Ίδιο γήπεδο, ίδια εστία, ίδια γωνία, ίδιο περίπου χρονικό διάστημα πριν το τέλος. Τότε ο Ελ Κααμπί, τώρα ο Τσικίνιο -επίσης κομβικός «ερυθρόλευκος» της εποχής Μεντιλίμπαρ. Ένα γκολ του Πορτογάλου στο φινάλε του απόλυτου φετινού ντέρμπι κορυφής, επιβεβαίωσε ξανά κάτι που ήδη ξέραμε: ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή δεν έχει αντίπαλο στην Ελλάδα...
Ποδόσφαιρο «σχέσεων»
Είτε έτσι, είτε αλλιώς, η «ερυθρόλευκη» αρμάδα του Βάσκου βρίσκει τους πρωταγωνιστές, βρίσκει τον τρόπο να παίρνει τα αποτελέσματα που θέλει και τα μεγάλα ματς -και αυτό to 0-1 στη Νέα Φιλαδέλφεια ήταν το μεγαλύτερο για φέτος. Μέχρι το επόμενο. Μια ομάδα που, επιπλέον, αποτελεί ένα μάλλον ιστορικού επιπέδου ποδοσφαιρικό οξύμωρο. Γιατί είναι ένα σύνολο που προσαρμόζεται σε αντιπάλους, σε έδρες, σε συνθήκες, σε διοργανώσεις, παίζοντας το... ίδιο ποδόσφαιρο! Και το στοιχείο που της δίνει αυτή τη δυνατότητα είναι το εξής απλό: η φιλοσοφία της, το ποδόσφαιρο που παίζει δεν είναι ποδόσφαιρο... θέσεων, είναι ένα «ποδόσφαιρο σχέσεων».
Οι «ερυθρόλευκοι» είναι μια ποδοσφαιρική οικογένεια -εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου- που στηρίζει τις επιτυχίες της στις ανθρώπινες σχέσεις. Ο Μεντιλίμπαρ δεν αδικεί κανέναν, όλοι προσπαθούν στο μάξιμουμ για το σύνολο, οι εγωισμοί μένουν πολύ μακριά και όλοι παίζουν για τον διπλανό τους. Το κλίμα σε μια ομάδα, όσα συμβαίνουν πίσω από τις κάμερες, σε αυτή τη σύγχρονη εποχή του σπορ είναι κάτι εξαιρετικά υποτιμημένο ως προς το τι προσφέρει τελικά σε ποδοσφαιρικό επίπεδο, αλλά όχι για τον Βάσκο τεχνικό που «ζει» ακόμη σε μια άλλη εποχή, χωρίς να τυφλώνεται από τις... αναλύσεις της τεχνητής νοημοσύνης.
Κάτι ακόμη πιο σημαντικό ίσως, ο Ολυμπιακός του Βάσκου είναι μια ομάδα που στηρίζεται και στους... τακτικούς δεσμούς μεταξύ των ποδοσφαιριστών του. Στους δεσμούς που δημιουργούν τα διαφορετικά χαρακτηριστικά των παικτών του, τα οποία έρχονται με τη σειρά τους να δημιουργήσουν εκείνες τις συνθήκες πάνω στο χορτάρι, ώστε ο συνδυασμός των επί μέρους μελών της ομάδας να αποδεικνύεται... φονικός. Ο Μεντιλίμπαρ δεν... πολυσκάει για τακτικές, για θέσεις πάνω στο χορτάρι, για advanced analytics, για θεωρίες που θέλουν τον σέντερ φορ να κινείται στο «κουτί 14», για ποσοστά πασών που πρέπει να διοχετεύονται προς συγκεκριμένα σημεία και προς συγκεκριμένους συμπαίκτες. Καλά όλα αυτά, καλές οι θεωρίες της σύγχρονης «επιστήμης» του σπορ και σίγουρα στου Ρέντη γίνεται η απαραίτητη δουλειά από το «ερυθρόλευκο» team και σε αυτούς τους τομείς.
Λερναία Ύδρα
Ωστόσο, ο «Μέντι» παραμένει ένας old school προφέσορας του ποδοσφαίρου και δεν θα αλλάξει στα 63 του. Ένας δάσκαλος, που στηρίζεται σε συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία και που θέλει να δημιουργεί πάνω στο χορτάρι «γκρουπ» παικτών που μπορούν να συνδυαστούν άψογα, ανάλογα το κάθε ματς. Είτε μιλάμε για ένα απλό δίδυμο του τύπου «Ελ Κααμπί – Ροντινέι», εκτελεστής – δημιουργός, είτε για πιο... advanced συνδυασμούς τριάδων στον χώρο της μεσαίας γραμμής τύπου «Έσε – Μουζακίτη – Τσικίνιο», ο Βάσκος έχει φτιάξει μια απίθανη ποδοσφαιρική «Λερναία Ύδρα» που ανεξαρτήτως του ποιος παίζει, που παίζει και κόντρα σε ποιον, μπορεί να βρει τον τρόπο για να σε λυγίσει. Κάποιες φορές και να σε διαλύσει! Γιατί εν τέλει το σύνολο, παίζει μια μπάλα απλή αλλά και εντυπωσιακή όταν όλα δένουν, ακριβώς επειδή αυτές οι «τακτικές σχέσεις» πάνω στο χορτάρι, δημιουργούν αυτή την εντυπωσιακά απλή και απλά εντυπωσιακή ποδοσφαιρική αρμονία.
Και το σύνολο αυτό είναι καλογυμνασμένο, τρέχει, πιέζει, σε πνίγει. Κινείται μαζικά, σαν ζωντανός οργανισμός, σαν πύθωνας που σε «μετράει», σε γωνιάζει και τελικά κάνει την τελική του κίνηση για να σε καθαρίσει. Ένα σύνολο που ζει περιμένοντας το λάθος του αντιπάλου, αλλά στο σημείο που αυτό επιλέγει. Που παίζει τη μπάλα άμεσα, πολλές φορές με στυλ... αντιτουριστικό, με μπαλιές από την άμυνα (σ.σ. βλέπε Κάρμο για Μπρούνο) ή από τον τερματοφύλακα, χωρίς να θεωρεί ότι το passing game με τις πολλές κοντινές πάσες είναι Ευαγγέλιο, ότι είναι η μοναδική «αλήθεια» και ο ιδανικός τρόπος για να παίξει ποδόσφαιρο κατοχής και πρωτοβουλίας.
Ο «Μέντι» φωνάζει για άμεσες πάσες σε σημείο και χρόνο που έχουν ουσία, (σ.σ. είναι αυτός που δείχνει στον Κάρμο που να στείλει τη βαθιά μπαλιά για να βγει η αντεπίθεση του 0-1). Φωνάζει για γρήγορες πρώτες επαφές με τη μπάλα και για ακόμη πιο γρήγορες κινήσεις στο χώρο. Τώρα, ειδικά μετά την είσοδο των Πάλμα, Όρτα και Μπρούνο στην ομάδα, έχει και όλα τα υλικά για να παίξει τέτοια μπάλα. Ταυτόχρονα όμως, έχει και την ικανότητα να προσαρμόζεται. Θέλει ο Ματίας Αλμέιδα να αφήσει χώρο, να βάλει τρία στόπερ και να περιμένει; Κανένα πρόβλημα. Γκαρθία, Έσε, Κωστούλας θα κυριαρχήσουν με τη μπάλα στα πόδια και... καλά ξεμπερδέματα στο να περιορίσεις τις κινήσεις του Πάλμα και του Ζέλσον στον χώρο. Παρατηρείς τι προσφέρουν σε αυτό το σύνολο παίκτες τύπου Κωστούλα, Μουζακίτη, Έσε, Μαρτίνς και Ροντινέι και εκτελεστές σαν τον Ελ Κααμπί και αντιλαμβάνεσαι γιατί αυτό το απλό σε ανάγνωση ποδόσφαιρο, ένα ποδόσφαιρο που είναι εύκολο να αναγνωριστεί από τον αντίπαλο, παραμένει ταυτόχρονα τόσο δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Καταλαβαίνεις γιατί ο Ολυμπιακός του είναι μια ομάδα που ακόμη αγνοεί την εμπειρία του αποκλεισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο και που κάνει παρέλαση στα ντέρμπι.
Ρεαλισμός vs εγωισμού
Φτάνοντας στα του ντέρμπι, να τονιστεί στο σημείο αυτό ότι μια ασφαλής υπόθεση εργασίας είναι η εξής: αν ένας δημοσιογράφος βλέπει κάτι, αν ένας φίλαθλος βλέπει κάτι, αν ο περιπτεράς βλέπει κάτι, τότε λογικά αυτό το κάτι -ό,τι κι αν είναι αυτό γύρω από το ποδόσφαιρο- το βλέπει πολύ νωρίτερα και πολύ πιο ξεκάθαρα, ένας προπονητής. Αυτό που φαινόταν ξεκάθαρα λοιπόν, γράφτηκε στο κείμενο της Τετάρτης σε αυτή τη στήλη. Στο οποίο τονιζόταν ότι ειδικά αυτές οι τελευταίες μεγάλες νίκες του Ολυμπιακού επί της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ, οι τόσο εμφατικές νίκες σε ποδοσφαιρικό επίπεδο, είναι κυρίως προϊόν του εγωισμού των αντιπάλων προπονητών. Του συνολικού εγωισμού των αντιπάλων οργανισμών. Χάνουν με κάτω τα χέρια, ακριβώς επειδή δεν θέλουν / δεν μπορούν να παραδεχθούν ότι ο συγκεκριμένος Ολυμπιακός του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν έχει απλά το πλεονέκτημα της μεγαλύτερης ποιότητας. Έχει όλα τα πλεονεκτήματα. Την ποιότητα, την ομοιογένεια, το σύνολο, τις λύσεις, τον προπονητή. Είναι καλύτερη ομάδα και είναι μια ομάδα φτιαγμένη για να παίζει μεγάλα ματς. Ματς που υπάρχουν χώροι, που ο αντίπαλος παίζει, ρισκάρει. Σε αυτά δεν πιάνεται, αποδεδειγμένα. Αυτός είναι ο ποδοσφαιρικός ρεαλισμός της εποχής
Ο Ματίας Αλμέιδα λοιπόν, το έπαθε μία, το έπαθε δύο, την τρίτη... έμαθε. Ο Αργεντινός άλλαξε στην ομάδα του στυλ παιχνιδιού και έπαιξε τρομερά συντηρητικά και προσεκτικά στην άμυνα. Για πρώτη φορά φέτος με τρία στόπερ, με Πινέδα, Σιμάνσκι και Ελίασον στον πάγκο, γέμισε τον άξονα με παίκτες και άφησε στην άκρη το παιχνίδι με τη μπάλα στα πόδια με build up από την άμυνα. Όπως εγκατέλειψε και την πίεση ψηλά, δοκιμάζοντας να παίξει με μπαλιές από την άμυνα και με πολύ παιχνίδι από τα άκρα στην κόντρα, όταν δινόταν αυτή η δυνατότητα. Πράγματα που όπως είπε και ο Μεντιλίμπαρ μετά το ματς όταν ρωτήθηκε σχετικά, μάλλον μπέρδεψαν την ομάδα του περισσότερο απ' ότι τον Ολυμπιακό.
Η επέμβαση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε
Ωστόσο, ο «Πελάδο» δεν είχε άλλη επιλογή. Απλώς αυτή δεν υπήρχε. Ένας ποδοσφαιράνθρωπος με τις δικές του παραστάσεις, πιστέψτε με, το ξέρει πολύ καλύτερα από όλους εμάς τους απ' έξω. Στην ΑΕΚ ωστόσο, εξακολουθούν να μην ξέρουν τι θέλουν. Οργή λαού και κατάρες κατά πάντων όταν έπαιξαν φουλ επίθεση και έφαγαν 6, οργή λαού και κατάρες όταν σωστά έπαιξαν για να πάρουν τουλάχιστον μια ισοπαλία ή να πάνε για το ένα γκολ σε ένα πολύ κλειστό ματς και τελικά αυτό το ένα γκολ ήρθε από τον καλύτερο αντίπαλο, όταν του δόθηκε ο χώρος στο τέλος. Εν τέλει όμως, είτε μπέρδεψε την ομάδα του, είτε όχι, αυτό το κάτι σαν ποδόσφαιρο με τα σκληρά τάκλιν, τις καμινάδες και την πεντάδα στην άμυνα, επί της ουσίας, πήγε το ματς ακριβώς εκεί που ήθελε η ΑΕΚ. Ακριβώς εκεί που μόνο μπορούσε να κοντράρει αυτό τον Ολυμπιακό. Το ότι το τελικό αποτέλεσμα γράφτηκε με αυτό τον τρόπο, στο 90', σε αντεπίθεση -τι να κάνουμε- συμβαίνει, ειδικά όταν η αντίπαλη ομάδα είναι καλύτερη. Θα λέγαμε πως για την ΑΕΚ ισχύει ότι «η επέμβαση πέτυχε, αλλά ο ασθενής απεβίωσε».
Αν δηλαδή είχε μείνει το 0-0, όπως κι αν έπαιξε, σήμερα δεν θα ήταν ακόμη η ΑΕΚ μέσα στο κόλπο; Δεν θα διαβάζαμε για τον στρατηγό Αλμέιδα που -έστω και καθυστερημένα- πήρε χαμπάρι όλα όσα του έχει σκαρώσει ο Μεντιλίμπαρ και πήρε μια τακτική νίκη; Προφανώς και θα τα διαβάζαμε, αλλά στη χώρα που γενικότερα βασιλεύει η αμπαλοσύνη και όλοι κρίνουν τι συμβαίνει μόνο εκ του αποτελέσματος, αυτά είναι τα προβλήματα που έχουμε να διαχειριστούμε. Το χθεσινό 0-1 είναι φυσικά μια μεγάλη νίκη του Μεντιλίμπαρ και του Ολυμπιακού. Οι «ερυθρόλευκοι» προσαρμόστηκαν, όπως ξέρουν να κάνουν, στο φινάλε ο Βάσκος έκανε τις σωστές αλλαγές, διάβασε τις προσαρμογές του αντιπάλου και χτύπησε ακριβώς εκεί που έπρεπε να χτυπήσει. Το γκολ ήρθε και όλα τα υπόλοιπα είναι Ιστορία. Για την ΑΕΚ, ωστόσο, παραμένει γεγονός πως έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε να κάνει -και αυτό βεβαίως είναι μια ακόμη απόδειξη του πόσο καλύτερη ομάδα είναι αυτός ο Ολυμπιακός.
Σπίτι
Φτάνοντας στα του τίτλου και τα του προλόγου, το γεγονός ότι αυτή νίκη -που φαινομενικά αποτελεί νίκη τίτλου- ήρθε σε αυτό το γήπεδο, είναι φυσικά κάτι το πολύ όμορφο για τον Ολυμπιακό. Πολύ ταιριαστό για τη συγκεκριμένη ομάδα των «ερυθρόλευκων». Χωρίς διάθεση για να ξύσουμε πληγές ή για υπερβολική καζούρα, η OPAP Arena είναι ένας ιδανικός προορισμός για τους «ερυθρόλευκους» του Μεντιλίμπαρ. Είναι η πρώτη ομάδα που νίκησε εκεί ever, είναι η πρώτη ομάδα που νίκησε εκεί φέτος, είναι η μοναδική ελληνική ομάδα που έχει νικήσει εκεί συνολικά και φυσικά εκεί είναι το «σημείο μηδέν». Ο τόπος στον οποίο άλλαξε η Ιστορία. Εκεί όπου όλα τα φαντάσματα εξαφανίστηκαν και οι δαίμονες ξορκίστηκαν. Τον περασμένο Μάιο, η κατάκτηση του Conference League ήρθε σχεδόν με πανομοιότυπο τρόπο, όπως τώρα ήρθε και μια νίκη με buzzer beater, η οποία πολύ δύσκολα δεν θα είναι νίκη τίτλου, νίκη νταμπλ, στη συμπλήρωση των 100 χρόνων ζωής του συλλόγου. Τα έχουμε ξαναπεί: το ποδόσφαιρο επιβραβεύει αυτούς που το σέβονται και το σπορ φαίνεται πως δεν έχει... τελειώσει με αυτό τον Ολυμπιακό, αφού οι Μοίρες συνεχίζουν να υφαίνουν και να γράφεται έτσι αυτό το απίθανο σενάριο.
Αν όντως γίνει το λογικό πια και έρθει το φετινό νταμπλ, αυτό το 0-1 της 25ης αγωνιστικής θα είναι ένα ακόμη ορόσημο στην ερυθρόλευκη Ιστορία, λίγους μόλις μήνες μετά το 1-0 στον τελικό της ζωής μας. Δεν είναι καζούρα λοιπόν, δεν είναι πείραγμα, δεν είναι αγένεια ή οτιδήποτε άλλο, το να πεις ότι η OPAP Arena είναι «σπίτι» του Ολυμπιακού. Το σπίτι άλλωστε, δεν είναι... ντουβάρια. Δεν είναι θεμέλια, τούβλα και μια διεύθυνση. Το Καραϊσκάκη ήταν, είναι και θα είναι κάτι παραπάνω από την έδρα του Ολυμπιακού, γιατί ακριβώς είναι κομμάτι της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων. Για όλες τις αναμνήσεις και όσα έχει ζήσει εκεί ο λαοφιλέστερος και πιο επιτυχημένος σύλλογος της χώρας.
Elvis
Για τους ίδιους λόγους λοιπόν, τις αναμνήσεις, τις εμπειρίες, με τη συμπλήρωση του αιώνα ζωής του συλλόγου, το νέο, υπέροχο, γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας θα έχει πάντα ξεχωριστή θέση στην καρδιά των απανταχού «ερυθρόλευκων». Όπως ακριβώς το ίδιο ισχύει και για αυτή την ομάδα που έχει φτιάξει ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ και η διοίκηση του Βαγγέλη Μαρινάκη. Είπαμε, «σπίτι» δεν είναι μόνο ένας χώρος. Κάτι υλικό. Σπίτι είναι κυρίως όλα όσα δεν έχουν ύλη. Μια ανάμνηση, μια εμπειρία και ένα συναίσθημα που σου προκαλεί κάτι. Το συναίσθημα που σου προκαλεί κάποιος. Η αγάπη, η νοσταλγία, μια στιγμή χαράς και αισιοδοξίας, όλα όσα το ποδόσφαιρο, ο αθλητισμός, μπορούν να φέρουν στη ζωή κάποιου.
Τεράστιοι παίκτες και προπονητές και σπουδαίες ομάδες έχουν περάσει πάρα πολλές από τον Ολυμπιακό ανά τις δεκαετίες αυτού του «ερυθρόλευκου» αιώνα -αλίμονο! Ωστόσο, για τη συγκεκριμένη ομάδα δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς ακριβώς αυτό το συναίσθημα. Το συναίσθημα. Ότι αυτή η ομαδάρα που ακόμη ψάχνει το ταβάνι της και έχει πολλά σπουδαία μπροστά της, θα είναι το απόλυτο «σπίτι» για όλους τους εν ζωή Ολυμπιακούς. Μην ψάξει κανείς λογική ή ποδοσφαιρική απάντηση στο «γιατί;». Η απάντηση δόθηκε το 1962, λίγους μήνες αφότου ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ήρθε στη ζωή. Όταν ο Έλβις Πρίσλεϊ τραγούδησε το «Home is where the heart is».
Σπίτι είναι εκεί που βρίσκεται η καρδιά.
