"
Όταν ο Ράφα Μπενίτεθ ανέλαβε την τύχη της ήταν μόλις 36 ετών. Ήταν μόλις η δεύτερη κανονική του δουλειά, μετά την Βαγιαδολίδ.
Ο κύριος καθηγητής ήταν φανερό ότι ήταν εμονικός με την λεπτομέρεια, την λεπτομερειακή τακτική, αλλά σε μία ομάδα χαμηλού βεληνεκούς, οι προηγμένες μέθοδοι που είχε, οι προχωρημένες τακτικές του, δεν βρήκαν εύφορο έδαφος.
Η θητεία του στην Παμπλόνα κράτησε μόλις 11 παιχνίδια. Σε μία ομάδα που έψαχνε την επιστροφή της στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, το ξεκίνημα με μόλις 7 βαθμούς μετά από 9 αγωνιστικές δεν ήταν αποδεκτό.
Πολλά χρόνια μετά, ο Ράφα Μπενίτεθ αποκάλυψε ότι η συγκεκριμένη ομάδα του έδωσε ένα μεγάλο προπονητικό μάθημα: "Στην Οσασούνα έμαθα ότι το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να περιμένει", μία φράση που ερμηνεύεται με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο.
Οι καινοτομίες, οι ριζοσπαστικές αλλαγές είναι κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο, αφού αυτό που προέχει είναι τα αποτελέσματα. Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να περιμένει πότε ο σπόρος, θα ανθίσει και θα φέρει καρπό.
Η διαδικασία πρέπει να είναι fast-track.
Αντιθέτως, το πέρασμα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ συζητιέται ακόμα. Μετακόμισε στην Παμπλόνα τον Φεβρουάριο του 2011 και παρέλαβε μία ομάδα σε απόλυτη αγωνιστική κρίση.
Μία ομάδα με μέτριο υλικό που φλέρταρε με τον υποβιβασμό μεταμορφώθηκε στα χέρια του σε μία ομάδα πολεμιστών, με κύριο χαρακτηριστικό την ένταση, την εργατικότητα, την πίεση, την σκληράδα, την ταπεινότητα.
Το ποδόσφαιρο της δεν ήταν όμορφο, αλλά άμεσο, γεμάτο αυτοπεποίθηση και γενναιότητα. Στο τέλος της σεζόν, με ένα απίστευτο νικηφόρο σερί, η Οσασούνα τερμάτισε στην 7η θέση και έχασε για έναν βαθμό το ευρωπαϊκό όνειρο.
Μετά την 4η θέση της ασύλληπτης σεζόν 2004-05 που συνδυάστηκε και με έναν τελικό κυπέλλου (με τον Χαβιέρ Αγκίρε στον πάγκο), η Οσασούνα δεν κατάφερε ποτέ να τερματίσει ψηλότερα.
Το ρεκόρ που τους ενώνει
Στην πορεία του χρόνου, ο καθένας έκανε την δική του διαδρομή. Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ήταν ένας άνθρωπος των ειδικών αποστολών, των σκληρών μαχών, του μόχθου, της βιοπάλης, του μεροκάματου.
Ο Ράφα έφτασε σε άλλα επίπεδα, περπάτησε στα καλύτερα σαλόνια, κάθισε στους πιο λαμπερούς πάγκους όπως αυτοί της Λίβερπουλ και της Ρεάλ Μαδρίτης.
Σήμερα, οι τεχνικοί των δύο αιωνίων μοιράζονται ένα απίθανο ρεκόρ στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Είναι οι μόνοι προπονητές που κατέκτησαν back-to-back ευρωπαϊκούς τίτλους, με δύο διαφορετικές ευρωπαϊκές ομάδες.
Ο Ράφα Μπενίτεθ το έκανε με Βαλένθια και Λίβερπουλ, ο Μεντιλίμπαρ σχεδόν 15 χρόνια αργότερα με Σεβίλλη και Ολυμπιακό.
Τότε, όμως, στις 29 Νοεμβρίου του 2015, τους χώριζε μία άβυσσος.
Ο Μεντιλίμπαρ είχε αναλάβει ακόμα μία αποστολή αυτοκτονίας. Να σώσει την ταπεινή Εϊμπάρ. Στην στρούγκα του "Ιπουρούα" υποδεχόταν για την 13η αγωνιστική τον γαλαξία αστέρων της Ρεάλ Μαδρίτης, με τον Ράφα Μπενίτεθ στον πάγκο της.
Μία Ρεάλ που προερχόταν από δύο συνεχόμενες ήττες από Σεβίλλη (3-2) και Μπαρτσελόνα (0-4) που είχαν φέρει τους πρώτους σοβαρούς τριγμούς για τον Ράφα Μπενίτεθ, ο οποίος εντέλει απολύθηκε από την βασίλισσα περίπου 40 ημέρες αργότερα.
Αρχηγός σε εκείνη την Εϊμπάρ ήταν ένας παίκτης που μέχρι σήμερα αποτελεί πουλέν του προπονητή του Ολυμπιακού, ο 25χρονος τότε Ντάνι Γκαρσία.
Ίδια κασέτα...
Ακόμα και τότε, ο Μέντι είχε την ίδια κασέτα: "Δεν πρόκειται να αλλάξουμε τον τρόπο που παίζουμε. Δεν πρόκειται να αλλάξουμε σχηματισμό ή τακτική. Εδώ και 12 αγωνιστικές κάνουμε το ίδιο και θα κάνουμε το ίδιο είτε παίζουμε εντός είτε εκτός έδρας. Ακόμα κι αν το φυσιολογικό είναι να χάσουμε, η δική μας ιδέα θα είναι να πολεμήσουμε μέσα στο γήπεδο".
Σας θυμίζει κάτι όλο αυτό;
Για τον Ράφα Μπενίτεθ είχε μόνο λόγια σεβασμού: "Είναι κάποιος που έχει αποδείξει την αξία του, σε πολλές ομάδες, κάτω από πολλές διαφορετικές περιστάσεις. Οι παίκτες πιστεύουν στις ιδέες του. Δεν φοβάμαι όμως κάτι συγκεκριμένο. Μπορεί η Ρεάλ Μαδρίτης να μοιάζει σε κακή κατάσταση, αλλά ομάδες όπως αυτή, με τέτοιους παίκτες, έχουν την τάση να μην επαναλαμβάνουν κακές εμφανίσεις".
Άνιση μάχη...
Στα χαρτιά η μάχη έμοιαζε άνιση, αλλά στο γήπεδο οι λαμπεροί σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης έφτυσαν αίμα μέχρι να φύγουν νικητές από το γήπεδο.
Η Εϊμπάρ άντεξε σχεδόν για ένα ημίχρονο, αλλά λίγο πριν το τέλος του μία κεφαλιά του Γκάρεθ Μπέιλ έκανε το 0-1.
Οι Βάσκοι το πάλεψαν ως το τέλος απέναντι σε μία ομάδα που στο τέλος της σεζόν στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης (με τον Ζιντάν στο τιμόνι της), όμως ένα εύστοχο πέναλτι του Κριστιάνο Ρονάλντο έγραψε τους τίτλους τέλους (0-2) λίγο πριν το φινάλε.
Αυτή ήταν η μοναδική φορά που ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ και ο Ράφα Μπενίτεθ βρέθηκαν στο ίδιο γήπεδο ως αντίπαλοι.
Ο Βάσκος είναι και πάλι σε ρόλο οικοδεσπότη, όμως οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικός.
Αυτός που βρίσκεται πια θεωρητικά μειονεκτική θέση είναι άλλος...
