Κάθε φορά που μια μεγάλη ομάδα «συνθλίβει» μια μικρότερη και δεν σταματάει να σκοράρει, διαβάζουμε τα ίδια σχόλια στα social media. Η πλειοψηφία κριτικάρει τους νικητές, θεωρεί πως δεν είναι δείγμα ευγενούς άμιλλας το να μην κατεβάζεις ρυθμούς απέναντι σε κάποιον που έχεις ήδη ταπεινώσει (σε αγωνιστικά πλαίσια).
Είναι όμως σωστή αυτή η στάση; Ο καθένας έχει την γνώμη του, αλλά η δική μου εκτίμηση είναι πως αυτός ακριβώς ο οίκτος που ζητούν όλοι αυτοί είναι η πραγματική ασέβεια! Το να αντιμετωπίζεις αυτόν που έχεις απέναντί σου παίζοντας στα... κόκκινα και δίνοντας το 100% των δυνατοτήτων σου, δείχνει ότι τον θεωρείς ίσο. Το να κάνεις... πασούλες στο τελευταίο 20λεπτο είναι παρηγοριά στον άρρωστο.
Όταν η Μπάγερν βάζει 8 ή 9 ή 10 γκολ σε μια ομάδα τρίτης Εθνικής στο Κύπελλο είναι «κακιά», αλλά όταν τα έβαλε στην Μπαρτσελόνα δεν είπε κανένας τίποτα. Ορθώς δεν είπε! Έπρεπε να κατεβάσει ταχύτητες; Θα έδειχνε σεβασμό έτσι ή λύπηση; Και γιατί αυτό αλλάζει ανάλογα με το μέγεθος του αντιπάλου; Ίσα ίσα, που το να αντιμετωπίζεις τους πάντες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (δηλαδή το μάξιμουμ των δυνατοτήτων σου) είναι και ο απόλυτος ορισμός του «fair-play».
Αφορμή για το κείμενο αυτό αποτέλεσε η κριτική που δέχτηκε η Νορβηγία και ο Χάαλαντ για το 11-1 επί της Μολδαβίας. Σε μια διοργάνωση μάλιστα όπου η διαφορά τερμάτων παίζει καθοριστικό ρόλο και το έπαθλο είναι ένα εισιτήριο για το Μουντιάλ, κάτι που σημαίνει ότι κάθε τέρμα έχει ιδιαίτερη σημασία! Κι όμως, υπάρχει κόσμος που θεωρεί ότι ο άσος της Μάντσεστερ Σίτι δεν σεβάστηκε τους αντιπάλους του.
Σεβασμός με την έννοια που τον εκλαμβάνουν όλοι αυτοί, πρέπει να υπάρχει μόνο λόγω ανωτέρας βίας. Όταν μια ομάδα αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και κατεβαίνει με την Κ19, τότε ναι, οι επαγγελματίες πρέπει να πατήσουν... φρένο απέναντι στα παιδιά. Μόνο τότε όμως! Όταν επαγγελματίες αντιμετωπίζουν επαγγελματίες, ανεξαρτήτως ποιότητας, τότε η πραγματική ευγενής άμιλλα είναι η αναγνώριση του άλλου ως ίσο, παρά το χαμηλότερο επίπεδό του.
Και μιας και πιάσαμε το ζήτημα αυτό, καλό θα ήταν να σταματήσουν και κάποιες ενέργειες που γίνονται πλέον... μηχανικά και στην πραγματικότητα ουδεμία σχέση έχουν με το fair-play. Ας σταματήσουν οι μπασκετμπολίστες να κρατάνε την μπάλα στα χέρια στην τελευταία επίθεση και οι τενίστες να ζητούν συγγνώμη όταν βρίσκουν με το μπαλάκι το φιλέ. Τι προσφέρει στα αθλήματα αυτή η υποκρισία;
