Έχουν πάρει «φωτιά» τα δημοσιεύματα στη Βραζιλία σχετικά με το μέλλον του Τετέ. Με αναφορές στον εκπρόσωπό του, με λεπτομέρειες για τις υποτιθέμενες διαπραγματεύσεις με τον Παναθηναϊκό, για το «deal» που υποτίθεται πως πλησιάζει στην ολοκλήρωσή του. Οι «πράσινοι» διέψευσαν κατηγορηματικά όλα αυτά τα δημοσιεύματα. Τώρα τι πραγματικά ισχύει, ή τι θα γίνει στην υπόθεση από εδώ και πέρα, θα φανεί στο μέλλον.
Ξέχωρα απ’ την πορεία ή την όποια κατάληξη στο θέμα Τετέ - Γκρέμιο, υπάρχει ένα δεδομένο: Ο ίδιος ο Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, ή έστω η πλευρά του, δεν μπήκαν στον κόπο ούτε τυπικά να διαψεύσουν ή να μετριάσουν τον ντόρο που γίνεται στην πατρίδα του. Άρα ήθελαν να είναι στον… αφρό το θέμα. Κάτι που φανερώνει ως κάποιο ποσοστό τουλάχιστον, την επιθυμία του παίκτη να γυρίσει στην πατρίδα του και την Γκρέμιο.
Θεμιτό και κανείς δεν μπορεί να το κατακρίνει. Απ’ την άλλη, υπάρχει το στοιχείο του επαγγελματισμού και των κανόνων περί συζητήσεων και «συμφωνιών» ενώ δεσμεύεται κάποιος με συμβόλαιο. Όμως μην μένουμε στα τυπικά, αυτά είναι ζητήματα που απασχολούν τις ομάδες. Η ουσία του πράγματος είναι η περίφημη νοοτροπία.
Ο Τετέ δεν είναι απλά ένας καλός παίκτης του Παναθηναϊκού. Είναι το ακριβότερο συμβόλαιό του, αυτός που αποκτήθηκε με ένα πολύ σημαντικό ποσό από την Γαλατάσαραϊ. Όντας μόλις στα 25 του χρόνια, έπρεπε να βρίσκεται πάνω στην ποδοσφαιρική του «τρέλα». Για κάτι μεγαλύτερο, κάτι καλύτερο. Να παίζει μανιασμένα, για το καλύτερο. Προκειμένου να εκπληρώσει τη φιλοδοξία του.
Μιλάμε για ένα παιδί με δεδομένο ταλέντο, μέχρι τα 24 του είχε προλάβει να αγωνιστεί σε Σαχτάρ, Λέστερ, Λυών, Γαλατά. Ομάδες που δεν αποκτούν εύκολα παίκτες της… σειράς. Ακόμη κι έτσι όμως, δεν στέριωσε. Ο Παναθηναϊκός επένδυσε πάνω του και το πρώτο κομμάτι της περασμένης σεζόν τον δικαίωσε απόλυτα. Εν συνεχεία όμως, ήταν σα να μειώθηκε το ενδιαφέρον του. Σα να χάθηκε η… σπίθα που είχε.
Όταν λοιπόν φτάνουμε για έναν 25χρονο και δεδομένα ταλαντούχο ποδοσφαιριστή, η φιλοδοξία του να είναι η επιστροφή στη Βραζιλία και την Γκρέμιο, τότε δεν χρειάζεται ιδιαίτερο ψάξιμο το τι φταίει στη νοοτροπία του Παναθηναϊκού. Γιατί επαναλαμβάνουμε, δεν μιλάμε για έναν καλό παίκτη, αλλά τον ακριβότερο της ομάδας. Αυτόν δηλαδή που έπρεπε να αποτελεί το παράδειγμα για όλους τους συμπαίκτες του.
Χωρίς την φιλοδοξία, το κίνητρο για να πετύχει κάποιος πράγματα με το «Τριφύλλι», δεν μπορεί να αλλάξει καμία διαμορφωμένη κατάσταση στον Παναθηναϊκό. Απαιτείται να… γυαλίζει το μάτι όλων, να έχουν μόνο στόχο την επίτευξη ενός στόχου που έχει μετατραπεί σε υπερβολικά δύσκολος και πιεστικός. Παράλληλα, χαρίζει και μια ξεχωριστή «αθανασία» στο κλαμπ. Επειδή όλοι αντιλαμβανόμαστε πώς θα αντιμετωπίζονται αυτοί που θα «σπάσουν» την πολυετή απουσία από την κορυφή της Ελλάδας.
Όταν ο Τετέ και γενικά τα… πρωτοπαλίκαρα του ρόστερ, δεν τα έχουν όλα αυτά και προτιμούν να γυρίσουν στην ασφάλεια της πατρίδας για να είναι κοντά στα φιλαράκια, τότε η νοοτροπία θα είναι αυτή του δημοσίου. Χάσεις - κερδίσεις, το ένα και το αυτό.
Ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί με τον Βραζιλιάνο λοιπόν, πέρα απ’ την ποιότητα, το ταλέντο, τα αθλητικά στοιχεία που αναζητά το «Τριφύλλι» στις μεταγραφές, το κυριότερο είναι να βρει και εγωισμό που δεν αποδέχεται την αποτυχία. Χαρακτήρες που θα «μπολιάσουν» τον οργανισμό με νοοτροπία νικητή. Αυτό που λείπει εδώ και χρόνια από την ομάδα -πλην εξαιρέσεων- και αποτελεί βασικό συστατικό για μια ομάδα που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό και να κατακτά τίτλους.
Γιατί, σε τελική ανάλυση, η αποτυχία, η κακή εμφάνιση και η ήττα είναι πάντα μέσα στο πρόγραμμα και μπορούν να γίνουν αποδεκτά από τους οπαδούς. Η έλλειψη κινήτρου όμως, η ραθυμία, η νωθρότητα, η χαλαρότητα και η... αδιαφορία για το αποτέλεσμα ενός αγώνα ή την έκβαση μιας σεζόν, όχι. Κι αυτό που «πονάει» περισσότερο τον κόσμο είναι ότι αυτό ακριβώς βλέπει από την πλειοψηφία των παικτών, ανεξάρτητα από την αγωνιστική τους ποιότητα...
